اضطراب و وسواس فکری و کنترل نکردن نگاه؟

با سلام و احترام
ریشه اصلی اضطراب شدید پیش و حین صحبت کردن است که توجه و کنترل ارادی شما را مختل می‌کند.
مکانیزم شامل: ترس از قضاوت
- اضطراب بالا
- اختلال در کنترل نگاه
- نگاه به سمت پایینتنه
- خجالت و ترس بیشتر
- گرفتار شدن در چرخه.
تکنیک‌های فوری صرفا کمی کمک کننده هستند و برای درمان ریشه ای اضطراب توصیه می‌شود به یک روانشناس مراجعه بفرمایید.

با درود
آنچه توصیف می‌کنید بیشتر شبیه یک چرخه اضطراب و و سواس فکری است تا یک مشکل اخلاقی یا شخصیتی.
معمولا هرچه فرد بیشتر تلاش می‌کند نگاهش را کنترل کند و مدام خودش را زیر نظر بگیرد، توجهش بیشتر به همان موضوع جلب می‌شود و اضطرابش افزایش پیدا می‌کند.
ترس شدید از قضاوت دیگران نیز این چرخه را تقویت می‌کند.
نکته مهم این است که شما از این رفتار ناراحت هستید و برای کنترل آن تلاش می‌کنید؛ همین موضوع نشان می‌دهد که این نگاه‌های ناخواسته با نیت یا خواسته واقعی شما متفاوت هستند.
اما وقتی این مسئله باعث اجتناب از مهمانی، گفتگو و روابط اجتماعی می‌شود، لازم است جدی گرفته شود.
پیشنهاد می‌کنم حتما برای ارزیابی و سواس فکری و اضطراب اجتماعی به روانشناس مراجعه کنید.
هرچه این الگو بیشتر ادامه پیدا کند، احتمال گسترش اجتناب‌های اجتماعی و کاهش اعتمادبهنفس بیشتر می‌شود، در حالی که درمان‌های تخصصی ممعمولا در چنین مواردی بسیار کمککننده هستند و می‌توانند از مزمن شدن مشکل جلوگیری کنند.

سلام
به نظر می رسد شما و سواس فکری در مورد مسائل جنسی دارید
بهتر است مورد بررسی و درمان قرار گیرید

سلام
به نظر میرسه اضطراب زیاد باعث شده افکار تکرار شونده مزاحم زیاد داشته باشید، افکاری که مانع ارتباط آرام و بدون اضطراب شما با دیگران شده، شاید نیاز باشه کمی وارد گذشته شما بشیم، تا ریشه این اضطراب و افکار مزاحم شناسایی بشه و بعد مسیر درست خروج از این وضعیت فراهم بشه، با روانشناس در ارتباط باشید تا در این مسیر شما رو همراهی کنند

دوست من، اینجا مشکل تو نیستی، این یک و سواس نگاه است.
هر چی بیشتر سعی میکنی کنترل کنی، بدتر می‌شه، چون مغزت روی ممنوع تمرکز میکنه.
چکار کنی؟
به خودت اجازه بده نگاهت بره، بعد آرام برگردون.
سرزنش نکن.
در حرف زدن، روی سه نقطه از صورت طرف تمرکز کن (چشم‌ها و بین ابرو‌ها).
بدترین اتفاق؟ کسی نگاهت را ببیند و فکر بدی کند.
آسمون به زمین نمی‌اد
و مهمتر: ترس از قضاوت بقیه، از خود نگاه بیشتر آزارت میده.
حتما از روانپزشک درباره دارو‌های کنترل و سواس بپرس.
شدنیه باور کن.

سلام
انگار به خاطر وضعیتت داری از جمع دوری میکنی و بعضی وقت‌ها تحت فشاری.
این یک نمونه از اختلال و سواسی اجباریه
معلوم نیست ایا در زمینه‌های دیگر زندگیتون و سواس دارید یا نه.
یک تمرین اینکه خودتون جلو آیینه بیاستید روزی دوبار و هر بار پنج دقیقه فقط به صورت خودتون نگاه کنید هر بار افکار و سواسی اومد که به اندامتون نگاه کنید گوش ندید و این را به عنوان یک فکر در نظر بگیرید.
دومین مرحله اینکه توصیه می‌کنم مدتیشن را هر روز دو بار ده دقیقه ای انجام بدید.
اگر بعد از یک الی دو ماه بهبود نیافتید به روانشناس مراجعه کنید.

سلام.
عزیزم ذهن شما دچار خطای فکری آمیختگی فکر _عمل شده است.
براساس چنین خطای فکری فرد تصور می‌کند هرآنچه فکر یا تصور می کند در عمل اتفاق می افتد و دچار هیجان شرم و معذب بودن می شود مثال وقتی به اندام فردی نگاه می‌کنم خجالت می کشم.
چه نوعی افکار و تصورات ذهنی باعث شرمندگی شما می شود.
آیا چنین افکاری بیانگر شخصیت شما می باشد و خود را متهم به عمل غیر اخلاقی می دانید؟آیا افکار و تصورات ذهنی شما بیانگر ذات درونی شماست یا فقط افکار مزاحم می باشد ؟

سلام
چیزی که میگویید بیشتر شبیه یک فکر و رفتار و سواسی همراه با اضطراب است، نه بیادبی یا بد بودن شما.
هرچه بیشتر میخواهید نگاهتان را کنترل کنید، ذهن حساستر می‌شود و دوباره همان اتفاق بیشتر به چشم می‌آید.
هتر است خودتان را سرزنش نکنید و از جمع فرار نکنید، چون دوری کردن معمولا اضطراب را قویتر می‌کند.
وقتی در حال صحبت هستید، لازم نیست با زور نگاهتان را قفل کنید.
می‌توانید نگاه را طبیعی بین صورت، اطراف و چند نقطه عادی جابهجا کنید و وارد جنگ با فکر نشوید.
چون این موضوع باعث خجالت، اضطراب و اجتناب از رابطه شده، بهتر است با روانپزشک صحبت کنید.
این حالت قابل درمان است و لازم نیست به تن‌هایی تحملش کنید.