سلام.من دختر۱۷ساله ام با روحیه پسرانه.تقریبا از ۱۲سالگی این روحیات رو داشتم ولی خیلی سعی کردم سرکوب کنم هر راهی رو رفتم(ظاهری)ولی متاسفانه نشد یعنی خودم اذییت میشم.خونوادم خبر ندارن فقط میدونن که ظاهرا و طرز لباسم پسرونست و خیلی هم شاکی هستند.من خیلی دارم عذاب میکشم نمیدونم چطوری این موضوع بزرگ رو در میون بزارم.میترسم کنار نیان با این موضوع و اتفاق های وحشتناکی بیوفته لطفا کمکم کنید
7 تیر 1395 آخرین بروزرسانی: 5 اسفند 1401
پاسخ پزشکان
خلاصه پاسخ پزشکبازبینیشده توسط پزشک تأییدشده
سلام و با آرزوی تندرستی شما . البته این مساله و این تفکر در موارد قلیلی از افراد وجود دارد و مبنای ژنتیک دارد. شما بهتر است ابتدا به روانشناس مجرب در این زمینه مراجعه و مشکل را با ایشان در میان بگذارید. ممکن است چندین جلسه روانکاوی لازم باشد تا نهایتا وضعیت شما روشن گردد.
سلام و با آرزوی تندرستی شما . البته این مساله و این تفکر در موارد قلیلی از افراد وجود دارد و مبنای ژنتیک دارد. شما بهتر است ابتدا به روانشناس مجرب در این زمینه مراجعه و مشکل را با ایشان در میان بگذارید. ممکن است چندین جلسه روانکاوی لازم باشد تا نهایتا وضعیت شما روشن گردد. اگر از ابتدا بصورت منطقی با کمک خانواده این مراحل را انجام دهید تصمیمات بعدی راحت تر خواهد بود.
با یک روانشناس و یا روانپزشک سکسولوژیست ملاقات کنید. موضوع را مطرح کنید. و از او بخواهید با خانواده شما موضوع را در میان بگذارد. نگران نباشید مراحل مشخص و قانونی است.
احتمالاً شما با ناهمخوانی هویت جنسیتی (دیسفوری) روبهرو هستید؛ در بیشتر موارد این احساس از نوجوانی شروع میشود و فشار خانواده و سرکوب میتواند اضطراب و رنج شدیدی ایجاد کند. نگران بودن طبیعی است؛ کمک و راهکار وجود دارد و بسیاری از نوجوانان مسیر حمایتی پیدا میکنند. راهکارهای عملی: - یک فرد مطمئن پیدا کنید (دوست قابلاعتماد، آموزگار مورد اعتماد یا مشاور مدرسه) و احساساتتان را با او در میان بگذارید. - وقت مشاوره محرمانه با روانشناس یا روانپزشک باتجربه در زمینه هویت جنسیتی بگیرید؛ مشاوره میتواند راهبردهای مقابلهای و برنامهریزی برای گفتوگو با خانواده ارائه دهد. - به منابع معتبر و گروههای حمایتی نوجوانان ترنس (آنلاین یا محلی) متصل شوید تا تجربههای مشابه ببینید و تنها نباشید. - قبل از صحبت با خانواده، یک طرح امن آماده کنید: چه میخواهید بگویید، چه مرزی دارید و کجا میتوانید پناه ببرید اگر واکنش منفی بود. علائم هشدار: - افکار، برنامه یا اقدام به خودکشی یا خودآسیبی - تهدید یا خشونت جدی از سوی اعضای خانواده که امنیت شما را به خطر میاندازد - کاهش شدید توانایی انجام امور روزمره (خوردن، خواب، مدرسه) بهخاطر اضطراب یا افسردگی تخصص پیشنهادی: روانپزشکی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخدهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.
