چه کنم با تبعیض و بی‌توجهی والدین؟

با توجه به صحبتهایی که مطرح کردید و شرایطی که در حال حاضر تجربه میکنید، کاملا قابل درک است که چنین احساساتی داشته باشید.
برای اینکه بتوانید علتهای این شرایط را بهتر بشناسید و عواملی را که باعث تداوم یا تشدید آن شدهاند بررسی کنید ، بهتر است با کمک یک روانشناس میتوان راهکارهای متناسب با شرایط شما را پیدا کرد و قدمبهقدم برای بهبود این وضعیت پیش رفت.

سلام.
چیزی که تعریف کردی واقعا میتونه آدم رو سالها از نظر روحی درگیر نگه داره.
وقتی احساس میکنی بین تو و برادرت تفاوت گذاشته شده، طبیعیه که هنوز هم از این موضوع ناراحت باشی.
از اونجایی که گفتی برای افسردگی تحت درمانی، حتما این موضوع رو با درمانگرت مطرح کن، چون احتمال داره یکی از ریشههای ناراحتی امروزت باشه.
حتی اگر رفتار خانواده تغییر نکنه، درمان میتونه کمک کنه این تجربه کمتر روی حال و زندگی الانت اثر بذاره.

سلام.
عزیزم والدین به فرزند وابسته و نیازمند بیش از حد پاسخگو می شوند و فرزندی که در صدد خوداتکایی و رشدیافتگی باشد را از طریق راهبردهای شناختی و هیجانی سرکوب و کنترل می کنند.
مثال شما عقاید خود ابراز میکنی ،بطریقی با کلام ما یا بی توجهی شما را نادیده می گیرند.
الان با خشم ،یاس و ناامیدی خود را در موقعیت آسیب پذیری و مراقبت قرار میدهید،چهار چشمی مراقب شما می شوند تا اوضاع جسمی وروحی شما بهتر شود و شما را در حالت وابستگی و نیازمند تثبیت کنند.
هنگام ابراز نظر وتصمیم گیری با برچسب تونمی دانی یا حالت خوب نیست ما بهتر صلاح تو رو می دانیم رشد یافتگی و استقلال فردیت شما تا ابد انکار وسرکوب می کنند.
بیدار شوید و درمسیر رشد و فردیت سالم حرکت کنید .در صدد توجه سالم و مثبت باشید و توجه بیمارگونه آفت سلامت روان و شخصیت می باشد.

احساسی که دارید کاملا قابل درک است.
وقتی سالها احساس کرده اید بین شما و برادرتان تبعیض بوده، طبیعی است که این زخم عاطفی هنوز شما را آزار بدهد، حتی اگر اکنون تحت درمان باشید.
از آنجا که خانواده رفتارشان را تغییر نمیدهند، بخش مهم درمان این است که در رواندرمانی روی ترمیم عزت نفس، پردازش احساس طردشدگی و کاهش وابستگی به تایید خانواده کار کنید.
هدف این نیست که گذشته را انکار کنید، بلکه این است که اجازه ندهید آن همچنان کیفیت زندگی امروزتان را تعیین کند.

سلام
پس شما دوست دارید تا والدینتون تغییر رفتار بدهند و به خواستههای شما هم به اندازه خواستههای برادرتون توجه کنند، درسته؟

با سلام و وقت بخیر
دخترم.
میفهمم؛ حقیقتا دنیا گاهی به شدت دردناک و غیرعادلانه است و درک میکنم چقدر تلخه وقتی این بیعدالتی رو از خانوادهات میبینی و از همون کودکی ضربههای اساسی و دردناکی میخوری.
اما واقعیت روانشناختی اینه که ما هیچ کنترلی روی رفتار دیگران نداریم و درسته که در گذشته آسیب دیدیم اما قرار نیست یک عمر قربانی کودکی باشیم که دیگه اصلا وجود نداره.
گیر افتادن در توهم کنترل برای تغییر دادن والدینت فقط افسردگیت رو عمیقتر میکنه پس وقتشه دست از این جنگ بیحاصل برداری و روی درمان و ساختن استقلال خودت تمرکز کنی.
یادت باشه زخمهای کودکی انتخاب تو نبودن اما موندن در نقش قربانی و عبور نکردن از گذشته امروز که بزرگسال و قدرتمندی انتخاب توست!

سلام،
فرمودین تحت درمان هستین، بهترین توصیه اینه که موارد رو با درمانگرتون مطرح کنید.

سلام و وقت بخیر
دوست عزیز.
واقعا ناراحتکننده است که سالها احساس کردهاید نسبت به برادرتان کمتر دیده شدهاید.
طبیعی است که چنین تجربهای روی عزتنفس و خلق شما اثر بگذارد، بهخصوص وقتی احساس میکنید این الگو هنوز هم ادامه دارد.
نکته مهم این است که احتمالا مشکل اصلی امروز، فقط رفتار فعلی خانواده نیست، بلکه زخمی است که از سالها مقایسه و تبعیض باقی مانده است.
خوشبختانه این زخم قابل ترمیم است، حتی اگر رفتار خانواده کاملا تغییر نکند.
از آنجا که تحت درمان افسردگی هستید، حتما این موضوع را با درمانگرتان مطرح کنید تا بهطور اختصاصی روی احساس طردشدگی، مقایسه و عزتنفس شما کار شود.
به یاد داشته باشید که ارزشمندی شما به میزان توجهی که خانواده در گذشته به شما کردهاند وابسته نیست.
در صورت تمایل با یک روانشناس صحبت بفرمایید.

سلام.
دوست عزیز؛
احساسی که تجربه می کنید در افرادی که سالها تبعیض و مقایسه را تجربه کرده اند، قابل درک است و طبیعی است که با وجود درمان، هنوز این زخم عاطفی شما را آزار بدهد.
توصیه میکنم روان درمانی تخصصی را بهدصورت منظم ادامه دهید.
درمان اصلی در این شرایط روان درمانی است، زیرا به شما کمک می کند آسیب های ناشی از تبعیض دوران کودکی، احساس ارزشمندی و الگوهای هیجانی تان را ترمیم کنید؛ حتی اگر رفتار خانواده تغییر نکند، حال شما می تواند بهتر شود.