در برابر خشم مادرم چه واکنشی نشان دهم؟

سلام. مادر من خیلی سریع سر هر موضوعی عصبانی میشه و وقتی عصبانی میشه دست میذاره رو نقطه ضعف من و با صدای بلند سعی میکنه آبروریزی کنه، از وقتی بچه بودم یادم میاد اینجوری بود که هر مشکلی داشت داد و بیداد میکرد، اون موقع من میترسیدم چیزی نمیگفتم اما الان منم از این کارش عصبانی میشم نمیدونم چجوری جلوی خودمو بگیرم خونسرد باشم شبیه اون نشم یا برام مهم نباشه آبروم. لطفا راهنمایی کنید

0

سلام محیطی که پر از تنش و پرخاشگری ناخودآگاه روی ما تاثیر میگذاره و اثرات منفی روی ما میگذاره ،برای مراقبت کردن از خودتون یکی از کارهایی که میتونید انجام بدید کمک گرفتن از یک درمانگر یا روانشناس هست ،تا بتونید تاب آوریتون رو نسبت به شرایط بالا ببرید

زهرا خیری

روانشناس و روان درمانگر

0

سلام بهتره به روانشناس مر اجعه کنید وراهنمایی بگیرید

معصومه شریعت کیایی

روانشناس کودک و نوجوان

0

با سلام اینکه شما به دنبال راهکارهایی برای کنترل خشمتان هستید بسیار عالی هست. راهکارهای مدیریت اضطراب و خشم می توانند در این زمینه کمک کننده باشند

دکتر ندا فرزانه

متخصص اعصاب و روان - روانپزشکسکس تراپیست ، عضو انجمن ROME FOUNDATI...

0

برای حفظ آرامش، نفس عمیق بکش، مرز احساسی مشخص کن و با فاصله گرفتن یا پاسخ کوتاه منطقی جلوی تکرار چرخه عصبانیت و آبروریزی را بگیر، بدون اینکه خودت شبیه او بشی.

دکتر مهدی یار نزادی نیاسر

متخصص جراحی کلیه و مجاری ادراری - اور...

0

با سلام الگوگیری از رفتار والدین می تواند بسبار عمیق باشد. اینکه شما می خواهید آگاهانه رفتار مناسبی در مواجهه با موقعیت های مختلف اتخاذ کنید نیاز به آموزش دارد. و این مثل هر یادگیری دیگری باید تمرین شود. حتما به روانشناس مراجعه کنید و این مهارت ها را فرابگیرید.

دکتر مژگان جعفری

متخصص روانشناسی تربیتی

0

طبیعیه که وقتی مادرت با داد و تحقیر به نقطه ضعف هات حمله می کنه عصبانی بشوی، این خشم از ترس و زخم های قدیم میاد، نه بد بودن تو. خونسردی یعنی تحمل نکنـی، ولی محترمانه مرز بذاری. می تونی با صدای آروم بگی: اگر با داد یا توهین حرف بزنی، ادامه نمیدم ،و اگه ادامه داد، مکالمه رو ترک کنی. با نفس عمیق و مکث کوتاه قبل از جواب، کمک کن شبیه او نشی. با مراجعه به وانشناس و کار کردن روی زخم های کودکی ،هم کمک می کنه واکنشت آروم تر بشه.

زهرا نادری

روانشناس و مشاورطرحواره درمانگر

0

سلام.عزبزم الگوی رفتاری نادرست مادرت مانند سرزنشگری ،عیب جویی و انتقادگری باعث خرد و تحقیر شدن و بی ارزشی هویتی از دوران کودکی شما شده است .حال که آگاه و بالغ شده ای در مقابل رفتارهای نادرست مادرت رنجیده می شوی ولی پذیرای حرفهای مادرت نیستی که نشانگر مقاومت وسرسختی شما دردفاع از هویت و عزت نفس شما می باشد.مرخله اول بایستی شیوه ابرازگری حود را از موضع منفعل و خاموش بودن تغییر دهید.با تمرینات رفتاری از طریق تجسم ذهنی مادر یا صندلی خالی مادر که در مقابل شما نشسته است از خواستهها وانتظارات وناراحتی و دلخوری خود بگویید، از حقوق فردی خویش دفاع کنید.در مرحله دوم در مقابل مادر در زمان ومکان مناسب قرار گیرید و مجددا نقش های تمرین شده را اجرا کنید مرخله سوم.پیشنهاد مراجعه به مشاوره خانواده دهید.اقتدار و مصمم بودن شما در دفاع از حقوق فردی خویش حدومرز والدین و فرزند تفکیک شده و پاسخگویی متقابل شکل می گیرد.*نکته مهم سرکوب شدن حقوق فردی در خانواده درخارج از خانواده اعم مدرسه،داتشگاه،محیط کار وازدواج تعمیم می یابد و شما شخص خاموش و قربانی شده در موضع سلطه گران قرار خواهی گرفت.مجددا برای پیگیری و پاسخدهی بیشتر پیام دهید.

دکتر فتانه خیری پور

روانشناس و مشاور

0

با سلام ، رفتار مادر شما ناشی از خشم سرکوب شده ، اضطراب وافسردگی است . مادر شما زندگی سختی را پشت سر گذاشته وچه بسا در حال حاضر هم داشته باشد احتمالا والدین شما رابطه خوبی بایکدیگر ندارند ومادر شما احساس بی پناهی وتنهایی میکند ووقتی خودش را با دیگران مقایسه میکند احساس میکند جا مانده وفکر میکند که وقتی برای جبران نیست واین خشم یا باید به طرف درون روان حرکت کند که میشود افسردگی ویا به طرف بیرون روان که میشود پرخاشگری یا توهین وتحقیر سایرین وچون شما فرزند اوهستید وتوهین به شما کم خطر تر وکم عوارض تر از توهین به سایرین است با شما این رفتار را دارد ودرواقع از دست خودش عصبانی وناراحت است . احتمال دیگر سبک تربیتی ای است که مادرتان با ان بزرگ شده واین رفتار مادرتان تحت تحصیلات ، شغل ، ویژگی های شخصیتی ودر مادرتان هست . گارد نگیرید وپیشنهاد دهید که با یکدیگر نزد روان شناس بروید

فائزه السادات ضیا ضیابری

روان شناس

0

سلام. چیزی که شما تجربه میکنید، واکنش طبیعی به الگوی عصبانیت و تحقیر دوران کودکی است و طبیعی است که حالا هم وقتی مواجه میشوید عصبانیت در شما برانگیخته شود. هدف اصلی این است که واکنش شما کنترلشده و متفاوت از الگوی مادر باشد. چند راهکار کاربردی: 1. آگاهی و فاصله ذهنی: هنگام عصبانیت مادر، یادآوری کنید که این عصبانیت اوست و ارزش شما را تعیین نمیکند. این به کاهش واکنش هیجانی کمک میکند. 2. کنترل بدن و نفس: نفس عمیق، شمارش تا 10 یا چند ثانیه صبر قبل از پاسخ، جلوی واکنش آنی و هیجانی را میگیرد. 3. مرزگذاری کلامی یا محیطی: * اگر ممکن است با آرامش و کوتاه پاسخ دهید یا مکان را ترک کنید. * گفتن جمله ساده مثل «الان نمیتوانم صحبت کنم، بعدا ادامه میدهیم» هم موثر است. 4. تمرین واکنش جایگزین: قبل از مواجهه، رفتارهایی که میخواهید جایگزین کنید را تمرین کنید: آرام صحبت کردن، تمرکز روی تنفس، نگاه کردن به نقطهای ثابت، یا استفاده از جملات کوتاه و بیحاشیه. 5. کمک حرفهای: گاهی مشاوره فردی یا خانواده به شما ابزارهای عملی برای مدیریت احساسات، کاهش اضطراب و حفظ عزت نفس میدهد. با تمرین این تکنیکها، میتوانید واکنشهای هیجانی خود را کاهش دهید، خونسرد بمانید و الگوی متفاوتی از رفتار بسازید.

دکتر زهرا سپهری

متخصص بیماریهای داخلیدرمان تخصصی چاقی ،کاهش متابولیسم ، کب...

0

با سلام و احترام طرحواره هایی هم در شما و هم در مادرتون شکل گرفته هردو باید تحت طرحواره درمانی قرار بگیرید، تا طرحواره های شما به حالت تعادل برسند. با آرزوی سلامتی

صمد درویشی

روانشناس بالینیمشاوره فردی- مشاوره پیش از ازدواج _ ز...

0

سلام ابتدا باید بگویم که درک میکنم این وضعیت چقدر دردناک و فرساینده است. سالها زندگی با کسی که با خشم خود مرزها را میشکند و از نقطه ضعفهایتان علیه شما استفاده میکند، واقعا آسیبزا است. اینکه اکنون به دنبال راهحلی هستید تا هم واکنش خود را مدیریت کنید و هم از احترامتان محافظت نمایید، نشاندهنده بلوغ و سلامت روان شماست. در اینجا یک راهنمای مرحلهبهمرحله ارائه میدهم که ترکیبی از استراتژیهای کوتاهمدت (برای مدیریت موقعیت حاد) و بلندمدت (برای تغییر دینامیک رابطه) است: بخش اول: در لحظه خشم (راهکارهای فوری) هدف شما در این لحظات: خنک کردن آتش، نه شعلهور کردن آن و حفاظت از خود. 1. مکث و تنفس (قبل از واکنش): وقتی حمله شروع میشود، اولین و مهمترین کار این است که قبل از هر پاسخی، یک مکث کوتاه ایجاد کنید. به خود بگویید: این یک طوفان است. باید آرام بمانم. سه نفس عمیق و آهسته بکشید. این کار سیستم عصبی را کمی آرام میکند و از واکنش آنی (که معمولا پرخاشگری متقابل است) جلوگیری میکند. 2. قطع تماس فیزیکی: اگر ممکن است، فضا را ترک کنید. این قویترین ابزار شماست. با آرامی و قاطعیت بگویید: * مامان، وقتی با این لحن صحبت میکنی نمیتوانم مکالمه مؤثری داشته باشم. الان برای چند دقیقه اتاق را ترک میکنم تا هر دو آرام شویم. * فعلا ادامه این بحث فایدهای ندارد. بهتر است بعدا در شرایط بهتری صحبت کنیم. نکته کلیدی: ترک کردن را نه به عنوان قهر، بلکه به عنوان ایجاد یک وقفه برای آرامش معرفی کنید. هدف تنبیه او نیست، محافظت از خودتان است. 3. از جملات قاطع اما غیرحملهای استفاده کنید: * به جای بحث در مورد موضوع، روی رفتار او تمرکز کنید: من متوجه شدم خیلی عصبانی هستی، اما من نمیتوانم بپذیرم که با این لحن و کلمات با من صحبت کنی. * از من استفاده کنید، نه تو: به جای تو همیشه آبروریزی میکنی! بگویید: من وقتی با صدای بلند در مورد مسائل شخصیام صحبت میکنی، احساس بیاحترامی میکنم و ناراحت میشوم. * از تله دفاعی یا توجیه کردن بپرهیزید. وقتی او در حالت هیجانی است، منطق شنیده نمیشود. فقط مرز خود را مشخص کنید. بخش دوم: در آرامش (راهکارهای بلندمدت) هدف شما: ایجاد الگوهای جدید و مرزبندی سالم. 1. در زمان آرامش، گفتوگوی کلیدی داشته باشید: یک زمان کاملا آرام و بیتنش را انتخاب کنید (نه بلافاصله بعد از دعوا). سپس با آرامش صحبت کنید: * مامان، من خیلی دوستت دارم و صلح بین ما برایم مهم است. متوجه شدهام بعضی وقتها بحثهایمان خیلی داغ میشود. دوست دارم پیشنهابدهم: دفعه بعد که هر دوی احساس کردیم داریم عصبانی میشویم، یک کلمه رمز مثلا وقفه بگوییم و بحث را 15 دقیقه متوقف کنیم تا آرام شویم. موافقی؟ * این کار، شما را از حالت پسر/دختر در برابر مادر به حالت دو بزرگسال که برای بهبود رابطه تلاش میکنند تبدیل میکند. 2. مرزبندی (Boundary Setting) محکم اما محترمانه: این مهمترین کار است. باید به طور واضح و مداوم پیام بدهید که برخی رفتارها قابل قبول نیستند. * موضوعات ممنوعه را مشخص کنید: مامان، در مورد [مثلا ظاهر من، انتخاب شغلیام، زندگی خصوصیام] نظراتت را میشنوم، اما اگر بخواهی با فریاد و توهین صحبت کنی، من آنجا را ترک خواهم کرد. * عواقب منطقی را اجرا کنید: اگر مرز شما شکسته شد، قولهایی که دادهاید را عملی کنید (مثل ترک فوری محل، قطع تماس تلفنی برای چند ساعت). این تنبیه نیست، نتیجه طبیعی رفتار اوست. 3. درک ریشه خشم او (نه برای توجیه، بلکه برای کاهش قدرت آسیبزایی آن): * این رفتار او احتمالا ریشه در استرس مزمن، کمالگرایی، احساس درماندگی، اضطراب یا الگوهای یادگرفتهشده از گذشته خودش دارد. * وقتی بدانید این خشم نخست درباره خود او است (ناتوانی در مدیریت احساساتش) و بعد به سمت شما نشانه میرود، کمی از بار شخصی شدن آن کم میشود. این به معنای تحمل توهین نیست، بلکه به معنای این است که کمتر خود را علت خشم او ببینید و بیشتر آن را مشکل مدیریت هیجان در او ببینید. 4. مراقبت از خود (Self-Care): شما در معرض آسیب عاطفی هستید. * با یک مشاور فردی صحبت کنید. یک درمانگر میتواند به شما ابزارهای مدیریت خشم، تقویت عزت نفس و روشهای برخورد با والدین دشوار را به طور تخصصی بیاموزد. * شبکه حمایتی خود (دوستان قابل اعتماد، خواهر و برادر) را تقویت کنید. * فعالیتهایی که عزت نفس شما را بالا میبرد (ورزش، هنر، پیشرفت مهارت) انجام دهید. وقتی شما از درون قوی باشید، حملات او تاثیر کمتری خواهد داشت. نکته نهایی و بسیار مهم: شما نمیتوانید رفتار مادرتان را تغییر دهید. تنها کسی که میتوانید کنترل کنید، پاسخ خود شما است. هدف این نیست که شما خونسردی یک مجسمه را داشته باشید (که غیرممکن است)، بلکه این است که واکنشهای خود را هوشمندانهتر انتخاب کنید تا: 1. از شما در برابر آسیب محافظت کند. 2. چرخه خشم را تکرار نکند. 3. در بلندمدت، به او نشان دهد که تنها راه برقراری ارتباط با شما، از مسیر احترام میگذرد. این فرآیند زمانبر است و مادرتان ممکن است در ابتدا مقاومت کند، اما با ثباتورزی شما، احتمال تعدیل رفتارش وجود دارد. به خودتان لطف داشته باشید و این راه را قدم به قدم طی کنید. شما حق دارید در احترام زندگی کنید.

دکتر مهدی قاسمی

متخصص اعصاب و روان - روانپزشک و روانکاو