چطوری با برادرم حرف بزنم و عذرخواهی کنم وقتی اصلا نمیخواد گوش کنه؟

درود بر شما.
با برادرتان از جایگاه یک مادر نگران گفتگو کنید نه یک قاضی که در حال ایراد گرفتنه، هدف ایجاد تفاهم هست، احساسات برادر رو تایید کنید: میدونم پسرت دخترمو دوس داره و این بوسه از سر محبت هست، این حرفا حس حمله ور شدن رو از: بین میبره، نگرانی خودتون رو بر اساس سلامت و رشد کودک شرح بدین، شما به عنوان مادر حق دارین و مسئول هستین و اسه فرزندت حریم امن رو رعایت کنی . برادر شما به عنوان پدر، نگران احساس طرد شدن پسرشه . با نشان دادن درک این دو نگرانی گفتگوی شما از ی مجادله به ی همکاری والدینی تبدیل می‌شه

سلام
دوست عزیز کار شما در مراقبت از نوزادتان درست بوده است و باید حد و مرز‌های رفتاری به کودکان آموزش داده شود.
کمی زمان بدهید تا این مساله برای برادرتان نیز جا بیفتد.
اصرار برای توضیح دادن به فردی که حاضر به گوش دادن نیست بی فایده است و شما را در موضع ضعف قرار می دهد درحالی که در کل کار شما صحیح بوده.
اگر حس می کنید لحن صحبت شما مناسب نبوده یا با تندی با برادرزاده تان برخورد کرده اید می توانید بعدا در شرایط آرام تری موضوع را مطرح کنید و بابت نحوه برخوردتان عذرخواهی کنید ولی در مورد جلوگیری از بوسیده شدن کودک رفتار شما درست بوده

ساام واقعا وضعیت سختی پیش اومده و کاملا درک می‌کنم که ناراحت و شاید ناامید هستی.
اینجا دو موضوع مهم وجود داره: مراقبت از دخترت و حفظ رابطه با برادرت.
نکات مثبت کار تو:
· رفتار تو با دخترت کاملا درست بود.
تو به حریم شخصی و احساساتش احترام گذاشتی و از او محافظت کردی.
· به پسر برادرم هم به آرامی و با احترام حد و مرز رو مشخص کردی و راهحل جایگزین (کنارش نشستن و بازی) ارائه دادی.
این یک روش تربیتی بسیار مناسب برای کودک 5 ساله بود.
تحلیل رفتار برادرت:
به نظر میرسه برادرت این موضوع رو شخصی گرفته و احساس کرده تو داری از پسرش (یا حتی خودش) انتقاد میکنی.
ممکنه احساس کرده به عنوان یک پدر زیر سوال رفته.
جملاتش (مامانش خوشش نمی‌اد و بچه خودته اختیارشو داری) نشوندهندهی این حس دفاعی و کمی ناراحتی عمیقه.
راهکار‌های پیشنهادی:
1 فضای آرام برای صحبت: سعی کن یک بار دیگر با برادرت صحبت کنی، اما نه برای توضیح یا توجیه کارت.
بلکه با این نگاه که: میدونم ممکنه حرفم رو اشتباه برداشت کرده باشی و ناراحتت کرده باشه.
دلم میخواد بدونم دقیقا چه حسی داری.
2 تمرکز روی احساسات و نیت خودت: بهش بگو: من فقط میخواستم دخترم آروم بشه و به پسرت هم یاد بدم که بچه‌های دیگه هم حق نه گفتن دارن.
اصلا قصد نداشتم بگم پسرت کار بدی کرده.
من خودم پسرت رو دوست دارم.
3 استفاده از من به جای تو: مثلا: من وقتی دیدم دخترم گریه میکنه، استرس گرفتم و سریع رفتم سمتش.
میترسیدم اذیت بشه.
اینطوری کمتر حالت سرزنش داره.
4 پیشنهاد آشتی از طریق بچه‌ها: میتونی بگی: دلم برای پسرت تنگ شده.
دوست دارم دوباره ببینمشون چطور با هم بازی می‌کنن.
این بار حواسمون هست که دخترم راحت باشه.
5 دادن زمان: اگر برادرت هنوز آمادهی شنیدن نیست، یک مقدار بهش فضا بده.
گاهی اوقات گذشت زمان کوتاه، شدت احساسات رو کم میکنه.
6 درگیر نکردن دیگران: سعی کن ماجرا را به حداقل افراد ممکن در خانواده بگویی تا موضوع بزرگتر نشود.
شاید همسر برادرت بتواند نقش میانجی مثبتی داشته باشد.
نکته نهایی:
تو به عنوان مادر دخترت، مسئول محافظت از اون هستی و کار درستی کردی.
گاهی اوقات حتی با مهربان‌ترین رفتار هم ممکن است دیگران (به خصوص وقتی پای بچه‌ها در میان باشد) احساس کنند.
این موضوع بیشتر نشاندهندهی حساسیت برادرت است تا خطای تو.
صبور باش و با حفظ احترام، در را برای آشتی باز بگذار.
مهم اینه که هم از دخترت محافظت کردی و هم در نهایت رابطهات با برادرت رو ترمیم کنی.

سلام
.رفتار شما اشتباه نبوده اگر شما با لحنی آروم و بدون سرزنش خواستتون رو بیان کردید، و بهتره تو موضع خودتون بمونید و یکم زمان بدید .اما اگر لحنتون تند بوده یا با حالت دعوا و سرزتش صحبت کردید میتونید بابت این مساله عذرخواهی کنید و دلیل مداخلتون رو بیان کنید . اگر برادر شما انسانی منطقی باشه نگرانی شما رو درک میکنه و نمی‌گذاره یک موضوع به این کوچیکی رابطه شمارو بهم بزن و اگر حساس باشن خوب شما خیلی کاری از دستتون برنمیاد .

شما کار درستی انجام دادید؛ از مرز بدنی و احساس فرزندتان دفاع کردید و این کاملا طبیعی و لازم است.
واکنش برادرتان بیشتر از برداشت احساسی و رنجش خودش بوده، نه اشتباه شما.
فعلا اصرار نکنید؛ با رفتار آرام و محترمانه بگذارید فضا بخوابد، معمولا با زمان درست می‌شود.

سلام.
ممکنه با برادرتون در مورد اینکه من قصد بی احترامی یا پایین آوردن شان و شخصیت تو یا پسرت نداشتم و هر دو برای من عزیز و دوست داشتنی هستید ولی به جهت اینکه دیدم بچم داره اذیت می‌شه این رو گفتم اگه یه شرایطی بود که میدیدم فرزند شما هم اذیت می‌شه همین واکنش رو نشون میدادم.
پیروز باشید

سلام،
شما به عنوان یک مادر کار درست رو انجام دادی، و اگر برادر شما رنجیده و حاضر نیست به توضیحات و حتی دلجویی شما توجه کنه، شما هم خودت و اذیت نکن، هروقت تمایل نشون دادو برخورد نرمتری داشت، و به شما بعنوان مادری که مراقب فرزندش بوده اهمیت داد، شما هم تلاش کن برای بهبود رابطه
همون طوری که ایشون داره از فرزندش دفاع میکنه و فکر میکنه به پسرش توهین شده، شما هم حق داری مراقب دخترت باشی و مانع اذیت شدنش بشی.

سلام.
دوست عزیز پاسخگویی و اقدام به بازداری رفتار آزاردهنده برادرزاده تان به نوعی مراقبت و پاسخگویی به احساس ناراحتی و بیقراری دخترتان بوده است که فرزندتان در آن شرایط به حمایت شما احتیاج داشت.
نکته مهم شما مسبب رنجش و ناراحتی برادرتان نیستی و نبایستی بابت این موضوع خود را سرزنش کنید و درزمان مناسب مجددا بابت موضوع پیش آمده بدون جبهه گیری و دفاعی بودن صحبت کنید.

سلام
. دوست عزیز؛
کار شما درست بود، چون حق دارید فرزندتان را از رفتار ناخواسته محافظت کنید.
فعلا به برادرتان فرصت دهید تا آرام شود و بعد با آرامش توضیح دهید که هدف شما فقط حفظ امنیت و راحتی کودک تان بوده است.
زیرا
کاری که شما انجام دادید درست بود:: حمایت از فرزندتان و آموزش احترام به حریم شخصی دیگران.
این همان چیزی است که در روانشناسی تربیتی بطور جدی توصیه می شود.

سلام
وقت بخیر
بچه‌ها در این سن زیاد اخلاقی فکر نمی کنندیعنی سن، سن اخلاقی نیست پس جای نگرانی نیست معمولا اخلاق از شش سال به بالا جای نگرانی داره مثلا دروغ یکذکودک زیر پنج سال زیاد نیاز بهذ حساسیت نداره ولی شش سال به بتلا چرا جای نگرانی داره فقط از جهت اذیت شدن فیزیکی یا احساسی احساس ش را بازتاب و نام گذاری کنید یعنی اجازه ناراحتی به بچه داده شود و نام گذاری گردد و گفته شود بچه داره اذیت می‌شه نیاز به راحتی داره