خونه موندم وار رفتن به اجتماع میترسم ومتنفرم؟

سلام واحترام وادب با اینکه یک پسر جوان هستم ولی عینا مثل زنهای خونه دار خانه نشین شدم ودارم خانه داری میکنم نه درس درست حسابی خواندم و نه حتی گواهی نامه رانندگی گرفتم شدم عین دختر از رفتن بیرون میترسم واضظراب دارم بخاطر این مشکلم چندین به روانپزشک و روانشناس رفتم حتی هیپنوتیزم شدم ولی هیچ تاثیری بر من نذاشت حتی پزشکان هم نمیتونن مشکل من رو حل کنم آرزوی مرگ میکنم؟
25 بهمن 1404

پاسخ پزشکان

1
سلام.
به نظر میرسه با توجه به شدت اضطراب یک دوره دارو درمانی را شروع کنید و بعد از فروکش کردن اضطراب رواندرمانی را زیر نظر روانشناس با رویکرد شناختی و رفتاری شروع کنید.
اولین قدم برای تغییر انگیزه خود شماست پس اگر ناامید باشید هر درمانی که داشته باشید جواب نخواهد داد.
پیروز باشید
0
سلام.
اضطراب و افسردگی مزمن موجب شکل گیری اجتناب از فعالیت‌ها و به مرور خانه نشینی می‌شه و بعد از مدتی چرخه ای از اعتماد به نفس پایین تر برای و رود به جامعه و افسردگی و اضطراب عمیق تر رو شکل میده.
ممکنه درمان‌های قبلی به دلایلی درست اجرا نشده باشه ولی ترکیب دارو و CBT برای این اختلالات موثر هست
0
با سلام،
شما ااحتمالا دارای فوبی اجتماعی هستید که می‌تواند با گذر هراسی همراه باشد و یا نباشد، هیپنوتیزم برای همه اختلالات مناسب نیست ! ابتدا باید اضطراب شما شناسایی شود که چه نوع اضطرابی هست عوامل زمینه ساز، عوامل آشکار ساز و عوامل نکهدارنده اختلال شما شناسایی شود و بررسی شود که کدام نوع روان درمانی مناسب شماست و بران اساس روان درمانی و دارو درمانی مناسب شما انجام شود به روان شناس و روان پزشک مراجعه کنید
0
سلام
خیلی عجیبه که تا حالا تغییری در شدت مسالهتون توسط روانشناس‌ها رخ نداده؟ آیا جلسات رو منظم رفتید؟ تمرین احتمالی رو انجام دادید؟ من رواندرمانی رو بهتون پیشنهاد میدم.
حدس میزنم روابط مهمتون دچار مساله باشه.
0
سلام
این احساساتی ک داری تجربه میکنی اصلا احساسات خوشایندی نیست
و حق داری ناراحت باشی، ممکنه گاهی اینقدر نگاه دیگران برات ناخوشایند باشه ک اصلا تحملش رو نداشته باشی و ترجیح بدی توی خونه بمونی … ازت ی سوال دارم چ چیزی اینقدر نگاه دیگران یا حرفاشون رو برات ناخوشایند میکنه؟ و چقدر اون حس ناخوشایند رو سعی کزدی ک تحمل منی؟
گاهی تحمل این حس کمک میکنه که بهش غلبه کنی.
0
سلام.
دوست عزیز؛
ترسی که تجربه می‌کنید، نشانه اضطراب شدید و اجتناب شکل گرفته در طول زمان است نه ضعف شخصیت یا شبیه شدن به جنس دیگر.
وقتی اضطراب درمان ریشه ای نشود کم کم دامنه زندگی را محدود می کند و احساس ناتوانی ایجاد می شود.
اینکه تا الان درمان‌ها اثر عمیق نگذاشته بیشتر به این معناست که یا پروتکل درمانی متناسب با مشکل شما انتخاب نشده یا مدت و تداوم درمان کافی نبوده.
چون اختلالات اضطرابی عمیق نیاز به روان درمانی تخصصی و مرحله بندی شده دارند نه مداخلات کوتاه یا مقطعی.
بنابراین
پیشنهاد می کنم به روان شناس متخصص در حوزه درمان شناختی رفتاری یا CBT و طرحواره درمانی مراجعه کنید.
و این بار وارد فرایند رواندرمانی بطور منظم و هفتگی شوید چون درمان‌های مبتنی بر مواجهه تدریجی، منجر به تنظیم اضطراب و بازسازی افکار در شما می شود.
بنابراین ترس بیرون رفتن و اجتناب را بهصورت پایدار کاهش می دهد و افکار مرگ محور هم با بهبود احساس توانمندی از بین می رود.
حتما مراجعه فوری را در اولویت بگذارید چون این وضعیت قابل درمان است و نیاز به مداخله جدی تری دارد.
0
سلام
باید درکنار دارو درمانی، روان درمانی هم داشته باشید تا در طولانی مدت نتیجه بگیرید
0
سلام
به سایت اینجانب مراجعه کنید.
تست افسردگی و اضطراب و و سواس را انجام دهید.
سیستم بر اساس پاسخ‌های شما، راهکار‌های مناسب را به شما پیشنهاد می‌دهد.
طبق آن عمل کنید.
آدرس سایت
www.drmahsahoushdar.com
0
وقت شما بخیر، ممکنه درمان خودتون رو کامل نکردین یا اون رویکرد مناسب اضطراب و افسردگی نبوده.
بنابراین با روانشناس حاذق دیگری درمان رو شروع کنید
0
میفهمم چقدر این وضعیت برات سنگین شده، مخصوصا وقتی احساس میکنی از زندگی عقب افتادی و چند بار هم کمک گرفتی ولی نتیج‌های نگرفتی.
ترسی که از بیرون رفتن داری و این خانهنشینی، کمکم آدم را محدود می‌کند و حس ناتوانی و ناامیدی میآورد.
این حالت قابل درک است، اما اینطور نیست که حلنشدنی باشد یا «پزشکان نمی‌توانند کاری کنند». گاهی فقط درمان مناسب یا مسیر درست هنوز پیدا نشده.
نکته مهم این است که وقتی از مرگ حرف میزنی، یعنی فشار خیلی زیاد شده، نه اینکه واقعا راهی باقی نمانده باشد.
این خودش علامت جدی است که باید پیگیری را ادامه بدهی، نه اینکه رهایش کنی.
بهتر است حتما دوباره به روانپزشک مراجعه کنی، حتی اگر قبلا هم رفت‌های.
گاهی نیاز است درمان عوض شود یا دقیقتر تنظیم شود.
این مسیر ممکن است زمان ببرد، اما قابل تغییر است
0
اضطراب ارتباطی به جنسیت ندارد مغز شما تلاش می‌کند از شما محافظت کند، فقط بیش از حد.
برای کمک به خودتان درمان را بصورت مستمر ادامه دهید.
سعی کنید از اضطراب فرار نکنید بلکه با ان بمانید تا اضطراب خودش پایین بیاید هر بار که فرار می‌کنید مغز یاد می‌گیرد این موقعیت خطرناک است و در چرخه ی اضطراب گیر می‌کنید.
0
سلام
دوست عزیز شما دچار اضطراب اجتماعی هستین.
و افکار اضطرابی که دارین شما رو در یک چرخه معیوب قرار داده باید افکارتون و رفتاری که میکنین بررسی بشه روان درمانی خیلی میتونه کمکتون کنه
0
با سلام
با توجه به شرح حالی که دادید، احتمال اختلال اضطراب اجتماعی و نیز اجتناب ناخوداگاه یا نیه خوداگاه از جمع ممکن است وجود داشته باشد.
درمان‌های دارویی روانپزشکی و رواندرمانی به مدت کافی می‌تواند به کاهش علایم کمک کند
0
با سلام
با توجه به شرح حالی که دادید، احتمال اختلال اضطراب اجتماعی و نیز اجتناب ناخوداگاه یا نیمه خوداگاه از جمع ممکن است وجود داشته باشد.
درمان‌های دارویی روانپزشکی و رواندرمانی به مدت کافی می‌تواند به کاهش علایم کمک کند.
0
با سلام
درمان شما دارو و روان درمانی است و زمان درمان شما بستکی، به شدت و نوع تعداد روز‌های مصرف دارو و حضور در روان درمانی داشته است صلاح دراین شرایط، حتما به روان پزشک مراجعه نمایید

پاسخ هوش مصنوعی دکترهَست

احساس ترس از بیرون رفتن و خانه‌نشین شدن یک مشکل رایج نیست و می‌تواند بیانگر یک اختلال روانی مانند اختلال اضطراب اجتماعی یا افسردگی باشد.
اینکه شما تجربه‌های متعددی با روانپزشکان داشته‌اید و حتی هیپنوتیزم شده‌اید بدون دستیابی به نتیجه‌ای مثبت، نشان دهنده‌ی این است که ممکن است نیاز به یک رویکرد درمانی متفاوت یا ترکیبی از روش‌های مختلف داشته باشید.
گاهی اوقات یافتن درمان مناسب می‌تواند زمان‌بر باشد و نیاز به صبر و پشتکار دارد.
همچنین، شرکت در جلسات گروه درمانی و کارگاه‌های مهارت‌های اجتماعی می‌تواند مفید باشد.
توصیه می‌کنم که با یک روانشناس کلینیکی ملاقات کنید که تخصص در شناسایی و درمان اختلالات اضطراب دارد.
همچنین، مهم است که از یک شبکه حمایتی متشکل از دوستان، خانواده و افراد متخصص بهره‌مند شوید که می‌توانند در طی درمان به شما کمک کرده و از شما حمایت کنند.

این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.

پاسخ‌های این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.