بی‌خوابی دختر با مصرف پوکساکیم

سلام
ترغیبشون کنین ک برای ارتقا زندگیش و حال بهترش با ی روانشناس صحبت کنه، مصرف دارو به تنهایی اصلا کافی نیست

با سلام.
ممکنه در روزهای اول اثر خاصی از داروها نبینیم و یا حتی نیاز به تغییر در دارو باشه بهتره با روانپزشک در ارتباط باشید.
معمولا روزهای اول که علائم شدیده افراد آمادگی و همکاری لازم برای روان درمانی را ندارند بهتره بعد از مدتی که با داروها کمی آرام تر شدند روان درمانی شروع بشه.

وقت بخیر، گاهی اوقات نگرانی اطرافیان نسبت به شخص، بیشتر از خود اوست.
این شکایت بیخوابی، آیا از سوی خود ایشان بوده است؟
برای اثربخشی دارو نیاز به زمان است.
برای روان درمانی نیز خود فرد باید آمادگی لازم را داشته باشد و بخواهد موضوعاتی را در روان خود بیان و بررسی کند.
بهترین کار برای شما این است که به ایشان اصرار نکنید، و کمی فضا برایشان ایجاد کنید تا بتوانند با خودشان کنار بیایند.

مادر عزیز،درک میکنم که این شرایط چقدر برایت نگرانکننده و خستهکننده ست، هم نگرانی از کمخوابی دخترت، هم مقاومت او در برابر درمان، و هم استرسی که خودت تحمل میکنی.
اینکه دخترت بعد از دو روز مصرف دارو هنوز خوابش کمه، کاملا طبیعیه، چون اثرات کامل داروهای ضداضطراب معمولا 2 تا 4 هفته طول میکشه تا ظاهر بشن و در این مدت، بی صبری و مقاومت او، بخشی از همون اضطرابه که به درمان نیاز داره.
راهکار هایی برای مدیریت این وضعیت:
1 با دخترت همدلی کن، نه مقاومت: به جای تاکید بر «درمان»، از احساساتش شروع کن و بگو: «میدونم که رفتن پیش روانشناس برات سخته، و من این رو درک میکنم.
اما دوست دارم با هم بریم تا تو بتونی راحت تر بخوابی و انرژی بیشتری داشته باشی.» این جمله، مقاومت رو کاهش میده و بهش نشون میده که تو طرف اونی، نه طرف درمان.
2 پیشنهاد جلسهی آزمایشی بده: بهش بگو: «بیا فقط یک جلسه بریم تا روانشناس رو ببینیم و ببینیم چقدر میتونه بهمون کمک کنه، اگر دوست نداشتی، دیگه نمیریم.» این کار، فشار رو از روی دوشش برمیداره و کنترل رو به خودش میده.
3 انتظار معجزه ی یک شبه نداشته باش: داروها و درمان، هر دو نیاز به زمان دارن.
برای خواب، علاوه بر دارو، یک برنامه ی آرام بخش قبل از خواب (مثل کتاب خواندن با نور کم، یا موسیقی ملایم) رو با هم تمرین کنید تا کمکم ذهنش برای خواب آماده بشه.
4 اگر مقاومت ادامه پیدا کرد، خودت با روانشناس مشورت کن: گاهی مادرها با مشورت با متخصص، یاد میگیرن چطور رفتارهای حمایتی مؤثرتری داشته باشن که به مرور، دخترشان هم به درمان اعتماد کنه.
یادت باشه که این مسیر، یک ماراتونه، نه دوی سرعت.
تو با عشق و صبرت، میتونی دخترت رو به آرامش برسونی، حتی اگر الان مسیرش رو نبینه.

سلام
حتما رواندرمانی داشته باشند اگر تراپیست خوبی انتخاب کنید
با اطمینان می توانم بگویم اضطراب فرزندتان کاهش خواهد یافت

دو روز برای قضاوت درباره اثر دارو خیلی زود است؛ بسیاری از داروهای ضداضطراب، بهویژه اگر منظور فلوکستین باشد، معمولا چند هفته زمان نیاز دارند تا اثر اصلیشان ظاهر شود.
مقاومت دخترتان نسبت به رواندرمانی هم در نوجوانان شایع است.
بهتر است بهجای اصرار یا بحث، با همدلی به او بگویید هدفتان کمک به بهتر شدن حالش است، نه اینکه برچسبی به او بزنید.
اگر مخالفتش ادامه داشت، موضوع را با روانپزشکش در میان بگذارید تا برای جلب همکاری او راهکار مناسب ارائه دهد.
بدون قضاوت می توانید از این جمله استفاده کنید
«من نمیگم مشکلی داری یا ضعیفی.
فقط میبینم این روزها خستهای و خوابت به هم ریخته.
دوست دارم یک بار با روانشناس صحبت کنی؛ اگر حس کردی کمکی نکرد، ادامه نمیدیم.
فقط یک فرصت بهش بده.»

سلام
اینکه دخترتان درمان دارویی را تازه 2 روز است شروع کرده، طبیعی است که هنوز اثر کامل آن دیده نشود.
اگر روانپزشک روان درمانی را هم توصیه کرده، بهتر است آن را جدی بگیرید.
بسیاری از نوجوانان در ابتدا مشکل خود را انکار می کنند و تمایلی به مراجعه ندارند.
او را سرزنش یا مجبور نکنید؛ با آرامش و همدلی توضیح دهید که هدف از مراجعه، کمک به بهتر شدن حالش و خوابش است، نه اینکه مشکلی دارد.
اگر همچنان مخالفت کرد، موضوع را با روانپزشکش در میان بگذارید تا برای جلب همکاری او راهکار مناسب ارائه دهد.