چگونه داروهایم را ترک کنم؛ آیا تا آخر عمر باید بخورم؟

با سلام.
اولا بیماری برای هر یک از ما در هر شرایط سنی،مالی و اجتماعی ممکن است پیش بیاید و دارو خوردن هیچ ایرادی ندارد.
ممکنه خوردنش سخت باشه یا ما رو ناراحت کنه اما در هر صورت چیزی در بدن کم هست که با دارو جبرانش میکنیم،مثل داروهای ضد دیابت که قند خون را تنظیم میکنند داروهای ضد اضطراب هم انتقال دهنده های عصبی در مغز را تنظیم میکند.
دوما معمولا برنامه درمانی به این صورت است که شما با کمک روان درمانی روش های کنترل اضطراب و افسردگی را یاد بگیرید تا بشود داروها را کمتر و قطع کرد.

سلام.
در اکثر بیماری های اعصاب و روان نیاز به مصرف دارو در تمام عمر نیست و طبق نظر روانپزشک داروها کاهش و قطع خواهند شد.
با توجه به اینکه بیماری های خلقی مانند افسردگی، و اضطراب به ترکیب دارو و رواندرمانی بهتر جواب میده، جلسات رواندرمانی رو هم شروع کنید

سلام
معمولا با بهبود علایم پزشک به تدریج دارو را حذف می کند با پزشکتون در ارتباط باشید
یه راه خوب برای بهبود افسردگی ورزش هست البنه ورزش درست و اصولی که خودش باعث اسیب به بدنتون نشهذمی تونید برای برنامه ورزشی که بیشترین اثر ضد افسردگی رو داشته باشه با فیزیوتراپیست مشورت کنید اگر ورزش رو به درستی پیگیری کنید به دلیل اثراتی که روی سیستم عصبی و نیز اعتماد به نفس و زیبایی ظاهریتون داره انشالله کم کم علایم افسردگیتون از بین می ره و همزمان پزشک می تونه داروهای شما رو کاهش بده تا زمانی که کاملا اونها قطع کنه
فقط دقت کنید ارتباط با پزشک لازمه و به هیچ عنوان نباید خودسرانه مقدار یا نوع داروهاتون رو تغییر بدید

سلام خدمت شما
بهتر هست در این زمینه با پزشک خود مشورت کنید، ممکنه تغییراتی در مصرف دارو بدهند ، همچنین در کنار مصرف دارو بهتر است تحت نظر دکتر روانشناس خانم باشید .

سلام.
دارودرمانی در کنار رواندرمانی بهتر جواب میدهد.
لذا در کنار دارو از رواندرمانی هم استفاده کنید و با روانشناس جلسات درمانی داشته باشید.
در این صورت علائمتون کاهش پیدا می کند و بالطبع نیازتون به دارو . پیروز باشید

سلام
شما نیاز به روانشناس دارید ودر کنار دارودرمانی حتما از روان درمانی استفاده کنید تا علت وزمینه بروز اضطراب بررسی وبه صورت ریشه ای درمان شود وسپس زیر نظر روانپزشک دارو را بتدریج کم ویا قطع کنید .

سلام.
نگرانی شما کاملا قابل درک است، اما مصرف داروی روانپزشکی به این معنا نیست که قرار است تا آخر عمر به آن وابسته باشید.
مدت مصرف دارو برای هر فرد با توجه به نوع مشکل، شدت علائم و روند بهبودی متفاوت است و تصمیم برای کاهش یا قطع آن فقط باید توسط روانپزشک گرفته شود.
نکته مهم این است که دارو علائم را کنترل میکند، اما اگر در کنار آن رواندرمانی هم انجام شود، احتمال بهبودی پایدار و حتی قطع دارو در آینده بیشتر خواهد بود.
بنابراین فعلا داروها را خودسرانه قطع نکنید و نگرانیتان را با روانپزشکتان در میان بگذارید.

با سلام
بستگی شدت و پاسخگویی دارو به درمان داشته است اولا خودسرانه در مورد مصرف دارو تحت تاثیر حرفهای والدین قرار نگیرید قطع نکنید دوما حتما به روان شناس نیز مراجعه نمایید اگر درمان رو ول کنید علایم برمی گردد و تخریب نیزبیشتر میشود

باسلام دوست گرامی همه افراد در برهه های مختلف زندگی ممکنه دارو مصرف کنند و تنها به هدف هموارتر شدن مسیر درمان است.
اگر با روانشناسی در مورد خلق پایین و افسردگی خود تاکنون صحبت نکردید بهتر است درمان غیردارویی را شروع کنید.
قطع دارو ها تنها بعد از چند جلسه مشاوره به بهبود حال شما کمک خواهد کرد.
در صورت تمایل پیام بدهید

دوست عزیزم سلام .منم با پدر مادرتون موافقم نباید برای حال خوب داشتن فقط تکیه به داروهای روان پزشکی داشته باشید.
و از طرفی هم این داروها فعلا دارن به شما کمک می کنند.
اما برای قد بلند کردن و محکم شدن در زندگی سبک زندگی معنوی را انتخاب کنید و به کمک های الهی هم نگاهی بیندازید.
ما موجودات چند بعدی هستیم و فقط جسم نداریم که بخواهیم با دارو خوبش کنیم.
شما نیاز دارید به خودشناسی برسید و نقشه راه اختصاصی و یونیک خودتون رو داشته باشید.
برای زندگی سالم و بدون دارو باید ورزش کنید و بدن قوی بسازید.
باید مهارت های زندگی و مهارت های اجتماعی کسب کنید .باید کتاب های خوب و عای بخونید.
باید در زندگی یک کوچ داشته باشید تا در مسیر زندگی همراه و کنارتون باشه.
یک مکانیک فقط یک ابزار نداره،جعبه ابزار داره و در کنارش تخصص و تجربه.
من بعنوان روانشناسی که کوچینگ هم بلدم و مشاور تحصیلی هم هستم و پرستاری هم خوندم و کار کردم در کنارتون هستم

سلام.
عزیزم به گفته شما مصرف دارو علائم وسواس فکری شمارا کاهش داده است ،پس بیانگر اثربخشی دارودرمانی می باشد.
لیکن علائم افسردگی شما ربطی به اثربخشی دارو ندارد.
نگرانی های بیش از حد و مداخلات نادرست والدین و گوشزد کردن بابت وابستگی به دارو درمانی شما را عصبی ،غمگین وناراحت کرده است که نشانگر ضعف و ناتوانی فرد در شناسایی وپذیرش هیجانات درونی می باشد که باعث مشکلاتی در تنظیم هیجانی شده است که اثرات آن بصورت تحریف واقعیت و تفاسیر منفی از واقعیت مشاهده می شود.
نکته مهمتر رشد نیافتگی و وابستگی شدید به والدین می باشد،هرگونه نظرات آنها تاثیرات مسقیم در روان و کارکرد شما دارند و به نوعی دهن بینی و زود باوری وسطحی نگری مشاهده می شود.
چنین ویژگیهای شخصیت نشانگر سبک وابستگی شخصیت می باشد که فاقد استقلال فردیت و رشد یافتگی می باشند.
و اینگونه افراد اضطراب جدایی و رهاشدن و علائم شبه جسمانی تجربه می کند.
توصیه می شود برای روان درمانی به طرحواره درمانگر مجرب مراجعه کنید.
وسواس واضطراب شما نوعی راهبرد رفتاری برای اجتناب از حالات دوسوگرایی از وابستگی آسیب زا وتعارضات درونی می باشد

درود.
به نظر میاد راه درستی رو انتخاب کردی
به هر حال این چالش ها با خانواده طبیعی هست.
شرم و نقص رو از خانواده نگیر و به راه درست خودت ادامه بده.
لطفا و خواهشا تحت نظر پزشک دارو رو ادامه بده و در کنار اون با کمک کتاب، پادکست، ورزش و لایف استایل مناسب و کمک روان درمانگر قدرت و ثبات و اعتماد به خودت رو دوباره به دست بیار.
موفق باشید.