چگونگی برقراری ارتباط مثبت با کودکان

سلام و وقت بخیر
طرح این سوال جای بسی تامل است.
بهتره مراجعه حضوری داشته باشید
موفق باشید

سلام.
این یک موقعیت حساس است و باید با احتیاط عمل کنید.
علاقه شما به این کودک قابل درک است، اما مهم است که به مرزها و ملاحظات اخلاقی و قانونی توجه داشته باشید.
نکات مهم مدنظر قرار دهید:
درک مرزها: ایجاد رابطه پدر و پسری با یک کودک بدون رضایت و اطلاع خانوادهاش میتواند سو تفاهم ایجاد کند و حتی از نظر قانونی مشکلساز باشد.
خانواده :خانواده حق دارند در مورد افرادی که با فرزندشان ارتباط برقرار میکنند نگران باشند.
تجربه قبلی شما با برادر این کودک، حساسیت موضوع را بیشتر میکند.
مشاوره: اگر احساس میکنید این احساسات شما قوی است و نمیتوانید به درستی با آن کنار بیایید، با یک مشاور یا روانشناس متخصص در زمینه مسائل کودکان و خانواده مشورت کنید.
آنها میتوانند به شما کمک کنند تا احساسات خود را درک کنید و راههای سالمتری جایگزین کنید

درود بر شما
.شرح حال بسیار مختصر هست.
شما با این کودک نسبتی دارین؟چقد بهم نزدیک هستین؟چه از لحاظ خانوادگی چه فیزیکی و مکانی؟ و علت دوستی با کودک چی هست؟ و ممکنه این رابطه مورد حس منفی اطرافیان قرار بگیره ، بهتره خیلی از جوانب رو در نظر داشته باشین که به خودتون و کودک آسیبی نرسه، در مورد مدیریت احساسات خودتون میتونید مشاوره روانشناسی بگیرین

باسلام به تراپیست مراجعه کنید تا موضوع دوست داشتن پسربچه تحلیل شود.

سلام
دوست عزیز؛
درک می کنم که ممکنه احساس محبت یا دلبستگی پدرانه نسبت به کودک در شما شکل گرفته باشه، اما چون شما فرد بزرگسال هستید و کودک 7 ساله است، ضروری ست که هرگونه احساس یا رفتار، با آگاهی کامل از مرزهای اخلاقی، اجتماعی و روانی مدیریت شود.
مراجعه به روانشناس برای شما کاملا ضروری است، چون احساساتی که در ظاهر پدرانه هستند، اگر به درستی بررسی و پردازش نشوند، ممکن است منجر به سوتفاهم، آسیب به کودک یا حتی مشکلات قانونی و اجتماعی برای شما شود.
روان درمانی کمک میکند دلیل این وابستگی های تکرارشونده را بفهمید، احساساتتان را بهتر بشناسید و روش های سالمی برای ارتباط عاطفی، معنا و دلبستگی در زندگی پیدا کنید که هم برای شما رضایت بخش باشد و هم برای دیگران امن و محترمانه.
الان مهم ترین کار، پرهیز از هر ارتباط مستقیم با کودک بدون رضایت کامل و آگاهانه خانواده اش است.
حفظ فاصله محترمانه و کار بر روی خود، نشان بلوغ و مسئولیت پذیری شماست.

دوست عزیز من فکر میکنم وقتی ابن علاقه شبیه به دغدغه شده . مساله ریشه ای در کودکیتان دارد.
و بهتر هست با طرحواره درمانی بررسی شود

با درود ؛ رابطه با این کودک با این تناسب سنی دوستی محسوب نمیشود ، رابطه پدر و پسری هم نیست!!! احتمالا خانواده کودک علتی برای قهر خود دارند، که نظر شما این است که ارتباط با این کودک ممکن نیست؟

سلام
چه نسبتی با کودک دارید؟ چرا والدین و پسر بزرگتر با شما قهر هستند؟ آیا متاهل هستید و خودتون فرزند دارید یا خیر؟ و همانطور که همکاران بیان کردند دوستی با فاصله سنی که شما با کودک دارید معنایی نداره و رابطه پدر وپسر هم باز با توجه به خانواده کودک معنایی نداره