چرا از خانوادم بدم میاد؟

سلام.
گاهی انسان ممکنه به این نتیجه برسه که نمی‌تونه اطرافیان و شرایط محیطی خودش رو تغییر بده.
اینجا همون نقطه ی عطفی هستش که نیاز انسان رو به رواندرمانی گوشزد میکنه.
ما تا زمانیکه نتونیم تغییراتی رو تو خودمون ایجاد کنیم نمی‌تونیم توقع تغییر دیگران رو داشته باشیم.

سلام.
نیاز هست که روی خودتون و پیشرفت خودتون تمرکز کنید و تا زمانی که کسی راهنمایی و کمکی از شما درخواست نکرده راهنمایی ندید.
مشکلات خانواده شما رو اذیت می کنه و بنابراین تمرکز و امیدتون رو از دست دادید.
لطفا برای تصمیم گیری بهتر به روان شناس مراجعه کنید.

سلام.
در شرایطی که شما برای بهبود وضعیت کسی یا کسانی تلاش می‌کنید، اما انها (به هر دلیلی) نسبت به این تلاش بی توجه هستند، نشانه این است که شما باید تصمیم بگیرید روش خود را عوض کنید.
به هر حال ما نمی توانیم در افراد دیگر_حتی عزیزانمان_تغییر ایجاد کنیم اگر آنها خودشان تمایلی نداشته باشند
شاید وقت این رسیده که بیشتر روی آینده خودتان تمرکز کنید.
گفتید نمی توانید از انها جدا شوید.
جدا شدن و تشکیل زندگی مستقل مسلما کار بزرگی است و مستلزم توجه به مسائل مهم.
اما می توانید برای آینده خودتان هدف گذاری کنید و بر مبنای آن هدف گذاری، قدم‌های کوچک بردارید.(مثلا ادامه تحصیل در رشته مورد علاقه، یاد گرفتن یک حرفه جدید) موفق باشید

با سلام و وقت بخیر.
پذیرش برادر بزرگتر تغییر است؛ هیچگاه قبل از او وارد هیچ جایی نیمشود!!!
به جمله بالا در خلوت مفصل فکر کنید.
همه ما محدودیت‌هایی داریم.
چون همه ما زندگی ایده آی ذهنی منحصر به خودمان را داریم.
باید پذیرفت محدودیت‌ها.
باید پذیرفت اینکه فقط توان کنترل و تغییر خودمان را داریم.
باید پذیرفت حتی در بدترین محدودیت‌ها باز هم انتخاب‌هایی داریم.
شما در سنی هستید که استقلال فردیتان باید روز به روز رشد کند.
تنها با پذیرش این هاست که تغییر آغاز می‌شود!

سلام.
لزومی ندارد که خانواده را مطابق نظر خود راهنمایی کنید.
بخصوص وقتی از جانب انها مورد پذیرش قرار نمی گیرد

با سلام.
پدر و مادرتان را نمی‌توانید تغییر دهید و برایشان کاری کنید.
بهتر است شرایط را بپذیرید