بیش فعالی - عصبانی بشی میزن گریهعلائم بیش فعالی داره بنظرتون وکجا ببریمش اگه؟

سلام
من یه خواهر زاده دارم ۴سالشه خیلی جنبو جوش داره ب ندرت میشینه وگرنه همیشه سرپاهستش واسباب بازیاشو زود میشکن و حرفحایی میزنی که در حد سنش نیست و اینکه زیادم گریه میکنه باینکه کتکش نمیزنیم ولی ازش عصبانی بشی میزن گریه
علائم بیش فعالی داره بنظرتون وکجا ببریمش اگه داره
0
سلام
به شما.
صرف مواردی که ذکر کردید برای تشخیص بیش فعالی کافی نیست.
علائم بیش فعالی در دو دسته طبقه بندی می شود:
1.علائم کمتوجهی: در افراد مبتلا به این اختلال، ممکن است این خصوصیات را ببینیم:
ناتوانی در انجام کار‌ها به صورت صحیح به علت عدم توجه دقیق به جزییات.
مشکل در حفظ تمرکز در حین سخنرانی؛ مکالمات و مطالعه طولانی.
وقتی بهصورت مستقیم با این افراد صحبت میکنیم به نظر می‌رسد که حواس آنها جای دیگری است.
می‌توانند کار‌ها را شروع کنند اما به سرعت تمرکز خود را از دست داده و کار را نیمه کاره رها می‌کنند.
مشکل در نگهداری منظم و سایل شخصی؛ بینظمی در کار‌ها و مدیریت زمانی ضعیف دیده می‌شود، از کار‌هایی مانند تکالیف مدرسه، تکمیل فرم‌ها یا خواندن مقالات طولانی اجتناب می‌کنند.
لوازم مدرسه و و سایل شخصی خود را گم می‌کنند.
با کوچک‌ترین محرک خارجی حواسشان پرت می‌شود.
2.علائم بیشفعالی-تکانشگری: خصوصیات زیر در این افراد دیده می‌شود:
ناتوانی در ثابت ماندن در یک جا، و ول خوردن روی صندلی، ور رفتن با دست و پا و تکان دادن آنها، زمانی که باید در جایی بنشینند، مثلا سر کلاس یا در مهمانی، نمی توانند و مکررا صندلی خود را ترک می‌کنند، قادر به بیسر و صدا بازی کردن نیستند و از در و دیوار بالا میروند.
پرحرفاند، معمولا جمله دیگران را تکمیل کرده و مابین حرف سایرین میپرند.
ممکن است از و سایل دیگران بدون اجازه استفاده کنند.
قادر به انتظار و در نوبت ماندن نیستند.
ممکن است ناگهان به وسط خیابان بپرند.
اختلال کمتوجهی/بیشفعالی به شکل‌های زیر مشاهده می شود:
مرکب: فرد مبتلا به این اختلال هم علایم کمتوجهی را داشته و هم علایم بیشفعالی-تکانشگری.
عمدتا با علائم بیتوجهی: فقط علایم کمتوجهی را داشته باشند.
عمدتا با تظاهرات بیشفعالی-تکانشگری: فقط علایم بیش فعالی را داشته باشند.
برای بررسی بیشتر لازم است توسط همکاران فوق تخصص روانپزشکی کودک مورد بررسی قرار گیرد.
0
باسلام
به روانپزشک یا روانپزشک فوق تخصص کودکان مراجعه داشته باشید.
0
با سلام
برای درمان دارویی و رفتار درمانی (والدین) به روانپزشک مراجعه کنید
0
با سلام.
علائمی که ذکر کردید برای تشخیص بیش فعالی کافی نیست.
مجموعا تشخیص بیش فعالی زیر سن 7 سال و مدرسه، جز در موارد شدید به سادگی امکانپذیر نیست.
به نظر می‌رسد والدین و اطرافیان کودک نیاز به اموزش فرزندپروری برای یاد گیری چگونگی رفتار با او هستند.
0
با سلام
جهت تشخیص قطعی و درمان مناسب به روانپزشک کودک مراجعه نمایید.
0
با سلام
و وقت بخیر.
هر شیطنت یا رفتاری را نمی‌توان به عنوان اختلال در نظر گرفت.
علائم اختلال بیش فعالی باید حداقل در دو محیط (مدرسه؛ خانه و .) دیده شوند و دارای بسامد و مدت مشخصی باشند.
عدم تمرکز و مشکلات تحصیلی (معمولا) در این اختلال در نوع ترکیبی یا غالب کمبودتوجه دیده می‌شود.
گاهی پرخاش و زورگویی کودک ناشی از الگوی یاد گرفته شده لجبازی و نبرد قدرتی است که بین زوجین و یا والدین و فرزندان مستمرا در جریان است.
حتی گاهی این کودک نیست که زورگویی دارد؛ بلکه صرفا در مقابل خواسته‌های انعطاف ناپذیر و کمالگرایانه والدین؛ گارد دفاعی گرفته که این و یژگی‌ها می بایست از سمت والدین تعدیل شود.
پیشنهاد می‌کنم با یک روانشناس کودک و یا فوق تخصص روانپزشکی اطفال هم مشورت داشته باشید.
0
با سلام
نزد یک یک روان شناس کودک بروید و از نزدیک علایم را بررسی کنند.
0
سلام
وقت بخیر
بر اساس مواردی که فرمودید طبق نظر دیگر دوستان نمی‌توان به قطع گفت بیش فعالی هست.
بهتر برای تشخیص درست به یک روانشناس کودک مراجعه فرمایید.
اما اگر بیش فعالی تنها باشه خیلی نیاز نیست که درمان‌های متوع استفاده کنید ولی اگر بیش فعالی همراه با نقص توجه باشه باید رفتار درمانی همراه با بازی درمانی شروع کنیدکه بعضا بیشتر این بازی قابل انجام در منزل هست چند نمونه خدمتتون ارائه می‌دهم
1 بازی دارت
2 بازی نخ و مهره
3 بازی تخته تعادل
4 بازی توپ و سبد
5 پازل
این بازی را به صورت مداوم انجام دهید و شما به عنوان والد نیز همراه کودک انجام دهید تا کودک احساس بهتری داشته باشد.
هوش مصنوعی دکترهَست هوش مصنوعی ممکن است درک کاملی نداشته باشد؛ نظر پزشک اولویت دارد.
علائمی که از بیش فعالی در کودکان خبر می‌دهد می‌تواند شامل عصبانیت بیش از حد، افزایش فعالیت بی‌معنی، عدم توانایی در تمرکز، افزایش تعداد گریه‌ها، و شکسته شدن اسباب‌بازی‌ها باشد.
برای بررسی و تشخیص دقیق، توصیه می‌شود که به یک متخصص روانشناسی یا پزشک مراجعه کنید تا تشخیص صحیح گذارده شود و برنامه‌های مدیریتی مورد نیاز تعیین شود.