خیلی خودارضایی انجام می دهم از عوارضش می ترسم ولی معتادش شدم چی کار کنم؟
سلام وخسته نباشید راستش من چندین سال هستش که خودارضایی می کنم طوری که معتادش شدم می خواستم بپرسم چی کار کنم که ترک کنم؟ ویه چیز دیگه این که چون این کاروانجام دادم خیلی از خطرات که داره ناراحت هستم یعنی جوری که دارم دیونه میشم همش میزنم اینترنت که عوارض چیه وراه های درمانی داره یانه خیلی فکرمو مشغول کرده وناراحتم.
13 تیر 1397
پاسخ پزشکان
1
ترک خودارضائی نسی یکی از غرائز اصلی تعبیه شده در وجود آدمیست، مثل گرسنگی و تمایل به مصرف غذا. فرد وقتی گرسنه میشود، غذا مصرف می کند و زمانی که دچار تمایل و تحریک جنسی میشود، در پی ارضای نیاز جنسی خود از طریق رابطه_جنسی و یا خود_ارضایی بر می آید. تا زمانیکه تعداد دفعات ارگاسم به شکل پاتولوژیک زیاد و و سواس گونه نباشد، این مساله از نظر علمی یک امر عادی به حساب می آید و عارضه جسمانی شناخته شده و مستندی ندارد. اما برای کسی که به علت عقاید مذهبی تمایل به ترک کامل خود_ارضایی دارد، شاید راهکارهای پیشنهادی ذیل خالی از لطف نباشد؛ 1 اوقات فراغت خود را تا جای ممکن پر کنید تا وقت خالی برای تفکرات و خیالپردازیهای جنسی باقی نماند. 2-عکس، داستان و فیلم با محتوای جنسی یا حتی رمانتیک غلیظ را از دسترس خود خارج کنید تا برای مشاهده آنها و سوسه نشوید. 3-انرژی مازاد خود را از مجرای دیگری نظیر انجام ورزشهایی همچون؛ دو، شنا، ورزشهای رزمی و تخلیه نمایید. 4-پرهیز از رژیم غذایی افزایش دهنده میل جنسی (در پستهای قبلی توضیح داده شده) 5-وقت کمتری در منزل و به تنهائی سپری کنید، بیشتر در مکانهای جمعی و محیط دوستانه باشید. 6-بطور کلی می توانید برای خود جدولی تنظیم کنید و در آن عوامل یا موقعیتهای برانگیزان میل جنسی و تمایل به خودارضایی را یادداشت کنید و بعد از اینکه برای مدتی خود را مانیتور کردید، از عوامل و موقعیتهای برانگیزان خودارضائی اجتناب کنید، حواس خود را پرت کرده و تفکر جنسی را متوقف کنید. 7-یک سکس_تراپیست بعد از اخذ شرح حال کامل شما، میتواند با تجویز دارو و یا تکنیکهای روان درمانی شناختی رفتاری، به شما در کنترل خودارضائی پاتولوژیک کمک کند.
سلام به شما. خودارضایی در این سن مساله ای طبیعی است. اما اگر بصورت افراطی یا و سواسی درآید یا برای شما آزارنده باشد می توانید با مراجعه به روانپزشک مورد بررسی و مداخلات درمانی لازم قرار گیرید.
با سلام و وقت بخیر. کاش فراوانی را هم اشاره میکردید؛ اما به طور کلی بسیاری از این عوارض دارای پیشینه پژوهشی تایید شده و آکادمیک نمی باشند!!! سوای مبحث ارزشی و اعتقادی در بحث فوق الذکر، خودارضاییدر صورتی که بیش از حد، و سواس گونه و مختل کننده عملکرد فرد قلمداد نشود، به عنوان فعالیت بیمارگون و آسیب زا طبقه بندی نمیشود. فراموش نکنید مشغولیت ذهنی و احساس گناه شدید از این عمل نه تنها به ترک آن کمکی نخواهد کرد، بلکه معمولا با افزایش اضطراب، بسامد و شدت آن را نیز افزایش خواهد داد. از بعد رفتاری میتواند از تکنیکهای کنترل محرک کمک بهره گیرید؛ سعی کنید موقعیتها، زمانها، احساسات و به طور کلی عوامل راه انداز نیاز اجبارگونه به عمل خودارضایی را شناسایی کنید؛ با افزایش فعالیت بدنی، ارتباطات سالم دوستانه، سرگرمیهای متنوع در قالب فضا و زمان شخصی، زمان تنهایی خود را به حداقل ممکن برسانید. برای رهایی از اضطراب به عنوان یکی از عوامل مهم راه انداز این پدیده، از تکنیکهای ذهن آگاهی و آرمیدگی (با کمک متخصص روانشناس) بهره بگیرید و در نهایت و در صورت نیاز میتوانید جهت دریافت درمان دارویی از مساعدت همکاران روانپزشک بهره مند باشید.
احتمالاً رفتار شما به سمت و ابستگی یا رفتار جنسی اجباری رفته و اضطراب درباره عوارض جسمی ناشی از جستجوی اینترنتی باعث نگرانی شده است. در بیشتر موارد این مشکل قابلدرمان است و بسیاری از خطرهای دائمی اغراقشدهاند؛ آرام باشید و بدانید قدم اول قابلبرداشتن است. راهکارهای عملی: - چارچوب مشخص تعیین کنید: تعداد و زمانهای مشخص برای خوددرمانی کنار بگذارید و از تنهایی طولانی بپرهیزید. - محرکها را کاهش دهید: دسترسی به محتوا را محدود، صفحات یا اپها را حذف و زمان آنلاین را کاهش دهید. - جایگزین سالم پیدا کنید: ورزش، پیادهروی، مطالعه یا یادگیری مهارت جدید وقتی تحریک میشود انجام دهید. - مراجعه درمانی: درخواست مشاوره رواندرمانی (رفتاردرمانی شناختی) برای مدیریت اجباری و اضطراب. علائم هشدار: - خونریزی، درد شدید یا علائم عفونت دستگاه تناسلی. - افکار یا اقدام به خودآسیب یا خودکشی. - از دست دادن کنترل تا حد ایجاد مشکل جدی در کار یا روابط. تخصص پیشنهادی: روانپزشکی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.