دارویی که باعث بشه هیچی برام مهم نباشه؟

دخترم اگر قبلا مادرتون رو در جریان قرار میدادید شاید این مشکل براتون پیش نمی آمد.
به هر صورت سعی کنید درک متقابل داشته باشید.

با درود.
احساس بی کسی و بدون پشت و پناه شدن یکی از حالت‌هایی است که با طرحواره محرومیت عاطفی همراه است.
بجای جستوجوی دارو برای کرخت کردن خودتون بهتره که با یک درمانگر مشورت کنید .

با سلام،
این که دنبال دارویی هستی که تورو به بی حسی ببره وجود نداره، هر دارویی هم باشه اثرش موقته، این که اونجا انتظار داشتی مادرت پشتت باشه و از تو حمایت کنه هم حق داری، درباره این نیازت بهش بگو، اما بهتره درباره نقش خودت هم فکر کنی و نحوه برخورد خودت رو هم پیدا کنی، بهتر با درمان گری که حیطه نوجوان تخصص دارند این مسائل رو بررسی کنی و هیجانات رو تنظیم کنی

میفهمم که احساس تن‌هایی اذیتت میکنه اما دریافت دارو برای اینکه افکار مزاحم بهت هجوم نیارن کمک کننده نیست . ایا این حس تن‌هایی را در موقعیت‌های دیگر هم حس کردی؟ با این احساستت چطور کنار امدی ؟ اگر با درمانگر نوجوان در مورد افکار و احساساتی که تجربه میکنی صحبت کنی میتونه کمکت کنه تا انها را تنظیم کنی و زیر بنای ان را پیدا کنی و همینطور نقش خودت را هم در این اتفاق پیدا کنی.

سلام
پس تو از اینکه مامانت توی کلانتری بعد از دستگیری توسط مامور‌ها و برده شدن به کلانتری و خبردادن به خانواده‌ها برای تعهد دادن در پاسخ سوال مامور اونطور جواب داده ناامید شدی؟ و حس میکنی مامانت ازت حمایت نکرده؟ چون مامان دوستت توی کلانتری و بعد از دستگیری توسط پلیس نگران ترس دخترش بوده و این نگرانی نشانه حمایت خانواده دوستت هست؟

سلام
عزیزم
این حس تن‌هایی که داری کاملا قابل درکه و نشون میده تحت فشار زیادی هستی.
به جای دارو که فقط موقتیه، توصیه می کنم که حتما به روانشناس مراجعه کنی.
روانشناس میتونه بهت کمک کنه مهارت‌های مقابله با استرس، مدیریت احساسات و ساختن شبکه حمایتی رو یاد بگیری
این کار باعث می‌شه بدون و ابستگی به دارو، از درون قوی تر بشی و، بتونی مهارت‌های برقراری ارتباط مؤثر با مادر و دیگران رو یاد بگیری و در نهایت احساس تنهاییا ت کمتر بشه.
مشاوره حتی بصورت آنلاین و تلفنی هم بسیار برای تو کمک کننده است .

سلام
به نظر میرسه تنش روابط شما با پدر و مادرتون بیشتر از این باشه، دختر خوبم میفهمم از اینکه توسط خانواده تون درک نمی‌شین چقدر برات دردناکه، اما دارو راهکار مناسبی نیست در این شرایط باید رابطه بین شما و خانواده تون اصلاح بشه، آیا والدینتون شما رو در مراجعه به روانشناس همراهی می‌کنن؟ آیا کسی هست که خانواده تون به حرف ایشونگوش بدن ؟ باید هم خانواده هم شما با روانشناس در ارتباط باشید تا مشکلاتتون ریشه ای حل بشه

درود.
عزیزم واکنش‌های عاطفی و رفتاری مادردوست تون و مادر شما را دقیق تر تحلیل کنیم.
مادردوستون ترسیده و نگران بودو سریع خودشو به کلانتری رساند.
مادر شما خشمگین و طلبکارانه رفتار کرده بود، باور‌ها و اعتقادات والدین در بر قراری ارتباط با فرزندشان بسیار موثرند.
برای تفکیک تصورات نادرست از واقعیت از مادر دوست تون سوال کنید: هنگامی شنیدید دخترتون در کلانتری است چه افکار و احساسی داشتید؟ مادر شما خشمگینانه رفتار کرده بود چون شما بر خلاف باور‌هایش رفتار کرده بودید.
عزیزم خوردن دارو و خودکشی تاثیری بر تغییر باور‌های والدین ندارد.
در بن بست باور‌های آنها پذیرش و حرمت قائل شوید ولی تاثیر پذیر نباشید.
مانند آزمایشگر اثربخشی باور‌ها را بررسی و تایید و ابطال کنید.

هیچ داروی سالمی نیست که انسان را کاملا بیتفاوت کند؛ این حالت نشانه بحران روانی است و نیاز به رواندرمانی و در صورت لزوم دارو‌های تنظیمکننده هیجان زیر نظر روانپزشک دارد، نه خاموشکردن کامل احساسات.

سلام
عزیزم، به نظر خودت کار شما پرریسک بوده یا نه ؟ خط قرمز خانواده رعایت شده یا نه ؟ این سرزنش پیامد طبیعی کار شما هست یا انتظار دیگری داشتی ؟ راجع به تمام این موارد با یک مشاور خوب و پدرومادرت صحبت کن، در مورد دوستت هم قطعا بعد از آرام شدن استرس‌ها، پیامد‌هایی برایش به دنبال خواهد داشت

سلام
و نور.
کار بسیار خطرناک اینه که مادرت متوجه است که ممکنه یه آدم مریضی پیدا بشه و به یه دختر نوجوان در چنین مکانی تجاوز بکنه، ولی شما به دنبال کنجکاوی و هیجانات نوجوانی هستین.
بهتره برای ارتباط مؤثر و درک موقعیت‌ها به روانشناس مراجعه کنین

سلام و درود
دارو نقش مسکن موقت داره و درمان کامل نیست برای برطرف شدن این احساس ات نیاز هست از مشاوره با روان شناس بهره ببری تا با ارائه راهکار مناسب از این حال و هوا خارج بشوی