علت و درمان زود رنجی چیست؟

باسلام. من از کودکی تاکنون دختر زودرنجی بوده و هستم و حرف و حدیث دیگران زیاد روم اثر میذاره و میتونه کاملا منو بهم بریزه و خیلی به حرف مردم اهمیت میدم. من خواهر ندارم دو برادرکوچکتر از خودم دارم و پدرمم هم رفتار خوبی با من از کودکی تاکنون نداشته.میخواستم بپرسم که زودرنجی و اینگونه موارد جنبه روانی داره؟ و آیا کاملا درمان میشه یا خیر
1
سلام.
زودرنجی و حساس بودن نشانه خصوصیات شخصیتی و اضطرابی است که اصلا خوب نیست و باید درمان شوید.
0
با سلام
زودرنجی می تواند ناشی از خلق پایین باشد و یا می توند ناشی از صفات شخصیتی فرد باشد.
جهت تشخیص و درمان مناسب به روانپزشک مراجعه نمایید.
0
با درود بر شما
زودرنچی از موارد شایعی است که افراد مختلف با آن درگیرند.
زودرنجی نتیجه نگاه شما به خودتان است برخلاف اینکه اغلب دیگران را مقصر می دانند.
تعبیر و تفسیر‌های شما از حرف رفتار دیگران به اضافه خودانگاره و اعتماد بنفس ضعیف می تواند این حالت را ایجاد کند.
با مراجعه به روان شناس و شناخت نقاط قوت و ضعف خود می توانید این مشکل را حل کنید.
0
باسلام جهت بررسی تشخیصی دقیق به روانپزشک مراجعه کنید
0
سلام.
بله، شرایط و محیطی که ما در آن رشد می کنیم،
روی خصوصیات شخصیتی مان اثر می گذارد.
البته این تاثیر در کنار فاکتور ژنتیک معنا پیدا میکنه، به این معنا که مثلا شما زودرنج هستید، ولی ممکن است برادر شما که در همان خانه و با نزد همان والدین رشد کرده این خصوصیت را نداشته باشد.
در وهله اول توصیه می‌کنم به روانپزشک مراجعه کنید، ممکن است در حضور یک اصطراب یا افسردگی، این خصوصیت تشدید شود و چه بسا با دوز کم دارو، بهبودی نسبی پیدا کنید
در غیر این صورت، جلسات رواندرمانی حتما بهتون کمک میکنه
0
با سلام
و وقت بخیر.
ببنید زودرنجی یک علامت است که می‌تواند همراه با بسیاری موارد دیگر باشد!
در تشخیص مهم بسامد و شدت و میزان اختلال در عملکرد است.
زمانی که مصادیق این زودرنجی به ویژه در روابط بین فردی مشخص شد راهکار‌ها آموزش داده خواهد شد.
0
سلام.
بله. جنبه روانی دارد.
مداخلات درمانی کمک قابل ملاحظه ای به شما خواهد کرد
0
با سلام
نیاز به بررسی کامل تری هست، در حد اطلاعاتی که دادید رواندرمانی تحلیلی کمک کننده خواهد بود.
هوش مصنوعی دکترهَست هوش مصنوعی ممکن است درک کاملی نداشته باشد؛ نظر پزشک اولویت دارد.
احتمالاً زودرنجی شما ریشه‌های روانی دارد؛ ترکیبی از تجربه‌های دوران کودکی—از جمله رفتار نامطلوب پدر—و حساسیت بالا به انتقاد و قضاوت دیگران می‌تواند علت باشد.
در بیشتر موارد این واکنش‌ها قابل بهبودند و جای نگرانی حاد نیست.
راهکار‌های عملی:
- چند بار نفس عمیق و آهسته بکشید (۴–۶ نفس) وقتی برانگیخته می‌شوید.
- ۱۰ دقیقه فاصله بگیرید و احساساتِ فعلی را روی کاغذ بنویسید تا از هیجان کاسته شود.
- تماس با منابع پُرچالش (مثلاً شبکه‌های اجتماعی یا افراد انتقادگر) را محدود کنید.
- یک یا دو جملهٔ آماده برای آرام‌سازی و مرزبندی یادداشت کنید (مثلاً «این نظر الزاماً حقیقت ندارد»).
- هر روز چند دقیقه به ثبت خاطرات و احساسات مرتبط با تجربه‌های کودکی بپردازید تا ریشه‌ها روشن‌تر شوند.
علائم هشدار:
- افکار یا برنامه‌ریزی برای آسیب‌رسانی به خود یا خودکشی.
- ناتوانی آشکار در انجام کار‌های روزمره، تحصیلی یا شغلی به‌خاطر دل‌مشغولی.
- افسردگی عمیق همراه با بی‌خوابی یا تغییر قابل توجه در اشت‌ها.
تخصص پیشنهادی: روان‌شناس