با سلام و وقت بخیر.طبق آخرین طبقه بندی ها زیرمجموعه اختلالات وسواسی است.
درمان ترکیبی از درمانهای دارویی و رفتاری (کنترل محرک) و پسخوراند زیستی.
قبل از هر چیز می بایست منابع اضطراب در منزل؛ همسالان؛ والدین و مدرسه شناسایی شود؛ چون جز عوامل راه انداز رفتار موکنی است.
هر گونه فشار و تذکر بیش از حد به کودک؛ با افزایش اضطراب کودک؛ قطعا نتیجه عکس خواهد داد.
در بعد رفتاری ابتدا باید تمام موقعیتهای مکانی و راه انداز افزایش تکانه و میل برای کندن در طول یک هفته به دقت شناسایی و یادداشت شود.
موقعیتهای تحریک کننده (مثلا جلوی تلویزیون) حذف و یا رفتارهای جایگزین و معکوس طراحی گردد (انقباض و انبساط عضلات؛ مشت کردن دستها؛ استفاده از دستکش؛ شستن ظرف یا هر چیزی که دستها را درگیر نگاه دارد و .).
در بعد هیجانی؛ باید با تمارین ذهن آگاهانه به تماشای هیجانها نشست و از بعد رفتاری بویژه
ورزش منظم فعالسازی را افزایش داد.
واقع بین باشید و حتی موفقیتهای کوچک در کنترل تکانه را تقویت کنید.
تعاملات اجتماعی کودک می بایست هر چه بیشتر شود.
کتاب سنجش و درمان اختلال موکنی با رویکرد شناختی رفتاری دکتر قهاری توسط والدین مطالعه شود.
drpournikdast.com/cbt-ex/