استمنا یا جلق زدن؟

در بیشتر موارد خودارضاییِ تنها، اگر افراطی و همراه با عذاب و جدان نباشد، از نظر جسمی آسیب جدی مثل مگس‌پران چشم یا «هدر رفتن خون» ایجاد نمی‌کند.
بسیاری از ترس‌هایی که شنیده‌ای ناشی از باور‌های قدیمی و فشار‌های فرهنگی است، نه واقعیت علمی.
مشکل اصلی معمولاً وقتی است که این کار تبدیل به عادت و سواسی شود یا از نظر مذهبی و اخلاقی با باور فرد در تضاد باشد و احساس گناه و اضطراب شدید ایجاد کند.
راهکار‌های عملی:
۱ اگر تعداد دفعات زیاد است (مثلاً هر روز چند بار) سعی کن فاصله‌ها را به‌تدریج بیشتر کنی و برای اوقات تن‌هایی برنامه‌ریزی کنی (ورزش، مطالعه، جمع‌های خانوادگی).
۲ محرک‌ها را کمتر کن؛ فیلم و عکس تحریک‌کننده، تن‌هایی طولانی با موبایل یا اینترنت را محدود کن.
۳ درباره دیدگاه مذهبی و فرهنگی خودت با فرد قابل اعتماد (روحانی آگاه یا مشاور) صحبت کن تا احساس گناه و تناقض کمتر شود.
۴ ورزش منظم، خواب کافی و تغذیه سالم به تعادل هورمونی و کاهش و سواس جنسی کمک زیادی می‌کند.
۵ اگر بعد از خودارضایی دچار افسردگی، اضطراب یا و سواس فکری می‌شوی، مشاوره با روان‌شناس بسیار کمک‌کننده است.
علائم هشدار:
۱ ناتوانی در کنترل خودارضایی، تا حدی که به درس، کار یا روابطت آسیب بزند.
۲ درد مداوم آلت، سوزش ادرار، ترشحات غیرطبیعی یا خون در منی.
۳ افکار خودکشی، ناامیدی شدید یا احساس بی‌ارزشی مداوم بعد از انجام این کار.
تخصص پیشنهادی:
روان‌پزشک (برای ارزیابی روانی) و در صورت مشکل جسمی: متخصص اورولوژی.