سلام. اینکه مردی یا پسری برا یه همجنس خود علاقه داشته باشه مفعول باشه اختلال یا بیماری هست؟ و علت این مسئله چی هست؟ همچین افرادی نیاز به درمان هم دارند؟ نقش ژنتیک یا ارث هم در این موضوع هست؟
14 تیر 1399 آخرین بروزرسانی: 14 مهر 1403
پاسخ پزشکان
خلاصه پاسخ پزشکبازبینیشده توسط پزشک تأییدشده
با سلام در حال حاضر همجنس گرایی اختلال محسوب نمی شود ( ولی از نظر عرف و یا شرع پسندیده نمی باشد ) و درجه همجنس گرایی نیز در این افراد متفاوت است و گروهی صرفا به جنس موافق گرایش دارند و گروهی به درجات کمتر و به هر دو جنس گرایش دارند و در صورت ایجاد اختلالی در فرد مانند افسردگی نی…
— دکتر منصور آگاهی، متخصص اعصاب و روان - روانپزشک مشاهده پاسخ کامل
33
سلام به شما. در صورتی که این گرایش بصورت پایدار و نه صرفا مقطعی باشد می تواند نشان دهنده همجنس گرایی باشد که در حال حاضر اختلال به حساب نمی آید.
با سلام و درود این مورد را که شما فرمودید فعلا جز اختلالات محسوب نمی شود ولی از لحاظ فرهنگی ، عرفی و نیز شرعی به آن توصیه نمیشود. ولی بابت مدیریت هیجانات خود حتما به روانشناسمراجعه فرمایید. در برخی افراد هم به علت نوعی کمبودها از قبیل اعتماد به نفس و عزت نفس و نیز عقده های حقارت این مهم رقم میخورد که نیاز به ارزیابی های دقیق تر می باشد.
سلام، همجنس گرایی پایدار در حال حاضر اختلال نیست و نوعی از گرایش جنسی طبیعی شناخته می شود، هر چند که در دین و فرهنگ ما پذیرفته شده نیست. نقش ژنتیک یا ارث شناخته شده نیست.
با سلام در حال حاضر همجنس گرایی اختلال محسوب نمی شود ( ولی از نظر عرف و یا شرع پسندیده نمی باشد ) و درجه همجنس گرایی نیز در این افراد متفاوت است و گروهی صرفا به جنس موافق گرایش دارند و گروهی به درجات کمتر و به هر دو جنس گرایش دارند و در صورت ایجاد اختلالی در فرد مانند افسردگی نیاز به مداخله درمانی خواهد بود.
سلام و نور. بیماری نیست ولی در حیطه انحراف جنسی قابل بررسی هستش. درمان میشه. ژنتیک مولکولی نقش داره ولی کم رنگ. ژنتیک رفتاری در شکل گیری این رفتارها، پررنگتر هستش.
در بیشتر موارد علاقه مرد به مفعول بودن در رابطه جنسی با همجنس «اختلال یا بیماری» محسوب نمیشود، بلکه بخشی از گرایش و ترجیح جنسی اوست. این موضوع معمولاً ترکیبی از عوامل ژنتیک، هورمونی، روانی و محیطی است و یک علت واحد مشخص برای همه افراد وجود ندارد. تا زمانی که رابطه با رضایت، بدون آسیب و بدون رنج شدید روانی باشد، معمولاً نیاز به «درمان» به معنای تغییر گرایش وجود ندارد. راهکارهای عملی: ۱ آگاهی: مطالعه منابع معتبر درباره گرایش و هویت جنسی برای کاهش احساس گناه و سردرگمی. ۲ خودپذیری: تلاش برای قبول احساسات خود، بدون قضاوت و مقایسه با دیگران. ۳ مراقبت جنسی: استفاده از روشهای پیشگیری از عفونتهای مقاربتی (مثلاً کاندوم) و انجام آزمایشهای دورهای در صورت فعالیت جنسی. ۴ گفتوگو با روانشناس آگاه به موضوعات جنسی، اگر احساس گناه، ترس یا تضاد با باورهای شخصی و مذهبی وجود دارد. ۵ دوری از روابط اجباری، پرخطر یا همراه با خشونت؛ سلامت و رضایت دوطرفه مهمتر از نقش فاعل یا مفعول است. علائم هشدار: ۱ احساس شدید افسردگی، شرم، یا افکار خودکشی به خاطر گرایش جنسی. ۲ اجبار به رفتارهای جنسی ناخواسته، تهدید، یا سوءاستفاده جنسی. ۳ مصرف زیاد مواد یا الکل برای تحمل استرس ناشی از گرایش جنسی. تخصص پیشنهادی: روانپزشک یا روانشناس بالینی آگاه به مسائل جنسیت و گرایش جنسی.
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخدهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.