در چه شرایطی در بیمارستان اعصاب بستری می کنند؟

در بیشتر موارد، بستری در بیمارستان اعصاب و روان فقط زمانی لازم می‌شود که حال روانی آن‌قدر شدید باشد که خودِ فرد یا اطرافیان نتوانند از او مراقبت کنند.
احتمالاً وقتی خطر برای جان فرد یا دیگران وجود دارد، یا ارتباطش با واقعیت قطع شده، تصمیم بستری گرفته می‌شود.
این موضوع نشانه «دیوانگی» نیست، بیشتر یک کمک فوری و موقت برای حفظ امنیت و تنظیم داروهاست.
راهکار‌های عملی:
۱ اگر کسی حرف از خودکشی، مرگ یا آسیب زدن به خودش می‌زند، این را خیلی جدی بگیرید و او را تنها نگذارید.
۲ در صورت دیدن توهم (دیدن یا شنیدن چیز‌هایی که بقیه نمی‌بینند/نمی‌شنوند) یا حرف‌های کاملاً بی‌ربط و عجیب، سریع برای معاینه به اورژانس مراجعه شود.
۳ اگر بیمار چند روز است نخوابیده، غذا نمی‌خورد، یا رفتار بسیار پرخاشگر و غیرقابل‌کنترل دارد، باید ارزیابی فوری شود.
۴ تاریخچه مصرف مواد، الکل یا قطع ناگهانی دارو‌های اعصاب را دقیق به پزشک بگویید؛ این‌ها در تصمیم بستری خیلی مهم است.
۵ اگر امکان دارد، یکی از اعضای خانواده که از نزدیک رفتار بیمار را دیده، همراهش به اورژانس اعصاب و روان برود.
علائم هشدار:
۱ صحبت یا اقدام برای خودکشی یا آسیب زدن به دیگران.
۲ توهم شدید، هذیان (باور‌های عجیب و سفت) یا قطع و اضح ارتباط با واقعیت.
۳ بی‌قراری یا پرخاشگری شدید به‌حدی که کنترل در خانه ممکن نباشد.
تخصص پیشنهادی:
روان‌پزشکی