دختر 15 ساله ام با پسری دوست شده که من نمیدونم چیکار کنم راهنمایی می فرمایید؟

با سلام
و وقت بخیر.
در گروه حساس نوجوان همواره وقت و فضای شخصی مختص او.
در حوزه مسائل جنسی و جنس مخالف به او اطلاعاتی بدهید.
تفاوت‌های عمیق علایق و احساسات او را درک کنید.
به دور از نصیحت تنها سراپا گوش شوید.
دوست‌ها و انتخاب‌هایش را به رسمیت بشناسید.
نوجوان را آگاه سازید که تحصیلات تنها راه موفقیت نیست و به او اطمینان بدهید در هر شرایطی و به دور از هر قید و شرطی حامی و همراه او خواهید بود.
در ارتباط با دوستی با جنس مخالف می بایست قوانین شفاف و انعطاف پذیری با مشارکت والد و فرزند به صورت مکتوب تهیه شود و هر دو به آن متعهد باشید و برای انجام شدن و انجام نشدن تعهدات تقویت و تنبیه لازم را در نظر بگیرید.

با یلام
شما باید به اتفاق همسرتان و دخترتان جلسه ای را تشکیل دهید و موضوع را با او در میان بگذارید.
البه نباید در این رابطه هیجانی برخورد کنید.
شرایط سنی دخترتان را درک کنید ولی از خود او بخواهید در مورد مخاطرات رابطه اش خودش نظر دهد و در عین حال شما هم با پذیرش شرایط سنی او احساس و نگرانی خودتان را بیان کنید.

سلام
نگرانیات کاملا طبیعی است و نشانهی این است که مادر حساس و مسئولیتپذیری هستی، نه مادر سختگیر.
در عین حال، راهی که الان بین «رها کردن کامل» و «منع مطلق» ماند‌های دقیقا همان جایی است که بسیاری از والدین نوجوان گیر می‌کنند؛ هر دو سر طیف معمولا نتیجه بد می‌دهد، اما راه میانی قاطع همراه با رابطهی امن کار می‌کند.
اول باید یک واقعیت را بپذیری بدون قضاوت اخلاقی: در 15سالگی کنجکاوی عاطفی و تمایل به دوستی با جنس مخالف طبیعی است و اگر تو فقط منع کنی، نتیجه معمولا پنهانکاری بیشتر می‌شود، نه قطع رابطه.
پس هدف تو نباید «قطع رابطه به هر قیمت» باشد، بلکه کاهش خطر و حفظ رابطهی مادر و دختری است.
کاری که الان می‌توانی انجام بدهی این است که به جای دعوا، یک گفتوگوی آرام دو مرحل‌های داشته باشی.
مرحلهی اول فقط گوش دادن است.
بنشین و بدون سرزنش بپرس: این پسر را از کجا میشناسی؟ چه چیزش برایت مهم است؟ دوستانت چه کار‌هایی می‌کنند؟ فقط گوش بده و قطع نکن.
همین گوشدادن امنیت میسازد.
مرحلهی دوم مرزگذاری روشن است، اما محترمانه.
به او بگو: «من نمی‌خواهم تو را کنترل کنم، اما مسئول امنیتت هستم.
بیرون رفتن تنها با یک پسر برایت امن نیست.» بعد یک گزینهی جایگزین بده، نه فقط منع.
مثلا بگو اگر قرار است ببینید، فقط در جمع دوستان یا با حضور یکی از بزرگتر‌ها باشد، در مکان‌های عمومی شلوغ باشد و مدتزمان مشخص داشته باشد.
این یعنی نه رها کردن کامل، نه حبس کردن.
خیلی مهم است که از تحقیر، تهدید، گرفتن گوشی یا خانهنشین کردن پرهیز کنی؛ این‌ها فقط رابطه را خراب می‌کند و پنهانکاری را زیاد می‌کند.
در عوض، روی آموزش ایمنی کار کن: درباره رضایت، فشار همسالان، خطرات فضای مجازی، ارسال عکس، و اینکه اگر احساس ناراحتی کرد فورا به تو بگوید، بدون ترس از تنبیه.
این جملهی دخترت که «همه دوست پسر دارند» معمولا اغراق است، اما نشان می‌دهد فشار گروهی دارد.
به جای رد کامل حرفش، بگو: «ممکن است بعضی‌ها داشته باشند، اما هر کاری که بقیه می‌کنند لزوما برای تو امن یا درست نیست.» این منطقیتر از سرزنش است.
اگر امکان مشاوره حضوری نداری، حداقل می‌توانی از منابع آنلاین معتبر تربیت نوجوان یا مشاوره تلفنی استفاده کنی، اما مهمتر از ابزار، لحن تو است: گرم، قاطع، قابل اعتماد و غیرتحقیرآمیز.

سلام
به شما.
ایده شما که به دخترتان نزدیک باشید و خواست تان مبنی بر اینکه مسائلش را با شما مطرح نماید ایده خوبی است.
اما احتمالا یک جای کار در اجرای این ایده دچار مساله بوده اید که منجر شده دخترتان رابطه مخفیانه را به هر دلیلی ترجیح دهد.
توصیه می کنم علت این موضوع را بیابید.
شاید نگران محدودیت گذاشتن از جانب شماست و یا شاید نگران قضاوت شماست.
بهتر است به دخترتان بگویید که اطلاعات بیشتری از آن پسر به شما بدهد و در صورتی که مورد نگران کننده ای در موردش ندیدید بیرون رفتنش با او حتما با اجازه و اطلاع شما باشد و در زمان‌های مشخص و متعادل این اجازه را به او بدهید.