چطوری پسرم رو از شیر بگیرم وقتی خودمم آمادگیش رو ندارم؟

با سلام،
احتمالا احساسات و افکاری در شما در جریانه که وقتی به این فرآیند فکر می کنید اذیت هستید، فرآیند از شیر گرفتن و جدا کردن کودک از سینه مادر، گاهی دقیقا شبیه یک سوگ هست، گویی فرزند ارتباط لمسی با بخشی از بدن مادر رو از دست میده و مادر نیز از کودک فاصله ای جسمی میگیره، و این می تونه اضطراب اور باشه، اما نگران نباشید این بخشی از رشد کودک هست و اگر درست و در ارامش انجام بشه در ادامه مسیر رشد روانشناختی کودک بسیار تاثیرگذار هست، در این باره مطالعه کنید، ظرفیت خودتون رو برای گذر از این مرحله تقویت کنید، از اطرافیان کمک بگیرید، و به خودتون تبریک بگید که وارد مرحله جدیدی از والد گری شدید، اما اگر در این مسیر دچارچالش شدید بهتر از روانشناس کمک بگیرید تا عمیق تر بررسی بشه.

سلام
به دلیل و ابستگی هر دو تاتون هست و کاملا طبیعیه، ممکنه احساس دلسوزی مادرانه شما فعال شده و براتون سخته ک فرزندتون رو از چیزی ک بهش وابسته ست جدا کنین ولی مسئله ای ک مهمه اینه ک این جدایی برای فرزندتون نیازه و اگر انجامش ندین به جسم و روانش آسیب میزنین.
و ابستگی رو کم کم قطع کنین، جایگزین براش داشته داشته باشین، و سعی کنین سرگرمش کنین.

سلام
عزیزم این و ابستگی طبیعی هست، اما برای خودتون تایمی در نظر بگیرید که با این موضوع کنار بیاین که اگه نیاز به کمک دارید به یک مشاور و روانشناس خوب مراجعه کنید

سلام،
این موضوع و ابستگی شما رو نشون میده.
از یک روانپزشک یا روانشناس کمک بگیرید که نحوه درست از شیرگرفتن رو به شما آموزش بدهند.
از شیر گرفتن مرحله مهمی از زندگی کودک هست، بعد از دو سال کودک برای طی کردن طبیعی رشد روانشناختی اش حتما باید از شیر گرفته شود، نیاز به استقلال دارد، او دیگر نوزاد تازه بدنیا آمده نیست که دائم چسبیده به شما باشد.
اگر مشکل اضطراب و یا افسردگی دارید، نیز باید درمان صورت گیرد.

سلام
شاید علتش این باشه که فکر می‌کنید این کار ظلم و نامهربانی در حق پسرتون هست، شاید اگر مطمئن باشید اینم بخشی از فرائند رشد و نوعی محبت و توجه به مستقل شدن فرزندتون هست حالتون تغییر کنه.
هروقت آماده شدید جدا کنید.

سلام
جای نگرانی نیست و این مرحله اولین مرحله استقلال کودک از مادر است دفعات شیردهی را آهسته کم کنید و بجای آن نوازش و آغوش و لالایی جانشین کنید، ورزش کنید، افکارمزاحم را بنویسید و برای خودتان وقت بگذارید به روانشناس جهت مدیریت اضطراب مراجعه کنید.

عزیزم بهترین و کارآمد‌ترین راه حل این هست که به مشاوره کودک مراجعه کنید و امن‌ترین اتفاق بیفتد

سلام
حسی که میگی خیلی قابل فهمه و بین مادر‌ها خیلی شایعه، فقط معمولا کمتر دربارهاش حرف زده می‌شه.
اینکه میگی «خودم آمادگی ندارم» نکته مهمیه
خیلی وقت‌ها مسئله فقط آمادگی بچه نیست، بلکه خود مادر هم به این رابطه عاطفی عادت کرده.
شیر دادن فقط تغذیه نیست، یک جور نزدیکی، آرامش و اتصال بین تو و بچهست.
طبیعیه که فکر جدا شدن ازش، آدم رو مضطرب یا حتی عصبی کنه.
از نظر سنی، بچهات در محدود‌های هست که می‌شه کمکم از شیر گرفت
اما قرار نیست این کار ناگهانی یا با فشار انجام بشه، مخصوصا وقتی خودت هنوز آمادگی نداری.
میتونی خیلی آهسته پیش بری، نه یکدفعه
مثلا اول یکی از و عده‌ها رو حذف کنی، معمولا و عد‌های که و ابستگی کمتری داره
یا زمان شیر خوردن رو کوتاهتر کنی.
همزمان جایگزینش یک چیز آرومکننده بذاری، مثل بغل کردن، قصه، یا تماس بدنی.
معمولا وقتی آدم بین «باید انجام بدم» و «نمی‌خوام جدا بشم» گیر میکنه، این حالت پیش میاد.
یعنی یک جور فشار از بیرون و یک احساس از درون با هم درگیر میشن.
قرار نیست عجله کنی مهم اینه که این کار بهتدریج و با حال بهتر تو و بچه انجام بشه، نه با استرس
اگر مشکل همچنان وجود داشت با مشاور صحبت کن.

سلام،
کاملا طبیعی است که هنوز آمادگی روانی برای قطع شیر فرزندتان را نداشته باشید، مخصوصا وقتی رابطه عاطفی قوی و و ابستگی نزدیک بین شما و کودکتان وجود دارد.
شیر دادن فقط تغذیه نیست، بلکه یک راه اتصال و آرامش برای کودک و شماست.
احساس عصبانیت یا اضطراب وقتی به این فکر می‌کنید، پیام هیجانی مهمی است: هنوز آمادگی برای جدا شدن ندارید و این کاملا طبیعی است.
می‌توانید به جای عجله، با قطع تدریجی و انعطافپذیر شروع کنید؛ مثلا ابتدا یکی از و عده‌ها را کم کنید یا جایگزین‌های عاطفی مانند بغل کردن، کتاب خواندن، آواز خواندن یا بازی کوتاه قبل از خواب ایجاد کنید.
این کار باعث می‌شود کودک همچنان اتصال عاطفی با شما را حفظ کند و شما هم بدون فشار آمادگی خود را پیدا کنید.
مراجعه به یک روانشناس با رویکرد هیجانمدار می‌تواند بهت کمک کند این هیجانات را بهتر بفهمی، راه‌های مدیریت آنها را یاد بگیری و به آرامش بیشتری برسی، بدون اینکه به خودت یا کودکت فشار بیاوری.

سلام.
اینکه شما این موضوع رو باعث آسیب و یه جور نامهربانی یا ظلم در حق بچتون بدونید باعث مقاومت در این مورد و موارد دیگه می‌شه که لازمه در فرزندپروری شما قاطعیت لازم را داشته باشید.
لطفا به روانشناس مراجعه کنید تا بتونید سبک فرزندپروری سالمی را پیش ببرید.
پیروز باشید

احتمالا علت اصلی ترکیبی از و ابستگی عاطفی دوطرفه و اضطراب یا احساس گناه مادر بابت قطع شیردهی است.