دیر رفتن به دانشگاه باعث انزوا و افسردگی میشه؟

با سلام،
فکر نکن همه 18 سالگی میرن دانشگاه، توی دانشگاه افرادی از همه سن حتی هم سن و سال پدرومادرت هم پیدا میکنی این از مورد اول ! دومین مورد این که این همه اختلال جورواجور را چه فردی برای شما تشخیص داده ؟ چند وقت است این حالات را داری ؟ تشخیص این اختلالات به این سادگی نیست، سن شروع داره و خیلی موارد دیگه! نظر شخصی من آن است که شما به خاطر دیر قبول شدن، که البته از نظر خودت دیر است و دیر نیست، نسبت به سایرین احساس حقارت میکنی و خودت را کمتر میبینی و فکر میکنی نمی‌توانی، اما اینطور نبست ! شاید بتوان گفت تمام مشکلت فبول نشدن کنکور است و اگر قبول شوی تمام مشکلاتت یکباره حل می‌شه با ااین حال اگد خواستی برای ارامش فکرت برو روان شناس! الان تمرکزت را روی درس خواندن بگذار و اصلابه این مسائال اهمیت نده اگر شما در دانشگاه بتوانی خوب درس بخوانی شاید گل سر سبد کلاس شوی و بچه‌های دیگر از تو کمکدرسی و جزوه و مواردی دیگر بگیرند پس اول برادری ات را ثابت کن و قبول شو بعد دنبال ارث و میراث باش یعنی به رفتار بقیه اهمیت بده 3 دانشگاه در واقع مدرسه ای بزرگتر است و همان رقابت‌ها و چشم و هم چشمی‌های مدرسه هست با این تفاوتکه شاید شما به خاطر درس خوان بودنتان فقط ترم اول با و رودی خودتان باشید و بقیه ترم‌ها یا درس‌ها را با سایر و رودی‌های بالا تر بخوانید

سلام
بیشتر مشکلی که داری مربوط به نداشتن رابطه امن و پاسخگو هست، الان که در مسیر مستقل شدن هستی خوبه با کمک مشاور یا درمانگر در این زمینه مهارت کسب کنی و قوی بشی.
توی دانشگاه کسی سن رو زیاد نمی‌پرسه و این میزان از تفاوت سنی هم رایجه پس اگه بخوای تنها نمی‌مونی و دوستای زیادی پیدا میکنی.

با سلام و احترام
تلاش شما جهت رفتن به دانشگاه قابل تقدیر است، احساسات خودتون رو بپذیرید، احساسات خودتونو روی کاغذ بنویسید، شما هنوز سنی ندارید، خود من در 22 سالگی دانشگاه رفتم، احتمالا طرحواره رهاشدگی داشته باشید که قابل تعدیل است، دوست هم پیدا خواهی کرد نگران نباش، روی اعتماد به نفس و عزتنفس خودتون کار کنید، با آرزوی موفقیت در کنکور.

وقت شما بخیر عزیزم.
بهتره افکارت رو مدیریت کنی، هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده که اینقد نگران مسائل آینده هستی، تمرکزت روی هدف یا اهدافت باشه نه روی طرز تفکر و برداشت دیگران.
ما روی افکار دیگران نمی‌تونیم کنترلی داشته باشیم

سلام
سن 22, سال برای و رود به دانشگاه نرمال هست هیچ ایرادی از این نظر وارد نیست بنظر می‌رسد شما به قضاوت دیگران نسبت به خودت حساس هستید و ضمنا بقیه چیز‌ها که گفتید این تشیص‌ها چه کسی گذاشته روانپزشک این موارد گفته در این صورت در چه سنی مراجعه داشتید
بنظر یک مراجعه به روانشناس داشته باشید

سلام
اصلا جای نگرانی نیست و همه سریع بعد از دبیرستان دانشگاه نمی روند و قوی و با اعتماد به نفس ادامه بدهید

در دانشگاه طیف سنی مختلفی هست و از طرفی افراد با دلایل مختلفی دوست میشن.
مثلا زیاد دیدم که فردی
60- 50ساله، تازه به فکر مدرک گرفتن افتاده و وارد دانشگاه شده، بعد هم در دانشگاه یک عالمه دوست پیدا کرده.
افرادی هم دیدم هم سن بقبه بودند ولی تنها ماندند.
سن یک عامل تاثیر گذار در دوستی‌های دانشگاهی نیست.
در مورد سایر موارد هم توجه داشته باشین که افراد پرونده پزشکی شما رو مرور نمی‌کنند و بعد دوست بشن، اون‌ها جذب مهربانی، همدلی، حمایتگری، ادب، دانش و. در شما میشن.
نهایتا وقتی رفتین دانشگاه و مشکلی پیش امد، میاین و مشاوره بهتون میدیم.

سلام،
نکته اول اینکه همهی افراد، الزاما 18 سالگی به دانشگاه نمی‌رن.
ضمن اینکه اگر همه هم 18 سالگی به دانشگاه میرفتن و فقط شما بودین که چهار سال بزرگتر بودین باز هم دلیلی برای پنهان کردن مساله نبود.
مطمین باشین که این موضوع در فضای دانشگاه، اصلا مهم نیست.
نکته دوم اینکه تمام این اختلالات رو روان پزشک برای شما تشخیص دادن؟
بیشتر به نظر میرسه که افکار مزاحمی رو به خاطر اضطراب و فشار کنکور دارین متحمل میشین و باعث شده انقدر برچسب به خودتون بزنین.
از یک روانشناس متبحر نوبت بگیرین، روان درمانی بهتون کمک میکنه.

سلام و درود
رویکرد ptc که نوعی روان درمانی عملی محسوب می‌شه می تونه با ارائه راهکار تخصصی بی نیاز از مصرف دارو به شما کمک بزرگی بکنه بنده با این رویکرد کار می کنم در دانشگاه شریف هم نتایج خوبی دریافت کردم

با سلام،
دانشگاه طیف سنی مختلفی میان و فضا برای دوستی در هر سنی هست، سن شما که جز طیف سنی هست که اکثریت در این سن هستند، اما گویا نگرانی در شما هست که اون ممکنه باعث این افکار بشه، مواردی که ذکر کردید اگر توسط متخصص تشخیص داده شده؟و چه درمانی انجام شده؟
بهتره توسط متخصص ویزیت بشید و کنارش جلسات با روانشناس داشته باشید تا باور‌های عمیقی که شکل گرفته ارزیابی و تنظیم بشه.
و کنارش مهارت‌های فردی پرورش پیدا کنه.

سلام.
با توجه به مواردی که توصیف کردید، توصیه اکید می کنم که حتما همزمان با نظارت روانپزشک، جلسات مشاوره تخصصی روانشناختی را با روانشناس شروع کنید تا به درمان عمیق تر برسید.

اینکه با توجه به مسائلی که داشتید بازم در تلاش هستید دانشگاه را تجربه کنید جای تبریک دارد و نشان دهنده ی تلاش و مسئولیت پذیری شماست.
بهتره از الان به مسائلی که هنوز اتفاق نیافتاده فکر نکنید و اجازه دهید افکارتان در زمان حال باشد تا اینده یا گذشته و از موقعیتی که الان در ان هستید لذت ببرید و بهره ی کافی را ببرید.
هر وقت به مشکلاتی که نگرانش هستید در اینده برخورد کردید همان موقع برای ان می‌توانید حل مسئله کنید و راهکار مناسب را پیدا کنید، و یا از مشاور کمک بگیرید

سلام
وقتتون بخیر باشه
احتمالا نگرانی شما بیشتر ناشی از اضطراب اجتماعی مرتبط با افسردگی و و یژگی‌های آسپرگر است؛ در بیشتر موارد افراد با پیشآمد‌های مشابه می‌توانند بر این احساس غلبه کنند و روابط رضایتبخشی بسازند.
نگرانی طبیعی است اما لازم نیست بهعنوان مانع دائمی بماند.