دکتر پورنیکدست بزرگوار لطفا؟

با سلام و عرض ادب.
مجدد پاسخ می‌دهم.
عرض کردم در برخی پاردایم‌ها نگاه مقوله ای بیماری و عدم بیماری و یا لیبل‌ها اصولا به راحتی پذیرفته نمی‌شود!
چون در بسیاری موارد کمک خاصی به فرد نمی کند که بداند اسم بیماری (احتمالیش) چیست!
نکته بعدی اینکه در اختلالات شخصیت به دلیل ماهیت مزمن و دیرپای آنها؛ این سطح از درون نگری و تحلیل و بینش که در شما وجود دارد؛ معمولا دیده نمی‌شود؛ گاها همان پذیرش مشکل دار بودن (هم) بسیار مشکل و زمانبر است چه برسد به اصرار بر.؟!
در ضمن ممکن است بحث برخی اختلالات خلقی هم مطرح باشد که این مورد فقط با مصاحبه و تست‌های استاندارد امکان پذیر است.
بسیاری از مواردی که گفتید دنیای مطلوب و خیالی بسیاری از ما را میسازد؛ اینکه چقدر در واقعیت بر اساس آن عمل میکنیم؟ چقدر خود را به خطر می اندازیم و چقدر عملکرد ما مختل شده از آنچه در ذهن داریم؛ به مراتب مهمتر است.
همین تاکید زیاد و همراه با نگرانی شما بر علایق و افکارتان و تحلیل ریزبینانه خود می‌تواند نشانه ای بر افکار و سواس گون باشد که قبلا هم تشخیصش را گرفته اید.
اما بیایید؛ فرض بگیریم که حدس بالینی شما درباره اختلال شخصیت کاملا صحیح است:
درمانگری که به درمان اختلالات شخصیت میپردازد؛ معمولا با رویکرد‌های عمیقی مثل طرحواره درمانگری مداخله می‌کند؛ در این رویکرد‌ها نام اختلالات به مراتب کمتر از روند و علل شکل گیری آنها اهمیت دارند؛ پس اگر همچنان ذهنتان درگیر است کافی است به همکاران طرحواره درمانگری بنده مراجعه کنید تا مداخلات استاندارد آغاز شود.