با سلام و وقت بخیر.طبق آخرین طبقه بندیها زیرمجموعه اختلالات و سواسی است.
درمان ترکیبی از درمانهای دارویی و رفتاری (کنترل محرک) و پسخوراند زیستی.
قبل از هر چیز می بایست منابع اضطراب در منزل؛ همسالان؛ والدین و مدرسه شناسایی شود؛ چون جز عوامل راه انداز رفتار موکنی است.
هر گونه فشار و تذکر بیش از حد به کودک؛ با افزایش اضطراب کودک؛ قطعا نتیجه عکس خواهد داد.
در بعد رفتاری ابتدا باید تمام موقعیتهای مکانی و راه انداز افزایش تکانه و میل برای کندن در طول یک هفته به دقت شناسایی و یادداشت شود.
موقعیتهای تحریک کننده (مثلا جلوی تلویزیون) حذف و یا رفتارهای جایگزین و معکوس طراحی گردد (انقباض و انبساط عضلات؛ مشت کردن دستها؛ استفاده از دستکش؛ شستن ظرف یا هر چیزی که دستها را درگیر نگاه دارد و.).
در بعد هیجانی؛ باید با تمارین ذهن آگاهانه به تماشای هیجانها نشست و از بعد رفتاری بویژه
ورزش منظم فعالسازی را افزایش داد.
واقع بین باشید و حتی موفقیتهای کوچک در کنترل تکانه را تقویت کنید.
تعاملات اجتماعی کودک می بایست هر چه بیشتر شود.
کتاب سنجش و درمان اختلال موکنی با رویکرد شناختی رفتاری دکتر قهاری توسط والدین مطالعه شود.
drpournikdast.com/cbt-ex/ 
