دلتنگی و گریه بعد از دوری از خانواده — علت و کمک فوری

سلام
لطفا به سایت اینجانب مراجعه کنید.
تست افسردگی، اضطراب، پرخاشگری و وسواس را انجام دهید.
سیستم بر اساس پاسخ های شما، راهکار مناسب را پیشنهاد میدهد.
طبق آن رفتار کنید.
آدزس سایت
www.drmahsahoushdar.com

سلام
وقت بخیر
دوست عزیز حال شما قابل درکه ، پیشنهاد میکنم جلسات مشاوره داشته باشید.

سلام
دوست عزیز
اول از همه میخواهم بدانی که اصلا «دست خودت نبودن» و گریه کردن در این لحظه، به هیچ وجه نشانه ضعف یا اختلال نیست.
اتفاقا برعکس؛ این نشانه این است که تو پیوند عاطفی عمیقی با خانوادهات داری و ظرفیت بالایی برای عشق ورزیدن داری.
وقتی دو هفته در یک محیط امن، پر از محبت و بدون مسئولیتهای روزمره تهران زندگی کردهای، مغز و سیستم عصبی تو با آن فضا «همسو» شده است.
حالا که به تهران برگشتهای، ناگهان با «تضاد محیطی» روبرو شدی: تنهایی در برابر جمع، سکوت در برابر صدای خانواده، و مسئولیت در برابر آرامش.
این تضاد، سیستم عصبی تو را دچار یک شوک میکند که خروجیاش به شکل اضطراب، دلشوره و گریههای غیرقابل کنترل بروز میکند.
امروز نخواه که «قوی» باشی. امروز فقط بخواه که «با خودت مهربان» باشی. اگر احساس کردی گریه نمیگذارد کارهای روزمرهات را انجام دهی، فقط به کارهای خیلی کوچک (مثل شستن یک ظرف، یا مرتب کردن یک گوشه از اتاق) فکر کن.
این احساس سنگین، مثل یک ابر است؛ میآید، باراناش را میبارد و میرود.
نگران نباش، این وضعیت پایدار نیست و به زودی به ریتم زندگی خودت در تهران بازمیگردی.
اگر دیدی بعد از چند روز این حس نه تنها کم نشد حتما با روانشناس صحبت کن

درود
عزیزم این دلتنگی طبیعیه، ننوشتید متاهل هستید یا مجرد؟ و علت دوری از خانواده به طور کلی چیه؟ شاغل هستید یا خیر؟ اما اگر متاهل هستید سعی کنید وقت بیشتری رو با همسرتون بگذرونید ، ازشون بخواید از لحاظ عاطفی و روانی در کنار شما باشند تا این دلتنگی به مرور رفع بشه و اگر مجرد هستید با دوستی امن و مطمئن در ارتباط باشید ، همینطور با خانواده تماس تصویری داشته باشید ، کارهای مورد علاقه تون که در شرایط سخت میتونه کمک کننده باشه انجام بدید مثلا پیاده روی ، باشگاه ،پختن کیکی که دوست دارید ،مطالعه کتاب، تا به مرور حال بهتری رو تجربه کنید

سلام،
اگر تجربهی اولتون هست طبیعیه، کمی به خودتون فرصت بدین.
شروع روان درمانی ،CBT میتونه کمککننده باشه.

با سلام و وقت بخیر.
گریهتان قابلفهم است، اما نباید آن را با تنهایی و بیبرنامگی طولانی کنید.
تنها نمانید.
با یکی از اعضای خانواده تماس تصویری بگیرید، دوش بگیرید و 15 دقیقه قدم بزنید؛ برای تماسهای روزانه و دیدار بعدی هم برنامه مشخص بگذارید.
اگر گریه و بیقراری بیش از یک تا دو هفته ماند، خواب و کارتان را مختل کرد، میتونین از یک روانشناس کمک بگیرید
دلتنگی را باید تحمل کرد، نه تبدیل به سبک زندگی؛ فاصله، رابطه را کم نمیکند، بیبرنامگی چرا.

سلام
عزیزم درک میکنم حالت رو دوری از خانواده مخصوصا اگر خانواده گرم وصمیمی داشته باشی خیلی سخته بهتره در روزهای اولی که برمیگردی بیشتر باهاشون تماس تلفنی ویا تصویری داشته باشی،سرت را با ارتباط با دوستان ویا رفتن به جاهای پربازدید ودیدنی ویا پرداختن به کارهای موردعلاقه گرم کن واگر افکار مزاحم داری بنویس واهدافت را بنویس ودر جلو چشم قراربده.
در صورت ادامه به روانشناس مراجعه کن.

احساسی که تجربه میکنید کاملا طبیعی و قابلدرک است؛ دلتنگی و گریه بعد از دوری از خانواده، به ویژه پس از دو هفته بودن در کنار آنها، واکنشی رایج و ریشه دار در سیستم دلبستگی انسان است.
چرا این اتفاق میافتد؟
1 واکنش دلبستگی (Attachment Cry):
وقتی از افراد دلبسته خود دور میشوید، مغز این جدایی را به عنوان یک «تهدید عاطفی» ثبت میکند و گریه راهی برای پردازش این پریشانی است.
این پاسخ از infancy (گریه نوزاد هنگام جدایی از مراقب) تا بزرگسالی ادامه دارد و نشانه ضعف نیست، بلکه نشاندهنده پیوند عمیق عاطفی شماست.
2 Homesickness یا دلتنگی برای خانه و خانواده:
دلتنگی (Homesickness) بهطور علمی به عنوان پریشانی ناشی از جدایی از محیط خانه و افراد دلبسته تعریف میشود.
عواملی مثل:
تعلق خاطر قوی به خانواده
تغییر ناگهانی محیط (از شهرستان به تهران)
احساس تنهایی در محیط جدید
میتوانند این واکنش را تشدید کنند.
3 اضطراب جدایی در بزرگسالان:
در برخی افراد، این احساسات میتواند به سطح اضطراب جدایی بزرگسالان برسد-به ویژه اگر:
سابقه اضطراب یا حساسیت عاطفی وجود داشته باشد
تغییرات بزرگ زندگی (مثل جابجایی، شروع دوره جدید تحصیلی/کاری) رخ داده باشد
سبک دلبستگی ناایمن (مثلا دلبستگی اضطرابی) وجود داشته باشد.

با سلام.
فرایند و شرایطی که برای شما پیش امده جدایی از والدین اوایل سخت و طبیعی بوده که بتدریج حساسیت و فراونی گریه کردن شما کمتر میشود می توانید از روان شناس کمک بگیرید تا افکاری باعث رفتار گریه کردن شما میشود شناسایی و راهکارهایی به چالش کشیدن را به شما اموزش دهد

سلام.
دلتنگی و گریه بعد از دو هفته به صورت موقت و در چند روز اول طبیعی است و ابدا نشانه ضعف نیست . اول لازم است این موضوع را بپذیرید و باهاش نجنگید و دوم اینکه برا رفع این دلتنگی تماس صوتی یا تصویری بگیرید و سوم اینکه برگردید به روتین زندگیتون و اگر ادامه دار شد حتما با روانشناس در ارتباط باشید پیروز باشید

دلتنگی برای خانواده طبیعی است اما اگر خیلی بی قراری میکنید احتمالادلبستگی نا ایمن دارید یا طرحوار ره رهاشدگی لازم لست با روان درمان صحبت کنید

با درود
این حالت بعد از جدا شدن از خانواده و برگشتن به محیطی که تنها هستید، میتواند یک واکنش طبیعی به دلتنگی و تغییر ناگهانی محیط و احساس امنیت باشد و لزوما نشانه مشکل جدی نیست.
گریه کردن هم در این شرایط میتواند راهی برای تخلیه هیجانی باشد.
سعی کنید چند روز به خودتان فرصت بدهید، با خانواده در ارتباط باشید و برنامه روزانه و ارتباطات اجتماعیتان را حفظ کنید.
اگر این دلتنگی شدید ادامه پیدا کرد یا روی خواب، اشتها و عملکرد روزانهتان اثر گذاشت، بهتر است با روانشناس صحبت کنید تا مهارتهای مدیریت هیجان و سازگاری با تنهایی را یاد بگیرید.

سلام
وقت بخیر
کاملا طبیعیه، به خودتان زمان بدهید
هر چه فعال تر بوده و ارتباطات اجتماعی قویتری داشته باشید تحمل این شرایط برایتان راحت تر خواهد بود

سلام.
دوست عزیز؛
بعد از دو هفته بودن در کنار خانواده، برگشتن به تهران می تواند احساس دلتنگی، خلا و تنهایی ایجاد کند و حتی باعث گریه های مکرر شود.
این واکنش در روزهای اول لزوما به معنی افسردگی نیست و معمولا با برگشتن تدریجی به روال زندگی و ارتباط با خانواده کمتر می شود.
اما اگر گریه و بی قراری شدید است، بیشتر از یکی دو هفته ادامه پیدا کرد، خواب و اشتها و عملکرد روزانه تان را مختل کرد یا احساس ناامیدی و بی انگیزگی هم اضافه شد، توصیه اکید می کنم روان درمانی تخصصی و منظم را شروع کنید.
در این شرایط CBT می تواند کمک کننده باشد، زیرا روی احساس تنهایی، افکار وابسته به جدایی و سازگاری با شرایط فعلی کار می کند.

سلام.
این حالت بعد از دو هفته بودن کنار خانواده کاملا قابل درکه.
تغییر ناگهانی محیط، فاصله گرفتن از آدمهای آشنا و احساس تنهایی میتونه باعث دلتنگی، گریه و افت خلق بشه و لزوما به معنی افسردگی یا مشکل جدی نیست.
به خودتون اجازه بدید مدتی دلتنگ باشید و سعی نکنید به زور جلوی گریهتون رو بگیرید.
با خانواده تماس تصویری یا تلفنی داشته باشید، از خانه بیرون برید و برنامههای روزمره و ارتباطاتتون رو حفظ کنید؛ معمولا با گذشت چند روز شدت این احساس کمتر میشه.
اگر این حالت برای چند هفته ادامه پیدا کرد، شدیدتر شد یا روی خواب، اشتها و عملکرد روزانهتون اثر گذاشت، بهتره با روانشناس صحبت کنید.