علت بدبین بودنم به همه و بیشتر خانوادم چیه؟

با سلام،
دلایل مختلفی هست، شما در سن نوجوانی هستید و ممکن است1_ ناشی از تغییرات هورمونی و یا خلق و خو باشدکه در این سن طبیعی است 2 _ این احساسات از قبل هم در شما وجود داشته و الان بدتر شده 3 _ شاهد چنین اتفاقاتی در اطرافیان بوده اید و یا در روزنامه و رسانه‌ها خوانده و شنیده اید 4 _ اضطراب و افسردگی، احساس عدم امنیت در خانه 5 _ اختلاف نظر و سلیقه یا مشکل با خانواده در این سن طبیعی است و.اما چه مدت است این علائم را دارید ؟ و یژگی‌های شخصیتی و رفتاری شما چگونه است ؟سابقه اختلال روان شناختی در خانواده هست یانه ؟ علائم شما بیانگر ((اختلال پارا نوئید)) است اگر ادامه کند مزمن می‌شود به روان شناس و روان پزشک مراجعه کنید و چون زیر 18 سال بوده و کودک محسوب می‌شوید باید با یکی از والدین باشید نگران نباشید فورا بستری نمی‌شوید اول روان درمانی و درصورت نیاز دارو درمانی است و اگر به انها جواب ندهید بستری شدن را دارید روان شناس و روان پزشک بی طرف است و بر اساس ارزیابی روانی که از شما دارد عمل می‌کند نه حرف سایرین اگر مراجعه نکنید شرایطتان بدتر می‌شود

سلام
عزیزم روزی یکساعت ورزش کنید، پیاده روی، کوه، استخر، دوچرخه سواری رودر برنامه قرار دهید، افکار منفی رابنویسید، با دوستان مثبت اندیش بیشتر معاشرت کنید، به کارهاوهنر‌های مورد علاقه بپردازید، اخبار گوش نکنید، به آهنگ‌های آرامش بخش و شاد گوش کنید، آزمایش تیروئید دهید، تغذیه سالم و پر فیبر داشته باشید، از ویتامین‌های (آهن، منیزیوم ویتامین دی وب
1 زیر نظر پزشک استفاده کنیدحتما به روانشناس نوجوان مراجعه کنید.

سلام
وقت بخیر
این خیلی خوبه که شما متوجه غیر عادی بودن افکارتون شدین با توجه به موارد ذکر شده شما باید انتخاب کنید که یا به روانپزشک یا روانشناس مراجعه کنید تفاوت بین روانشناس با روان پزشک این هست که روانپزشک در صورت لزوم درمان شمارو با دارو ادامه میدن و روانشناس داروی برای شما تجویز نمی‌کنن از طریق رواندرمانی یا صحبت کرد در صدد حل مشکل شما اقدام می‌کنن.
حال تصمیم با خود شماست که انتخاب کنید مشکلتون چگونه مورد رسیدگی قرار بگیرد

سلام.
دوست عزیز؛
توصیفی که می دهید نشان دهنده بدبینی و افکار سو ظن شدید است که معمولا ریشه در اضطراب بالا، فشار روانی طولانی مدت یا اختلالات فکری دارد؛ این افکار می توانند قضاوت را مختل کنند و آرامش را بگیرند.
حتما لازم است هرچه زودتر به روان شناس (و در صورت تشخیص، روانپزشک) مراجعه کنید و درمان را شروع کنید، چون این نوع افکار بدون کمک تخصصی معمولا تشدید می شوند، اما با روان درمانی و در صورت نیاز دارودرمانی قابل کنترل و بهبود جدی هستند و مراجعه به درمانگر به معنای بستری شدن نیست، بلکه برای حفظ امنیت و آرامش شماست.

سلام
شما دچار حس ناامنی زیادی هستید و بهتره از مشاور کمک بگیرید.

سلام
آنچه تو توصیف میکنی بیشتر از «بدبینی معمولی» است و شباهت زیادی به یک حالت بیاعتمادی شدید همراه با ترس‌های گزنده دارد که در روانپزشکی به آن افکار پارانوئید یا سوظن بیمارگونه میگویند.
این به معنای «بد بودن تو» نیست؛ بیشتر نشانهی این است که سیستم اضطراب مغزت روی حالت خطر دائمی قفل شده و هر چیز خنثی را تهدید تفسیر می‌کند.
وقتی اضطراب خیلی بالا می‌رود یا مدت طولانی ادامه پیدا می‌کند، مغز برای توضیح این احساس ناامن مداوم شروع می‌کند به ساختن سناریو‌هایی مثل «در غذا چیزی میریزند» یا «شب ممکن است خفهام کنند». این سناریو‌ها دلیل اضطراب نیستند؛ نتیجهی آن هستند.
یعنی اول بدن و ذهن تو در حالت آمادهباش مزمن قرار گرفته، بعد فکر‌ها برای توجیه این حال بد ساخته شدهاند.
اینکه حتی از روانشناس هم میترسی و فکر میکنی با خانواده هماهنگ می‌کنند تا بستریات کنند، دقیقا نشان می‌دهد اعتماد پای‌های تو به دیگران آسیب دیده و ترس کنترلشدن یا آسیبدیدن خیلی پررنگ شده است.
این حالت معمولا خودبهخود بهتر نمی‌شود و اگر تنها با آن بجنگی، اغلب شدیدتر می‌شود.
مهم‌ترین نکته این است که این تجربه‌ها قابل درماناند.
ترکیبی از دارو و گفتوگوی تخصصی می‌تواند شدت این ترس‌ها را کم کند تا دوباره بتوانی واقعیت را آرامتر و منصفانهتر ببینی.
هدف درمان این نیست که تو را «ساکت» کنند یا کنترلت کنند؛ هدف این است که مغزت از حالت خطر دائمی خارج شود.
اگر بخواهم صادق باشم، با این سطح از سوظن و رنجی که میکشی، بهتر است ارزیابی حضوری روانپزشکی داشته باشی؛ نه برای بستری کردن، بلکه برای اینکه دقیق بفهمند چه اتفاقی در بدنت و ذهنت می‌افتد و چگونه می‌شود کمکت کرد.
می‌توانی از یک فرد مورد اعتماد بخواهی همراهت بیاید تا احساس امنیت بیشتری داشته باشی.
یک نکتهی فوری برای همین روز‌ها:
وقتی این فکر‌ها میآیند، بهجای تلاش برای اثبات درست یا غلط بودنشان، فقط بگو «این فکر از اضطراب من می‌آید» و تمرکزت را به یک کار بدنی ساده بده، مثل شستن دست‌ها، قدمزدن آرام یا تنفس آهسته.
این کار فکر را از بین نمی‌برد، اما شدت ترس را کم می‌کند.
اگر دوست داری، می‌توانی کمی بیشتر بگویی که این حالت از چه زمانی شروع شده، آیا خواب و اشت‌هایت هم تغییر کرده، و آیا قبلا کسی در خانوادهات مشکل مشابهی داشته یا نه.
این‌ها کمک می‌کند دقیقتر راهنماییات کنم.
مهمتر از همه: تو تنها نیستی، و این حالتی که داری بیدلیل یا غیرقابل کمک نیست.
کمک تخصصی واقعا می‌تواند کیفیت زندگیات را برگرداند.

سلام
به متخصص اعصاب و روان (روانپزشک) مراجعه کنید که بررسی و درمان لازم انجام بشه

سلام،
خودتون از طریق سایت برای روانپزشک نوبت بگیرید و برید برای ویزیت.

سلام
به روانپزشک مراجعه کنید سپس به روانشناس علل بدبینی دلایل مختلفی هست ممکن افسردگی خلقی و اضطراب باشه مهم پیگیری و ارزیابی جهت درمان است

سلام
برای بررسی بیشتر علائم‌ها حتما به روانپزشک مراجعه کنید

توصیه می‌شود برای بررسی دقیق به روانپزشک مراجعه کنید

سلام.
مشخصه اختلال شخصیت پارانوئید سو ظن و بدبینی است حتی به درمانگری که قصد مراجعه به اون رو دارید، با این آگاهی که سو ظن شما به درمانگر ناشی از مسئله شماست و نه واقعیت میتونید به روانشناس مراجعه کنید و رواندرمانی دریافت کنید.
پیروز باشید

توصیه می‌شود برای بررسی دقیق به روانپزشک مراجعه کنید