چطوری خواهرمو راضی به ترک کنیم؟

وقت بخیر، معمولا و ابستگی به مصرف مواد به دنبال پوشاندن فشار روانی اتفاق می‌افتد.
رابطه خود را با ایشان نزدیک کنید و نقطه امن او باشید که بتواند برایتان صحبت کند.
با توجه به اینکه از شما جدا زندگی می کند، و مقاومت زیادی نیز دارد که علت مصرف کردن را ببیند، به صورت همدلانه به او نشان دهید که تفاوت‌هایی در رفتار ایشان می‌بینید و مصرف این مواد می‌تواند برای زندگیاش هزینه‌های جبران ناپذیری داشته باشد.
تشویقش کنید تا با یک روانشناس صحبت کند.

سلام
ابتدا بایستی اگر مصرف دارد همکاری کند مصرف نکند بعد با یک روانشناس ارزیابی قرار گیرد و چنانچه نیاز به درمان باشد درمان پیگیری شود

وقت شما بخیر، شما کنترلی روی رفتار خواهرتون ندارین، خودش باید بخواد مصرف گل و خوردن الکل رو کنار بذاره، مخالفت شما باعث دور شدن خواهرتون از شما می‌شه.
سعی کنید رابطه دوستانه و نزدیک باهاش برقرار کنید

سلام
دوست عزیز
تا وقتی خواهرت با دوستی که مصرف می کنه همخونه باشه ترک و کنترل خیلی سخت می‌شه بهترین راه اینه که در یک فضای حمایتی و بدون سرزنش تشویقش کنید برای مراجعه به روانشناس و شروع درمان تخصصی.
رچون نیاز به کمک حرفه ای داره

سلام
دوست عزیز
اول یک محیط امن حمایتی برایش ایجاد کنید تشویقش کنید به یک روانشناس مراجعه کند و به کمک روانشناس انگیزه برای ترک در ایشون ایجاد کنید تا مراحل بعدی را طی کند.

سلام و درود
در مورد مصرف مواد یا الکل فرد باید به بینش کافی برسه و خودش تمایل به کنار گذاشتن پیدا کنه در این صورت می‌شه به ایشون راهکار ارائه داد اما اگر حاضر به کنار گذاشتن نباشه یا به این بینش نرسیده باشد که چه خطرات و عواقبی برایش به همراه خواهد داشت و از مصرف آنها لذت ببرد متاسفانه راهکار چندانی نمی‌شود ارائه داد

با سلام
فرد متعاد از دو مکانیزم انکار و دلیل تراشی، استفاده می‌کند تا موقعی پذیرش، نکند انگیزه به ترک ندارند صلاح دراین است به روان شناس مراجعه داشته باشند تا انگیزه لازم برای ترک مهیا شود

سلام
رفتاری که از خواهرتون دیدید خیلی شبیه به الگوی «انکار» در شروع اعتیاد است.
تقریبا همه در ابتدا میگویند: «من معتاد نیستم، هر وقت بخوام کنار میذارم». این جمله نشانه و ابستگی روانی است، نه آزادی از آن.
نکته اصلی این است که همخانه بودن با فردی که خودش مصرف می‌کند، احتمال ترک یا حتی کاهش مصرف را تقریبا صفر می‌کند؛ چون محیط روزانه همان محرک اصلی است.
اجبار مستقیم معمولا نتیجه عکس دارد و پرخاشگری بیشتر ایجاد می‌کند.
در این سن، استقلال برای او مهم است و فشار خانوادگی را دخالت تلقی می‌کند.
بهترین مسیر، ایجاد گفتوگوی غیرقضاوتی است: نه متهم کردن، نه برچسب «معتاد»، بلکه بیان نگرانی واقعی درباره سلامت، آینده شغلی و رابطه‌هایش.
اگر او احساس کند حرف‌ها از سر کنترل است، بسته می‌شود؛ اما اگر ببیند خانواده از سر دلسوزی و احترام نگرانی دارند، احتمال شنیدن بیشتر می‌شود.
از نظر علمی، تنها راهی که واقعا می‌تواند مصرف را تغییر دهد، تغییر محیط و جدا شدن از همخانه مصرفکننده است.
بدون این، احتمال موفقیت بسیار پایین است.
در کنار آن، مداخله حرف‌های لازم است؛ یا جلسات رواندرمانی اعتیاد، یا مراجعه به روانپزشک برای ارزیابی شدت و ابستگی و در صورت نیاز درمان دارویی.
اگر خانواده نگران هستید، به جای جنگیدن مستقیم با او، بهتر است با یک متخصص اعتیاد یا روانپزشک مشورت کنید و یاد بگیرید چطور با او وارد گفتوگو شوید و چه زمانی باید مداخله فوری کرد؟

با زور نمی‌توان کسی را مجبور به ترک کرد، بهترین راه گفتوگوی صبورانه، ارائه اطلاعات درباره خطرات، تشویق به مشاوره حرف‌های و حمایت عاطفی است

سلام.
اولین قدم برای درمان پذیرش مشکل است پس در یک فضای دوستانه باید او را متقاعد کنید که مشکل وجود دارد و عواقب آن بسیار سنگین می تونه باشه تا انگیزه برای ترک پیدا کند.

سلام
اولین قدم برای ترک این هست که شخص مشکل رو بپذیره.
در غیر اینصورت کمک چندانی نمی‌کنه.
بایک روانشناس میتونید درمورد راهکار‌ها مشورت کنید

سلام
بهتر با یک مشاور برای تصمیم گیری و اقدام لازم مشورت کنین