زود عصبی شدن؛ آیا دوقطبی هستم؟

با سلام
، شما احساسات وهیجانات زیادی مانند : ترس ، خشم ، اضطراب ، افسردگی وموارد دیگر را تجربه میکنید اما چرا ؟ شما یکی از فرزندان میانی در خانواده ای نسبتا پرجمعیت ( احتمالا 4 تا 5 خواهر وبرادر ) هستید واز اوایل کودکی همیشه احساس میکردید به اندازه کافی محبت توجه وحمایت از والدینتان دریافت نمیکنید ! پس برای اینکه نیاز تان به محبت وتوجه براورده شود، تبدیل به دختر خوب خانواده شدید وهر چه بزرگترهاگفتند شما چشم بسته ، گفتید چشم ! واطاعت کردید حتی خیلی موارد برخلاف میل باطنی تان خیلی کارها را انجام رادادید اما برعکس متوجه شدید که برادرتان که توجهی به دستورات والدین شما ندارد وبه نظر شما هرکاری که دلش بخواهد میکند توجه بیشتری از پدر ومادرتان گرفته واین مورد شما را عصبانی وناراحت کرده با خودتان میگویید من که این همه کار برای بدست اوردن دل والدینم کردم بی ارزش وبد هستم اما برادرم با کارهای بدش خوب است ! وتفرت وخشمتان از خودتان و پدر ومادرتان بیشتر میشود واز انجا که نشان دادن عصبانیت خودتان به پدرومادرتان برایتان عوارضی دارد ویا میترسید یا هر دلیل دیگری ، این خشم سرکوب شده را به طرف برادرتان هدایت کرده واز ایشان متنفر میشوید والبته مقداری از خشم تان هم به طرف خودتان رفته واز خودتان به خاطر خوب بودن زیادتان متنفر میشوید و چون خشم تان خیلی زیاد است ، مقداری نیز متوجه مادرتان میشود یعنی وقتی مادرتان نام دوستانتان را برای مقایسه ویا هر دلیل دیگری میگوید شما تمام مسائل گذشته برایتان زنده شده و با توهین به مادرتان انتقام توهین وبدرفتاری ای را که به شما شده ، به نظر خودتان میگیرید واحساس ارامش میکنید اما از انجا که هنوز لباس دختر خوب خانه بودن را میپوشید ؛ داشتن این رفتار سبب احساس گناه وعذاب وجدان در شما میشود وچون سایر خواهران وبرادران مانند شما نخواستند فرزند خوب ومطیع خانواده باشند چنین احساسی ندارند برای داشتن کنترل هیجانی وبسیاری موارد دیگر به روان شناس مراجعه کنید

با سلام
واحترام
احساسات شما قابل درک هستش، به خودتون برچسب هر اختلال نزنید، تشخیص اختلال با روانپزشک یا روانشناس بالینی است، با توضیحاتی که مطرح کردید تعارض در خانه وجود دارد،مقایسه کردن دیگران کار صحیحی نیست، هرکس تواناییهای خاص خودشو و شرایط زندگی خودشو دارد، باید مرزهای خانوادگی حفظ بشه، بی احترامی راهکاری ناسازگار است، به جای اون گفتگوی همدلانه داشته باشید،برادر شما نیاز به روان درمانی دارد، شما هم اگر پزشک دارویی تجویز کرده، سر وقت مصرف بفرمایید.
در مجموع خانواده شما نیاز به مشاوره دارد.
با آرزوی موفقیت

وقت شما بخیر عزیزم.
زود عصبانی شدن دلیل اختلال دوقطبی نمیتونه باشه.
اختلال 2 قطبی علائم دیگه ای هم داره.
باید بررسی بشه چرا میخوای برادرت رو مدیریت کنی و آموزش ببینی هیجاناتت رو مدیریت کنی

سلام
عصبیت یا روانرنجوری لزوما به معنای دوقطبی بودن نیست این موضوع ناشی از تفاوت های فردی شما با دیگران هست که نیاز به بررسی و درمان داره همچنین موقعیت هایی که این عصبانیت اتفاق میفته از این لحاظ که ماشه چکان افکار و باورهای شماست مهم است.
توصیه می کنم با روانشناس با رویکرد شناختی
- رفتاری مراجعه کنید .

سلام و درود
با یک فاکتور عصبانیت نمی تونید روی خودتون برچسب دو قطبی بودن بزنید ولی با توضیحاتی که مطرح کردین قطعا نیاز به درمان فردی در شما احساس میشه رویکرد ptc که نوعی روان درمانی عملی محسوب میشه می تونه با ارزیابی دقیق شما بی نیاز از مصرف دارو در همان جلسه اول درمانی با ارائه راهکار تخصصی به شما کمک بزرگی بکمه اگر تمایل به کمک درمانی داشتید می تونید با بنده تماس بگیرید

احتمالا این واکنشها در بیشتر موارد ناشی از استرس و تعارض خانوادگی یا احساس بیعدالتی و محدود شدن است و لزوما دوقطبی نیست.
آرام باشید؛ این حالتها قابل مدیریت و بررسیاند

با سلام و وقت بخیر.
توضیحات محدوده و خیلی موارد نیازمند بررسی است.
-صرف خشم و یا نوسان خلق گهگاه دلیل (کافی) بر وجود و یا عدم وجود هیچ اختلالی نیست.
-ورود تو به حیطه والدینی جای سوال داره وقتی که حتی والدین به اندازه تو درگیر نیستند.
-خشم و نفرت تو به دلایلی که گفتی جای سوال داره.
-اما باقی ماندن مطلق یک دختر 20 ساله احتمالا به دلیل خویشتنی تحول نیافته و ذوب در هنجارهای خانواده مهمترین علامت سوالی است که باید پاسخ داده شود.

با درود
تغییر سریع حال (از خوب به بد)، زودرنجی و درگیر شدن با موضوعات خانوادگی بهتنهایی نشانه «دوقطبی» نیست. اختلال دوقطبی معمولا دورههای مشخص افسردگی و شیدایی/نیمهشیدایی دارد که چند روز تا چند هفته طول میکشند، نه تغییرات لحظهای بر اثر حرف یا موقعیت.
آنچه شما توصیف میکنید بیشتر میتواند با اضطراب، حساسیت هیجانی بالا، یا نوسان تنظیم هیجان مرتبط باشد.
اینکه با حرفها یا رفتارهای اطرافیان سریع به هم میریزید نشان میدهد سیستم هیجانیتان زود تحریک میشود، که با آموزش مهارتهای تنظیم هیجان و در صورت نیاز درمان روانشناختی قابل بهبود است.
در مورد مصرف دارو هم، قطع یا ریختن داروها بدون نظر پزشک میتواند وضعیت را بدتر کند؛ بهتر است حتما با روانپزشک درباره ادامه یا تغییر درمان صحبت شود.
همچنین لازم نیست مسئولیت رفتار برادرتان را به دوش بکشید؛ این موضوع بیشتر مربوط به والدین است و درگیر شدن زیاد شما میتواند فشار روانیتان را بیشتر کند.

سلام و وقت بخیر
.بهنظر میرسد اسم همکلاسیها و رفتار برادرتان برای شما بهصورت یک محرک شدید هیجانی عمل میکند و سریع شما را وارد خشم و بهمریختگی میکند.
مهم است بدانید شدت ناراحتی شما لزوما به معنی “اشتباه بودن” شما نیست؛ بیشتر نشان میدهد این موضوع برای ذهن شما بار عاطفی بالایی دارد و نیاز به بررسی دارد.
درباره قرصها هم حتما با پزشک معالج یا یک بزرگسال امن سریع صحبت کنید، چون داروها نباید خودسرانه قطع یا دور ریخته شوند.
در جلسه میتوانیم روی مدیریت محرکها، کنترل خشم و اینکه چرا این موضوع برای شما اینقدر حساس شده کار کنیم.
در صورت نیاز با یک روانشناس صحبت بفرمایید.