حرف زدن با خیالات؟

سلام من تقریبا دوسال میشه که این اخلاق رو پیدا کردم و الان هم مدتش طولانی تر شده و تعدادش زیاد شده . به این صوزته که با یک شخص خیالی حرف میزنم و باهاش میخندم (اکثرا میخندم) . اولا بهش توجه نکردم ولی الان نگرانم منو کسی در این حالت ببینه . این حالت طبیعیه که با شخصی که نیست حرف بزنم ؟اگر طبیعی نیست برای دزمان باید چی کار کنم؟
5
با سلام
دلیل حرف زدن با خودتان می تواند ناشی از تن‌هایی و نیاز به داشتن همدمی باشد که به شما گوش دهد و یا لا شما حرف بزند.
سعی کنید ارتباطات اجتماعی خودتان را با افراد نزدیک و دوستان نزدیک افزایش دهید و موقعی که این موضوع پیش می آید از شرایط خارج شوید.
همین که که به چنین حالتی آگاهی دارید موضوع را کمتر نگران کننده می کند.
با یک روان شناس از نزدیک ملاقات کنید.
4
سلام
بهتره حتما حضوری ویزیت روانپزشک بشین و مصاحبه بشه باهاتون
براساس مصاحبه انجام شده روانپزشکتون برنامه درمانی چه دارویی و چه رواندرمانی رو در صورت صلاحدید بهتون پیشنهاد میکنه
4
سلام،
فکر کردن و حرف زدن با خود طبیعی هست ولی اگر زیاد هست و کنترل کردنش در جمع یا به صورت افراطی بشه بهتر بررسی بشه.
به یک روانشناس یا یک روانپزشک مراجعه کنید.
3
سلام
به شما.
این حالت در صورتی که بر زندگی روزمره و ارتباطات شما تاثیر نامطلوبی بگذارد طبیعی تلقی نمی شود و می بایست تحت نظر روانپزشک ارزیابی دقیقتری صورت گیرد.
2
باسلام
باتوجه به اینکه به این امر و اقف هستید که این فرد خیالی است و این صحبت کردن خیالی است، بیماری مهم روانپزشکی وجود ندارد، ولی درصورتی که وقت زیادی ازشما را طی روز بگیرد، نشان می‌دهد که خیالبافی بر زندگی معمول ارجح هست، که لازم است برای ارزیابی و درمان به پزشک مراجعه کنید.
1
با سلام
و وقت بخیر.
علامت با خود حرف زدن به تن‌هایی دلیلی بر وجود اختلالی نیست.
اکثر افراد مواردی چنین تجربه ای را دارند و احساس می‌کنند قدرت ادارک و تفکر و کنترل در آنها تقویت می‌شود.
استرسور‌های حاد و مزمن و گاهی هم مشکلات خودپنداره و پذیرش در جمع و مهارت‌های ارتباطی در این افراد دارای مشکل است که نیازمند مداخله است.
1
سلام بر شما
اگر با خود صحبت کردن و خندیدن فراتر از معمول باشد که بنظر می‌رسد اینگونه است لازم است به یک روانپزشک مراجعه کنید و تحت بررسی علل و درمان احتمالی قرار بگیرید.
هوش مصنوعی دکترهَست هوش مصنوعی ممکن است درک کاملی نداشته باشد؛ نظر پزشک اولویت دارد.
یک پاراگراف کوتاه: احتمالاً این رفتار در بسیاری از افراد به‌شکل خودگویی یا مکانیسمی برای تخلیه هیجان و خنده درونی ظاهر می‌شود و در بیشتر موارد خطر فوری ندارد؛ اما احتمالاً گاهی می‌تواند نشانه‌ای از تجربه‌‌های شبه‌توهم باشد که نیاز به بررسی پزشکی دارد.
نگران نشوید، قابل بررسی است و تشخیص قطعی نیاز به ملاقات دارد.
راهکار‌های عملی:
- ثبت کنید چه زمان‌ها، کجا و هنگام چه احساساتی این گفتگو‌ها رخ می‌دهد و آیا صدا‌ها بیرونی‌اند یا درون ذهن.
- خواب منظم، کاهش مصرف کافئین، الکل یا هر ماده‌ای که تغییر ادراک می‌دهد و ورزش سبک روزانه.
- تمرین توجه‌آگاهیِ ساده: چند دقیقه تمرکز بر تنفس یا شمارش اجسام اطراف برای بازگشت به واقعیت.
- گفتن کوتاه به یک دوست قابل اعتماد یا خانواده تا در مواقع لازم همراهی داشته باشید؛ در صورت ادامه یا افزایش پریشانی به پزشک مراجعه کنید.
علائم هشدار:
- شنیدن صدا‌هایی که به شما دستور می‌دهند یا ترسناک و مزاحم‌اند.
- افت عملکرد روزمره یا افکار خودآسیب‌رسان/خطر برای دیگران.
- سردرگمی شدید یا ناتوانی در تمایز واقعیت از خیال.
تخصص پیشنهادی: روان‌پزشکی