این دیدگاه نسبت به زندگی درست است؟

سلام
فرزندان ما این حق رو دارند که زندگی رو تجربه کنند و از یه جایی این اعتماد به نفس رو بدست بیارند که میتونند به طورمستقل باشند اگر شما طی 18 سال زندگی به لحاظ تربیتی و آماده سازی فرزندتون برای و رود به جامعه کوتاهی نکرده باشید و ایشون رو آماده پریدن کردید نباید اینقدر ناراحت این مساله باشید که قراره چه اتفاق‌هایی بیفته چه بسا که راه دور خیلی وقت‌ها بسیاری از و ابستگی‌های بیمارگونه رو از فرزندانمون دور می کنه و حس استقلال باعث وظیفه شناسی و احساس مسئولیت رو در فرد ایجاد می کنه، اگر افکار آسیب و ترس زیادی رو دارید باید خودتنحتما به یک روانشناس مراجعه داشته باشید نه اینکه از روی ترس از دست دادن جلوی رشد فرزندتون رو بگیرید چه بسا این مسائلی که شما ازش میترسید توی شهرخودتون هم احتمال اش زیاده

سلام
اینکه نگران هستید قاعدتا طبیعیه و در شرایطی که فرزندان به هر دلیلی مثل ادامه تحصیل، سربازی یا مهاجرت از والدین دور میشن دغدغه خانواده‌ها بیشتر خواهد بود.
اما ما موظف هستیم در مورد شناسایی علائم خطر در یک شهر ناآشنا، دوستان و همکلاسی‌های ناآشنا و محیطی ناآشنا با فرزند مون صحبت کنیم و اون را آگاه کنیم، ضمن اینکه بهش بگیم همیشه مورد اعتماد هست و هر اتفاقی بیفته ما همیشه کنارش خواهیم بود، بنابراین هر آنچه ممکنه اونجا آزارش بده یا مشکل ساز بشه با ما درمیون بگذاره.
به این ترتیب هم در مورد احساسات تون با فرزندتون صحبت کردید هم اون را از علائم خطر در محیطی ناآشنا آگاه کردید

سلام.
اگر شما تا این سن از فرزندتون راهکار‌های تربیتی مناسب رو بهش آموزش دادین مطمئنا در معرض خیلی مواردی که بر سر راهش قرار میگیرند نخواهد بود و راهش رو میشناسه.
ضمن اینکه اگر اجازه تحصیل بهش ندید در ادامه زندگیش ظلم بزرگی بهش کردید که نه شما و نه ایشون نمی‌تونن ببخشن.

با سلام
تا زمانی که فرزندتان تحت حمایت شدید شما باشند فرصت یادگیری و مستقل شدن نخواهند داشت.
قبل از هر کاری در مورد نگرانی‌های خودتان به روانشناس مراجعه نمایید.

با سلام
آگاهی و آموزش و نوع ارتباط والدین طی سال‌های اخیر میتونه راهنمای فرزند شما باشه
شما نمی‌تونید فرزند خود را از ترس زمین خوردن از راه رفتن منع کنید.

سلام
تا زمانی که شما این افکار و ترس‌ها رو درمورد فرزندتون دارید هیچوقت بند ناف روانی بین شما بریده نمی‌شه و شما سلام سد راه استقلال و موفقیت فرزندتون میشد.

با سلام
و نور.
مادامی که از شخصیت و و اکسینه بودن فرزندتان در برابر انتخاب‌ها و خطرات اطمینان دارید هیچ مشکلی در آینده نخواهد داشت.
و گرنه در چند سال آینده او از شما جدا خواهد شد و برای خود زندگی تشکیل خواهد داد و این کار‌های شما او را وابسته و ضعیف خواهد کرد

سلام و احترام،
شما در مورد موضوعی نگران هستید که هنوز اتفاق نیفتاده اگه در موارد مشابه هم همین طور هستید و نگرانی و دلشوره، تپش قلب و . دارید برای درمان اضطراب اقدام کنید، در مورد پسرتون هم هر وقت به مرحله ی انتخاب رسیدین وارد مذاکره بشین و هر کسی دلیل‌های خودش، خوبی‌ها و بدی‌های، مشکلات و نگرانی‌های خودش رو عنوان کنه تا در نهایت دیدگاه همدیگه رو در مورد موضوع درک کنید و بتونین در نهایت تصمیم مناسبی بگیرین مراجعه به یک مشاور هم کمک کننده خواهد بود

سلام خدمت شما
دوست عزیز دغدغه‌های شما کاملا قابل درک است.
به عنوان والدین، طبیعی است که نگران آینده و امنیت فرزندتان باشید، بهخصوص وقتی قرار است در محیط جدیدی مانند دانشگاه و خوابگاه قرار بگیرند.
اما مهم است که به یاد داشته باشید، رشد و توسعه شخصیتی فرزندتان نیز اهمیت دارد و تجربه‌های جدید می‌توانند بخش مهمی از این فرآیند باشند.
نگرانی‌های شما: احساسات شما نشاندهنده دلسوزی و علاقهمندی شما به فرزندتان است.
اما مهم است که این نگرانی‌ها مانع از استقلال و رشد او نشوند.
استقلال فرزندتان: اگر فرزندتان تصمیم دارد به شهر دیگری برود و در خوابگاه زندگی کند، این می‌تواند فرصتی برای او باشد تا مهارت‌های زندگی و استقلال خود را توسعه دهد.
شرایط دانشگاه و خوابگاه: در حالی که هر محیطی می‌تواند چالش‌های خاص خود را داشته باشد، بسیاری از دانشگاه‌ها و خوابگاه‌ها تلاش می‌کنند تا محیطی امن و حمایتکننده برای دانشجویان فراهم کنند.
این مهم است که با فرزندتان در مورد نحوه مدیریت موقعیت‌های جدید و چالش‌ها صحبت کنید.
گفتگو با فرزندتان: شاید مفید باشد که با فرزندتان در مورد نگرانی‌هایتان به صورت باز و صادقانه صحبت کنید.
این می‌تواند به او کمک کند تا درک بهتری از دیدگاه شما داشته باشد و همچنین می‌توانید با هم برنامهریزی کنید تا اطمینان حاصل کنید که او برای مواجهه با چالش‌های پیش رو آماده است.
پشتیبانی و اعتماد: نشان دادن حمایت و اعتماد به فرزندتان می‌تواند به او قدرت و اعتماد به نفس بدهد تا با موفقیت در محیط جدید خود پیشرفت کند.
در نهایت، اینکه آیا مشکل از شماست یا خیر، سوالی است که پاسخ آن به شرایط خاص شما بستگی دارد.
اما به طور کلی، نگرانی در مورد فرزندتان نشاندهنده مراقبت و علاقه شماست.
اگر احساس می‌کنید که نیاز به صحبت با یک متخصص دارید، مشاوره با یک روانشناس می‌تواند به شما کمک کند تا احساسات خود را مدیریت کنید و بهترین راه حل را برای خود و فرزندتان پیدا کنید.

شما باید بچه‌ها رو برای رفتن تربیت کنید، بچه‌ها که نمی توانند کنار شما بمونم و بزرگ نشن، اگر خوب تربیت بشن و قدرت تشخیص بد و خوب رو داشته باشند و از اون مهمتر شما رو به عنوان دوست بپذیرند و مشکلات شون رو بدون ترس با شما مطرح کنند و راهنمایی بخوان، مشکلی پیش نمی‌اد اگر از تربیت خودتون مطمئن هستید جلوی رشد بچه رو نگیرید

اول اینکه اگرفرزندتون درست تربیت کردیدازچی میترسید دوما شماحق نداریدبرای زندگی و آینده یک انسان دیگرتصمیم بگیرید.
واینکه تاکی میخواید این بندعاطفی نگه داریدورهانکنید؟؟!!!!