حسرت گذشته را میخورم روانشناسان عزیز راه حلی برای مشکلم هست؟

باسلام
خانمی سی ساله ام بیست ساله بودم که به اجبار ونادانی خودم با وجود علاقه شدید به یکی از پسرای فامیل .علاقه دونفره. تن به ازدواج دادم به پسری که نتونست شرایط عادی مالی وعاطفی رو فراهم کنه.ده ساله زندگی کردنم تعطیل شده یه سال دارو ومشاوره گرفتم که فقط مسکن بود.هرشب تا صب خابش رو میبینم حسرت منو کشته.هیچ صبی رو نمیتونم از زیر پتو وفکرش بیام بیرون.تو اجتماع نمیتونم باشم.میبینمش دوست دارم یبار بشینم بش بگم گه اشتباه کردم اما غرورم وآبروم نمیزاره.از این ورهمسرپرخاشکر وبی مسیولیت شرایطم رو بدتر
0
با سلام.
مشکلاتی که با همسرتان دارید و علاق‌های که به فرد مورد اشاره دارید را باید بصورت دو موضوع کاملا مجزا ببینید.
چون عدم رضایت شما در این زندگی و نرسیدن به فرد مورد علاقه باعث برآورد نادرستی از سرانجام رابطه و ازدواج احنمالی با او می‌شود.
در واقع هیچ ضمانتی برای کافی بودن علاقمندی شما در جهت زندگی موفق وجود ندارد.
در شرایط فعلی سعی کنید به زندگی تا جای ممکن سامان دهید و در این راه از زوجدرمانگر نیز کمک بخواهید.
در صورتی که نتیج‌های حاصل نشد آنگاه به سایر گزیته‌های پیش رو فکر کنید
0
باسلام و احترام
چطور شده به بااین آقا ازدواج کردید یعنی عشقی (شامل اشتیاق و صمیمت و تعهد) در آن وجود نداشته شاید بوده و کامل نبوده هیچ نیازی مشابه نداشتید ؟چند وقت زندگی بدون کشمکش داشتید؟ بااین شرایط ذات جوامع انسانی با تعارض بوده مشکلات شما در این 10سال افزوده تر شده و نتوانستبد مشکلاتان که سطحی بوده حل کنید و در ضمن اینکه یک طرف ارتبا ط شما هستید یا شروع کننده یا تدوام دهنده و شما نیز دراین رابطه تاثیر بسزای داشتیداز کجا که بافرد مور نظر ازدواج کنید خوشبخت می‌شودو چنین مشکلی نداشته باشید توصیه می‌شود باتوجه به 10سال زندگی و درمیان بودند فرزند به یک زوج درمانگر مجرب مراجعه کنید
0
با سلام
خب شما قبلا به هر دلیلی تصمیمی را گرفتی و در حال حاضر قادر به ادامه رابطه نیستید که این موضوع هم علل واقعی دارد و هم می تواند ناشی از شناخت‌ها و خواسته‌های شما باشد.
الان بعد از 10 سال باید اقدام مجددی انجام دهید و بدنبال حل مشکل باشید.
سعی کنید از متخصصین امر مشورت بگیرید و سبک زندگیتان را تغییر دهید.
0
پشیمانی در ازدواج تنها برای شما اتفاق نیفتاده است، طبق تحقیقات حدود 15 درصد پشیمانی‌ها به انتخاب روابط عاشقانه می رسد و هر کسی دلایل خود را برای پشیمانی دارد.
از آنجایی خودتان انتخاب کرده اید، مسئول انتخابتان باشید، تخیلات ارتباط با شخص مورد نظر را به واقعیت ربط ندهید.
شما یک فرزند دارید به سلامت روان ایشان اهمیت دهید.
ولی در صورتی که روابط جنسی شما کم و یا وجود ندارد و همچنین احساس می کنید این عدم علاقه شما را به مسیر غیر متعهدانه می کشاند، اگر روابط نزدیک و صمیمی شما تقلیل یافته، شرایط زندگی تان را بررسی کنید، همانطور که روزی انتخاب کردید باز تصمیم نهایی برای خروج از این زندگی با شماست ولی اکنون شما ده سال بزرگتر هستید و بهتر می توانید تصمیم بگیرید.
چه بسا پرخاشگری همسرتان به دلیل عدم علاقه شما به زندگی که در رفتار خودآگاه و ناخودآگاه شما بروز می کند، باشد.
لذا نیاز است جهت خروج از این حالت تعلیق به صورت حضوری یک روانشناس را ملاقات کنید.
0
با سلام
توصیه ام مراجعه حضوری و پیگیری درمان است.
-1
با سلام و وقت بخیر.
ما می‌توانیم چیز‌هایی را در زندگی طلب کنیم و این در اختیار و کنترل ماست.
اما اینکه آن چیز‌ها برای ما تامین شود و یا نشود لزوما در کنترل ما نخواهد بود.
شما دارید انتخاب یک هیجان دفن نشده را از خود و زندگی خود میگیرید و همانطور که خودتان با هوشمندی اشاره کردید این مسیر تا به اینجا برای شما کارایی نداشته است.
پس درست مثل یک مسئله به موضوع نگاه کنید و هر راه حلی که دارید بر روی کاغذ بیاورید و معایب و مزایا را تحلیل کنید، مسئولیت هزینه‌های احتمالی را بپذیرید و در نهایت بر تصمیم خود متعهد بمانید.
پیشنهاد می‌کنم در این مسیر کمی از هیجان خالص فاصله بگیرید و از منطق یک مشاور نیز بهره مند باشید.
در آخر فراموش نکنید بخشی از چیزی که به عنوان خاطره در ذهن داریم در عمل هیچ تناسبی با واقعیت نخواهد داشت.
هوش مصنوعی دکترهَست هوش مصنوعی ممکن است درک کاملی نداشته باشد؛ نظر پزشک اولویت دارد.
احتمالاً وضعیت شما ناشی از اندوه و پشیمانی مزمن یا افسردگی همراه افکار تکراری است.
در بیشتر موارد با درمان مناسب و روش‌های روان‌درمانی شدت احساسات و کابوس‌ها کاهش می‌یابد.
نگران نباشید؛ قدم‌های کوچک می‌تواند کمک کند.
راهکار‌های عملی:
- هر روز ۵۱۰ دقیقه نامه‌ای بنویسید که قرار نیست فرستاده شود؛ احساسات و حرف‌هایی که می‌خواهید بزنید را تخلیه کنید.
- بهبود خواب: ساعت خواب ثابت، کاهش استفاده از گوشی یک ساعت قبل از خواب و تمرین تنفس آرام‌ساز یا ریلکسیشن.
- فعالیت بدنی کوتاه روزانه (پیاده‌روی ۲۰۳۰ دقیقه) و برنامه‌ریزی یک فعالیت اجتماعی کوچک در هفته.
- یادداشت‌برداری از افکار تکراری و تعیین زمان محدود روزانه برای «تفکر برنامه‌ریزی‌شده» تا ذهن کم‌کم کنترل بیشتری پیدا کند.
علائم هشدار:
- افکار یا طرح‌ریزی خودآسیب‌رسانی یا خودکشی.
- ناتوانی کامل در انجام امور روزمره یا مراقبت از خود.
- کاهش چشمگیر وزن یا اشت‌ها، بی‌خوابی شدید یا رفتار‌های پرخطر.
تخصص پیشنهادی: روان‌شناس بالینی