سلام چند ماه بعد اتمام تحصیل حالت تهوع ناشی از استرس بطور مداوم داشتم که با کمک پزشک کنترلش کردم یک دوره ۶ ماهه برای ترک پوکساکیم داشتم همچی خوب بود ولی به ۱/۴دو روز درمیون میرسه حالت تهوع شدید درحدی که سرم میخورم میخواستم بدونم این خود بیماری هست یا عوارض قرص؟
12 تیر 1404
پاسخ پزشکان
0
با درود اگر قبل از مصرف دارو این علایم را داشتید احتمالا به دلیل ماهیت خود اضطراب است. حالت تهوع می تواند یکی از علایم اضطراب فراگیر در بیماران دچار اضطراب باشد.
وقت بخیر، علایم بدنی اگر بعد از ویزیت پزشک مشخص شود که علت جسمانی ندارد قطعا واکنش روان شما به چیزی (فکر، ایده) است که ممکن است نسبت به آن آگاه نباشید. لازم است به کمک درمان تحلیلی و بررسی عمیق افکار و احساسات تان متوجه علت اصلی شویم در آن صورت علایم آزاردهنده (حالت تهوع) خودبخود برطرف خواهد شد.
سلام دوست عزیز این حالت تهوع مداوم که هم زمان با کاهش دوز پوکساکیم شدت گرفته، به احتمال بسیار زیاد از علائم ترک داروست، نه خود بیماری. پیشنهاد اکید من به شما این است که روند قطع دارو را با نظارت روانپزشک و همراه با مراجعه به روانشناس و روان درمانی ادامه دهید. رواندرمانی (به خصوص CBT یا درمان شناختی - رفتاری) میتواند کمک کند اضطرابهای زمینهای که پشت حالت تهوع شما هستند، ریشه ای تر مدیریت شوند و و ابستگی به دارو تا حد زیادی کاهش پیدا کند. در واقع، علائم شما بیشتر به ترک دارو مربوط میشود تا بازگشت بیماری، ولی نیازمند پیگیری دقیق است تا به روان و بدن شما فشار نیاید. ادامه خودسرانه قطع دارو بدون جایگزین کردن روان درمانی، میتواند علائم را برگرداند یا تشدید کند.
حالت تهوع ممکن است به دلیل استرس ناشی از تغییرات مهم زندگی مانند پایان تحصیلات اتفاق بیفتد. این نوع از تهوع معمولا گذرا است و با استفاده از روشهای کنترل استرس مانند تنفس عمیق، مدیتیشن یا مشاوره کاهش مییابد. در مورد داروی پوکساکیم نیز باید توجه داشت که حالت تهوع ممکن است به عنوان یک عارضه جانبی از مصرف این دارو باشد، به ویژه اگر شما دورهای شش ماهه از مصرف آن داشتهاید. برای تعیین دقیق تر تفاوت بین عوارض دارویی و تهوع ناشی از استرس، توصیه میشود با پزشک خود مشورت کنید تا بررسیهای لازم انجام پذیرد و در صورت نیاز، تغییری در دوز دارو یا نوع دارو داده شود.
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.