راهکارهای کاهش وابستگی فرزند به والدین

سلام
به شما.
توصیف شما از علائم فرزندتان نشان دهنده بروز علائم اضطرابی از یک مقطع تقریبا مشخص است که می بایست به دنبال یک عامل تاثیرگذار در شکل گیری چنین اضطرابی بگردید.
آنچه مسلم است فرزند شما بدلیل احساس ناامنی، سعی می کند از شما دور نشود.
چرا که امنیت را تنها در کنار شما حس می کند.
پس سعی کنید ریشه این اضطراب را بیابید و تا آنجا که می توانید عوامل تنش زا را از محیط منزل دور کنید.
در این مسیر کمک گرفتن از روانشناس کودک یا همکاران فوق تخصص روانپزشکی کودک نیز کمک شایانی خواهد کرد.

با سلام و وقت بخیر.
معمولا اضطراب جدایی در سنین پایین تر از فرزند شما بهبود پیدا میکند اما گاهی الگوی رفتار اضطرابی در سنین بالاتر نیز مشاهده میشود؛ از آن گذشته ممکن است اضطراب به دلیل یک تغییر جدی در زندگی کودک و یا یک آسیب اخیر باشد.
در هر صورت؛ برای رفع این مشکل به غیر از بالا بردن سطح آرامش در منزل، راهی جز مواجهه مرحله به مرحله و سیستماتیک با عامل ترس آور (جدایی) وجود ندارد.
1.تفاوتهای فردی را تا حدودی بپذیرید؛ الگوهای رفتاری انسانی تا حدودی زیادی از طریق وراثت قابل پیش بینی است (البته نه به معنای بی تاثیر بودن محیط و تربیت)
2.محرک و موقعیت نااشنا را با فوریت و عجله برای کودک ایجاد نکنید.
3.باید و نبایدها و امر و نهی های مکرر را کاهش دهید؛ والدین سلطه گر و تنبیه کننده از عوامل اصلی اضطراب در کودکان به شمار میروند
4.گاهی لازم است مراقب یا والدین قابل اعتماد تا مدتی کودک را در ورود به محیط جدید همراهی کند و بعد به مرور از دقایقی کوتاه تا ساعتهای طولانی کودک را تنها بگذارد.
5.اگر قرار است کودک به محیطی جدید برود میتوانید چند روز قبل برای او از نشاط و ارامش محیط صحبت کنید؛ فیلمهایی از محیط و بچه های در حال بازی در آنجا تماشا کنید و حتی یک روز را به صورت تفریحی از آنجا به همراه کودک بازدید کنید.
6.حتما معلمان و مراقبین را در جریان اضطراب و دیگر شرایط روحی کودک بگذارید.
در کنار مراجعه به متخصص و به عنوان منبع خودیاری بخش اضطراب

با سلام.
با توصیفی که بیان کردید مساله فرزند شما اضطراب است که می بایست ریشه یابی شود و عوامل دخیل در ایجاد و تداوم آن شناسایی و رفع شود.