یک پاراگراف کوتاه: احتمالاً همسرتان نیاز به ادامه درمان نگهدارنده دارد.
در بیشتر موارد پس از فروکش هذیان داروها برای جلوگیری از عود به‌مدت چند ماه تا چند سال ادامه می‌یابند.
تصمیم درباره قطع یا کاهش داروها (مثلاً ریسپریدون، لیتیوم، پراپرانول، بی‌پریدن) بر اساس تشخیص، پاسخ و عوارض توسط روانپزشک گرفته می‌شود و قطع ناگهانی خطرناک است.
راهکارهای عملی:
- با روانپزشک جلسه پیگیری بگذارید تا برنامه درمان و زمان‌بندی کاهش دارو مشخص شود.
- آزمایش‌های مرتب برای سطح لیتیوم و عملکرد تیروئید و کلیه انجام دهید.
- عوارض جانبی و تغییر رفتار را روزانه یادداشت کرده و فهرست دقیق داروها و دوزها همراه داشته باشید.
- داروها را خودسرانه قطع نکنید؛ داروهای ضدپارکینسونی (بی‌پریدن) و پراپرانول ممکن است فقط کوتاه‌مدت لازم باشند.
علائم هشدار:
- بروز یا تشدید افکار یا اقدام به خودکشی یا آسیب به دیگران
- گیجی شدید، سردرگمی، تشنج یا تهوع و استفراغ مداوم (امکان مسمومیت لیتیم)
- تب بسیار بالا، سفتی عضلات یا تغییر ناگهانی سطح هوشیاری (احتمال سندرم بدخیم نورلیپتیک)
تخصص پیشنهادی: روانپزشکی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.