مامانم همش منو با خواهر دوقلوم مقایسه میکنه بهم میگه تو چقدر افسرده ای چرا با ما حرف نمیزنی چرا کم میای خونه ما چرا با شوهرت نمیری بیرون خودمم احساس میکنم خیلی بیاحساس و بی تفاوت شدم مامانم نمیدونه منافسردگی دارم دارومیخورم به من گیر میده اینکارارو کن ک افسرده نشی ولی من نمیتونم خودمم دوست دارم مث گذشته باشمگاهی فک میکنم اگ داروهام قطع کنم مثل قبلا کمیشم دلم برای بچه هام میسوزه ک مادرشادی ندارن
1 شهریور 1405 آخرین بروزرسانی: 21 شهریور 1405
پاسخ پزشکان
خلاصه پاسخ پزشکبازبینیشده توسط پزشک تأییدشده
سلام حتما به روانپزشک خودتون اطلاع بدید. ممکنه داروها نیاز به تغییر داشته باشند. باید به روانشناس هم مراجعه کنید.
— دکتر زینب عرفان نیا، متخصص اعصاب و روان ( روانپزشک ) مشاهده پاسخ کامل
1
سلام حتما به روانپزشک خودتون اطلاع بدید. ممکنه داروها نیاز به تغییر داشته باشند. باید به روانشناس هم مراجعه کنید.
سلام، داروها رو سرخود قطع نکنید. بعضی از داروها حالات رخوتزایی ایجاد میکنن که تا خدی میتونه طبیعی باشه. در این خصوص با پزشکتون مشورت کنید. مراجعه به روان درمانگر هم توصیه میشه.
سلام وعرض ادب دوست عزیز بی حسی عاطفی واینکه حوصله ارتباط مناسب با فرزندات نداری میتونه از اثر داروها باشه خودسرانه داروها را تغیر نده با روانپزشکتون در ارتباط باشید و همزمان از روانشناس بالینی برای جلسات تراپی کمک بگیرید
سلام. دوست عزیز؛ اینکه خودتان هم احساس می کنید بی حسی و بی تفاوتی پیدا کرده اید، می تواند بخشی از افسردگی یا حتی عوارض دارو باشد و قطع خودسرانه دارو به امید برگشتن حال خوب مطلقا توصیه نمی شود؛ زیرا قطع ناگهانی می تواند علائم قطع و احتمال برگشت افسردگی را بیشتر کند. توصیه اکید می کنم در کنار پیگیری داروها با روانپزشک، حتما روان درمانی تخصصی و منظم، به ویژه درنان CBT، را با روانشناسمتخصص در این حوزه شروع کنید؛ زیرا درمان فقط دارو نیست. داروها فقط علائم را کاهش می دهند و مطلقا درمان کننده قطعی نیستند. روان درمانی روی افکار، بی انگیزگی، روابط و بازگشت تدریجی احساس رضایت از زندگی کار می کند و کمک می کند به درمان عمیق و ریشه ای و پایدار برسید. اگر افکار آسیبزدن به خود یا مرگ دوباره جدی شد، منتظر نمانید و همان روز از روانپزشک یا خدمات اورژانسی کمک بگیرید.
سلام. چیزی که توصیف میکنید بیشتر شبیه این است که همزمان با افسردگی، تحت فشار مقایسه و توقع خانواده هم قرار گرفتهاید. بیحسی و بیتفاوتی میتواند بخشی از افسردگی باشد و به این معنا نیست که شما مادر بدی هستید یا برای بچههایتان اهمیت قائل نیستید. قطع کردن دارو بهتنهایی و برای اینکه دوباره مثل گذشته شوید، کار درستی نیست؛ دارو را فقط با نظر پزشک تغییر دهید یا قطع کنید. در کنار درمان دارویی، پیشنهاد میکنم با روانشناس هم صحبت کنید تا روی افسردگی، احساس بیتفاوتی و فشار ناشی از مقایسههای خانوادگی کار شود. شما لازم نیست برای خوب بودن، دقیقا مثل گذشته شوید؛ هدف این است که بهتدریج حال خودتان بهتر شود و دوباره احساس ارتباط و لذت را تجربه کنید.
درود عزیزم ننوشتید از کی این مشکل رو دارید ؟ علتش چی بوده؟ تحصیلاتتون چیه؟ شاغل هستید؟ رابطه تون با همسرتون چطوره؟ رابطتون با خانواده تون چطور بوده؟ ایا مقایسه کردن از گذشته وجود داشته یا صرفا در شرایط فعلی هست؟ چند ساله ازدواج کردید ؟ خواهرتون هم متاهل هستند یا مجرد؟ و مسایل دیگه، که باید بررسی بشه ، رنج شما رو میفهمم، برای کسی که با افسردگی دست و پنجه نرممیکنه انجام کوچکترین کارها هم میتونه به شدت سخت باشه، افسردگی علاوه بر دارودرمانی نیاز به روان درمانی هم داره ،با روانشناس در ارتباط باشید تا به مرور حال بهتری رو تجربه کنید و درمان با تاثیرگذاری بالاتر انجام بشه
داروها میتونن علائم افسردگی رو کمرنگ کنن اما علل و ریشه افسردگی با مصرف دارو برطرف نمیشه ، بهتره با روانشناس جلسات مشاوره داشته باشی تا افسردگی شما مدیریت بشه عزیزم
با سلام نیازمند و یزیت جدید هست و از طرفی نوع برخورد. و مقایسه کردن و سختگیر بودن و شماتت کردن و ایراد گرفتن والدین روی خلق و عزت نفس شما خیلی تاثیر داشته توصیه میشود علاوه برمصرف منظم دارو حتما به روان شناس نیز مراجعه نمایید و در مورد خانوادههم با روان شناسمشورت کنید
اینکه دلتون برای حال گذشتهتون و برای بچههاتون تنگ شده، خودش نشون میده بیتفاوت نیستید شما دارید با یک دوره سخت افسردگی دستوپنجه نرم میکنید، نه اینکه انتخاب کرده باشید سرد یا بیحوصله باشید. مقایسه و فشار خانواده هم احتمالا این احساس گناه رو بیشتر میکنه؛ قرار نیست برای همیشه همینطور بمونید قطعا از پسش برمیاید. با درمان مناسب و کمی زمان، میتونید دوباره حال بهتری پیدا کنید و حضور گرمتری برای خودتون و بچههاتون داشته باشید. داروهاتون رو هم خودسرانه قطعنکنید و به خودتون فرصت بدید که با درمان، کمکم دوباره به خود قبلیتون نزدیک بشید.
اینکه شما شرایط را درک میکنید و نسبت به حال خود بینش دارید خیلی مهم هست اما در کنار درمان لازم هست سبک زندگی خود را تغییر داده و فعتلیتهای منتهی به لذت و مسوولیت را شروع کنید قطعا فرزندان شما انگیزه خوبی برای تغییر شما خو اهند بود
سلام. افسردگی با تصمیم گرفتن برای شاد بودن از بین نمیره. اینکه نمیتونید مثل گذشته باشید به معنی تنبلی، بیعلاقگی به خانواده یا بیمحبتی به بچههاتون نیست. همه اینها نشان دهنده اینه که افسردگی درمان نشده و نیاز هست همزمان با مصرف دارو، جلسات رواندرمانی رو هم شروع کنید
سلام و وقت بخیر خدمت شما. عزیزم، چیزی که توصیف میکنید میتواند بخشی از افسردگی باشد؛ افسردگی گاهی باعث بیاحساسی، کنارهگیری، کمحرفی و نداشتن انرژی برای ارتباط میشود. این به معنی این نیست که شما مادر بدی هستید یا بچههایتان را دوست ندارید. لطفا داروهایتان را خودسرانه قطعنکنید؛ قطع ناگهانی میتواند علائم را برگرداند یا بدتر کند. اگر حس میکنید داروها کمک کافی نمیکنند یا بیاحساسیتان زیاد شده، با پزشک تجویزکننده مطرح کنید تا درمان بررسی شود. و درباره مادرتان: لازم نیست خودتان را با خواهرتان مقایسه کنید. شما الان در حال مبارزه با یک مشکل هستید و نیاز به حمایت دارید، نه سرزنش. اگر امکانش هست، با یک روانشناس مجرب هم کار کنید تا در کنار دارو به تدریج به حال و انرژی گذشتهتان برگردید.
بهتر است در کنار دارودرمانی، رواندرمانی هم داشته باشید. دارو به تنهایی احساس شادی نمیدهد. حس پیدا کردن معنا و هدف در زندگی و روبرو شدن با افسردگی و شکست دادن آن نیاز به رواندرمانی دارد. پیشنهادم این است که از جلسات پارادوکس درمانی استفاده کنید تا با انجام تکنیکها به تدریج داروها هم قطع نمایید و به حس بهتری برسید.
دوست عزیز اینکه الان بیحسی و بیانگیزگی داری به معنی این نیست که مادر بدی هستی. افسردگی واقعا میتونه انرژی و علاقه و ارتباط عاطفی آدم رو کم کنه. داروهات رو خودسرانه قطع نکن چون ممکنه هم علائم برگشت کنه و هم علائم قطع ایجاد بشه. بهتره با روانپزشکت درباره این حسها و اثر دارو صحبت کنی تا درمانت رو تنظیم کنه مقایسههای مادرت رو هم معیار قضاوت خودت قرار نده. تو الان نیاز به درمان و حمایت داری نه سرزنش.
سلام وقت بخیر دارو نقش مسکن موقت داره و نمی تونه درمان عمیق و ریشه ای رو رقم بزنه به همین دلیل شما شاهد نشانه هایی که عنوان کردید هستید به اطلاع شما برسانم رویکرد( ptc ) که نوعی (روان درمانی عملی) محسوب میشه که می تونه با ارائه راهکار تخصصی در همان جلسه اول درمانی و البته (بی نیاز از مصرف دارو) به شما کمک بزرگی بکنه و درمان عمیقی رو رقم بزنه البته انتخاب نوع درمان با شماست
احتمالاً احساس بیاحساسی که توصیف کرده‌اید دو علت عمده دارد: در بیشتر موارد یا ناشی از عوارض جانبی بعضی داروهای ضدافسردگی (خنثی‌شدن احساسات) است، یا نشانه باقی‌ماندن یا درمان‌نیافته افسردگی. نگران نباشید؛ این وضعیت قابل بررسی و اغلب قابل بهبود است. راهکارهای عملی: - دارو را همین الآن قطع نکنید و از قطع ناگهانیخودداری کنید. - با روانپزشک یا پزشک معالج تماس بگیرید و درباره شدت علائم، دوز و امکان تغییر دارو صحبت کنید. - یک هفته احساسات، خواب، انرژی و رخدادهای روزانه را یادداشت کنید تا تصویر واضح‌تری فراهم شود. - فعالیت‌های روزانه ساده مثل پیاده‌روی۱۵ دقیقه و تماس کوتاه با یک نفر مورداعتماد را انجام دهید. علائم هشدار: - بروز افکار یا طرح خودکشی یا تمایل به آسیب رساندن به خود. - ناتوانی جدی در مراقبت از خود یا کودکان (مثلاً بی‌توجهی به تغذیه یا ایمنی). - افزایش ناگهانی رفتارهای بسیار پراسترس، هذیان یا قطع ارتباط با واقعیت. تخصص پیشنهادی: روانپزشکی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخ‌های این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخ‌دهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.
