حالم خیلی بده و استرس دارم چیکار کنم؟

سلام
حتما باید روانشناس مشاوره کنین و یا به مادر خودتان اطلاع بدید

سلام
بسیار متاسفم این مورد نیاز به کمک از طرف والدیناون داره

عزیزم. هر کسی در.
زندگی. ممکنه کاری کنه بعد پشیمون شه ولی دلیل نمی‌شه به پایلن.
زندگی فکر کنی عزیزم سریعتر با مشاور تماس بگیر

سلام
حس بدی ک داری قابل درکه ولی قرار نیست به پایان فکر کنی تو هنوز اول مسیری.
با یک بزرگتر ک میتونه حمایتت کنه مثل مادرت صحبت کن.
اولین قدم برای حفظ سلامتیت و امنیتت به متخصص زنان و زایمان مراجعه کن و بعدش با یک روانشناس صحبت کن ک از نظر روانشناختی بتونی برای زندگیت تصمیم بگیری.
گاهی زندگی ضربه‌هایی به آدم میزنه ک سر پا شدن سخت می‌شه ولی میتونی دوباره سر پا شی.

سلام.
حسی که الان داری قابل درکه.
چون بعد از رابطه جنسی در این سن، معمولا ترس، اضطراب، احساس گناه و نگرانی شدید ایجاد می‌شه و ذهنت درگیر پیامد‌ها و قضاوت‌ها می‌شه.
مهمه بدونی با سرکوب احساسات یا تنها موندن حالت بهتر نمی‌شه.
بنابراین
حتما با یک روان شناس صحبت کن و روان درمانی رو شروع کن چون کمک می کنه اضطراب، شوک هیجانی و افکار ترسناک در تو مدیریت بشه و بدون قضاوت، راهنمایی امن و تخصصی بگیری.
اگر امکانش هست با یک بزرگسال امن و قابل اعتماد هم در میون بذار تا تنها نمونی.

حتما باید تحت نظر روانشناس باشید و ریشه ای درمان شوید

سلام
عزیزم رابطه ی جنسی حتما باید محافظت شده باشه و چون شما نوجوان هستی اول به لحاظ سلامتی و عدم بارداری از یک بزرگتر قابل اعتماد مثل مشاور کمک بگیر در مرحله ی بعد این حس گناه و پشیمانی حسی هست که باعث می‌شه بیشتر مراقب خودت باشی پی فعلا صبوری کن و هیچ اقدام خطرناکی انجام نده و از یک روانشناس یا مشاور خوب کمک بگیر، اشتباه حق هر انسانی هست به شرط اینکه مجددا تکرار نشه

درود
تحت نظر روانشناس باشید
دردرمحیط امن رواندرمانی دریافت کنید

اول از همه یادت باشه تصمیم‌های بزرگ مثل اینکه به خودمون آسیب بزنیم یا نه هرگز هرگز مال زمانی که حالمون بده نیست تصمیم گیری مال وقتیه که حالمون بهتر شده باشه.
اینکه بعد از رابطه جنسی حالت خوب نیست، میتونه دلایل مختلفی داشته باشه و لزوما به معنی “اشتباه بودن” یا “خراب شدن چیزی” نیست.
بعضی وقت‌ها بعد از رابطه، افراد دچار افت خلق، گریه، اضطراب یا احساس پوچی میشن.
به این حالت گاهی «ناراحتی بعد از رابطه» گفته می‌شه و خیلی هم شایعتر از چیزیه که فکر میکنیم.
چند علت احتمالی میتونه باشه:
رابطه از روی فشار، اجبار یا رضایت کامل نبوده
احساس گناه درباره رابطه
وابستگی عاطفی و ترس از دست دادن
فعال شدن خاطرات یا تجربه‌های قبلی ناخوشایند
نداشتن امنیت یا صمیمیت کافی با طرف مقابل
یا حتی تغییرات هورمونی طبیعی بعد از رابطه
اگر رابطه با رضایت نبوده یا حس میکنی بهت فشار وارد شده، این موضوع خیلی مهمه و باید جدی گرفته بشه.
همچنین اگر الان علائمی مثل درد شدید، خونریزی غیرطبیعی یا نگرانی بابت بارداری/بیماری داری، بهتره از نظر پزشکی هم بررسی بشی.
اما اگر بیشتر حال روانیات بده مثل اضطراب، گریه، این نشونه اینه که یک موضوع عمیقتر درونت نیاز به رسیدگی داره، نه اینکه تو آدم “بدی” باشی.
بهتره سریعتر با یک روانشناس صحبت کنی تا با خیال راحت و بدون قضاوت، از این حال عبور کنی.

سلام
شرایط سختی براتون پیش آمده مهم اینه تکرار نشود و این مشکل هم براش راه حل پیدا کنید اگر با مادر یا کسی که راحت هستید و میتونید صحبت کنید کمکدبگیرید احساس گناه و پشیمانی به هر حال پیش میاد و طبیعی همه ممکن در زمینه‌های مختلف اشتباه کنند مهم اینه راه حل درست پیگیری کنید و این مشکل پشت سر بگذارید از روانشناس کمک بگیرید و مراجعه کنید که روحیه تان مدیریت کنید

میفهمم حالتی که توصیف میکنی چقدر سنگین است
انگار یک اتفاق باعث شده نه فقط حال الانت، بلکه نگاهت به خودت و کل زندگیات هم زیر سؤال برود
اول از همه، این فکری که میگویی درباره تمام کردن زندگی، نشانه شدت فشاری است که داری تحمل میکنی، نه یک تصمیم واقعی و ثابت
این حالت معمولا وقتی می‌آید که آدم بین احساس گناه، ترس و درماندگی گیر می‌کند
در مورد رابط‌های که گفتی، مهم است بدانی که حتی اگر انتخابی کرده باشی که الان ازش ناراحت هستی، این به معنی تمام شدن ارزش تو یا خراب شدن کامل زندگیات نیست
احساس بدی که داری قابل فهم است، اما قرار نیست تبدیل به حکم نهایی درباره خودت شود
الان مهم‌ترین مسئله این است که تنها نمانی با این فکر‌ها
اگر امکانش را داری با یک آدم قابل اعتماد صحبت کن، یا حتما مراجعه حضوری به روانپزشک یا روانشناس داشته باش
اگر حس میکنی این افکار شدیدتر میشوند یا کنترلشان سخت است، بهتر است در یک محیط امن کنار خانواده یا کسی که بهش اعتماد داری باشی
و اگر بهتر نشد به روانپزشک مراجعه کن.

باسلام و وقت بخیر.
متوجه هستم که شرایط سختی دارید لیکن در نظر داشته باشید که سن 14 سالگی، مرحله نوجوانی است و یک نوجوان تحت فشار‌های بیشمار بیرونی و درونی ممکن است دچار بسیاری از رفتار‌های پر خطر شود اما این هیچ چیز از ارزشمندی و پاکی یک نوجوان کم نخواهد کرد.
فراموش نکنید ما اختیار پایان دادن به زندگی را در هر لحظه در اختیار داریم، پس قطعا کمی تاخیر در این تصمیم مهم، نمی تواند خللی بر اراده و اختیار ما وارد کند، خودکشی هم راه حلی است، اما راه حلی دائمی برای مشکلی موقت!
درست که شرایط ناگواری دارید که شاید هیچ کس جز شما قادر به درک آن نیست، اما این به این معنا نیست که حتما باید بر اساس این افکار عمل کنی، و انتخاب‌های دیگری نداشته باشید…
از شمامیخواهم؛ علاوه بر صحبت با یک بزرگسال قابل اعتماد و مراجعه به یک روانشناس؛ به طور روزانه با یکی از نزدیکان و افراد کلیدی در زندگیت در تماس باشی…
حتی برای درد و دل هم می‌توانی با شماره 1480 بصورت رایگان در تماس باشی…

سلام.
احساس گناه، ترس و خشم به خود یا خودسرزنشی بعد از قرار گرفتن در این شرایط طبیعی است مهم این است که بدانید از چرایی به چگونگی برسید یعنی حل مسئله با کمترین آسیب.
اولین کارتون این باشه که با روانشناس صحبت کنید تا کمی آروم بشید و بتونید در این مورد منطقی تصمیم بگیرید اشتباه خصوصا در این سن ممکنه پیش بیاد راه برن رفت از اون و پیشگیری از دوباره اتفاق افتادنش مهم است.
پیروز باشید