سلام من اختلال دوقطبی دارم ، میخوام با دوستام یه هفته برم مسافرت ولی هروقت به خانوادم میگم میپرسن داروهاتو خوردی؟ باز دوباره رفتی تو فاز مانیا؟ اینکه هر کاری میخوام بکنم به بیماریم ربط میدن ناراحتم میکنه،کنترلم رو زندگیم از بچه ده ساله هم کمتر شده و باهاشون حرف میزنم بیفایدست.
6 آبان 1404
پاسخ پزشکان
خلاصه پاسخ پزشکبازبینیشده توسط پزشک تأییدشده
تو حق داری زندگی کنی، سفر بری و تجربه داشته باشی . فقط لازمه با عملکرد مناسب همراه بشود تا هم نیاز به استقلال را تامین و هم خانواده در مورد مراقبت از خودت اعتماد پیدا کنند وقتی ببیند داروهایت را مرتب استفاده میکنی و یا برای خودت برنامه ای داری و به ان عمل میکنی به مرور به شما اعت…
تو حق داری زندگی کنی، سفر بری و تجربه داشته باشی . فقط لازمه با عملکرد مناسب همراه بشود تا هم نیاز به استقلال را تامین و هم خانواده در مورد مراقبت از خودت اعتماد پیدا کنند وقتی ببیند داروهایت را مرتب استفاده میکنی و یا برای خودت برنامه ای داری و به ان عمل میکنی به مرور به شما اعتماد میکنند
وقت بخیر، شرایط سختی است اما لازم است به خانواده نشان دهید که میتوانید از خود مراقبت کنید و تصمیمات درست بگیرید و خود را به خطر نمی اندازید در مرتبه بعدی میتوانید این انتظار را از خانواده داشته باشید که به شما اعتماد کند. از کمک درمانگر برای رسیدن به این نقطه استفاده کنید و موانعی که وجود دارد را بشناسید. زیرا آگاهی کلید گذر از این مرحله خواهد بود.
سلام دوست عزیز تلاش کنید حالت و رفتارهای بزرگسال مسئول که مراقب خویش و خودکفاست را تمرین و رفتار کنید. بتدریج والدین با مشاهده تغییرات رفتاری شما می پذیرند. فرد در عین آسیب پذیر بودن می توانند مسئولانه مراقب سلامت روان و زندگی خویش و روابط با دیگران باشد. سن شما ایجاب می کند که خودکفایی و استقلال فردی خود را داشته باشید. نکته مهم ذهنیت های انتقادگر وکنترلگر باعث سرکوب رشد شما می شوند در مقابل ذهنیت سرزنشگر والدین حالت بزرگسال آگاه و هدفمند را اجرا کنید.
سلام . درک میکنم، اینکه اطرافیان هر تصمیم شما رو به بیماری ربط بدن واقعا آزاردهندهست. بهتره در یک گفتوگوی آروم بهشون اطمینان بدید که داروهاتون رو منظم مصرف میکنید و حالتون پایدار شده. میتونید از پزشک یا مشاورتون هم بخواید با خانواده صحبت کنه تا اعتمادشون بیشتر بشه.
سلام و درود توصزه میشه برای رفع مشکل تون و نحوه صحیح ارتباطی با خانواده از جلسات مشاوره بهره ببرید تا با دریافت راهکار مناسب بتونید در زندگی فردی تون آرامش بیشتری رو تجربه کنید چرا که این نحوه ارتباطی در دراز مدت به شما آسیب وارد می کنه
درباره سفر: تمرکزت باید روی ثبات ریتم خواب، حداقل محرکها، علائم هشدار زودرس و یک برنامه روزانه ساده باشد. برای خانواده «قرارداد سفر» بنویس: ساعتهای خواب، محدودیتها، چکاین کوتاه روزانه، و نشانههایی که اگر دیدی برنامه را متوقف میکنی. این شفافیت هم استقلالت را حفظ میکند هم نگرانی آنها را کم میکند. اگر گفتوگو هنوز فرسایشی بود، یک جلسه کوتاه تنظیمی با حضور یک نفر سوم بیطرف میتواند چارچوبی منصفانه بسازد؛ قابل تنظیم است.
سلام دوست عزیز به احتمال بیشتر ، احساس نگرانی خانواده از روی ترس از عود بیماریه، نه بی اعتمادی. لطفا حتما به روانشناسمراجعه کن تا یاد بگیری چطور با خانواده ات مرز های سالم بذاری، و در عین مراقبت از خودت،، استقلال و اعتمادشون رو له خودت برگردونی روان درمانی بهت کمک میکنه با آرامش و گفتگوی مؤثر، کنترل بیشتری روی زندگیت داشته باشی
سلام. اینجور که نوشتین شرایط سختی داری و قابل درک هست. در روانپزشکی اصطلاحی داریم بهش میگن سایکواجوکیشن که به معنای آموزش بیمار و خانواده میباشد که توضیحات دقیقی در مورد ماهیت بیماری و اهمیت درمان و نحوه ی برخورد خانواده با فرد مبتلا را شامل میشود توصیه میکنم از روانپزشک مربوطه کمک بخواهی برای آموزش خانواده
وقت شما بخیر عزیزم، در وهله اول یادت باشه اونا خانواده و نگران شما هستن و در مرحله دوم مشاوره با روانشناس کمکت میکنه مهارتهای ارتباطی ات رو بالا ببری و نحوه برخورد با دیگران رو بیاموزی . سلامت بمونی
سلام و عرض ادب. درصورتی که هنوز تحت درمان هستید بهتره از درمانگر تون بخواهید که مواردی که خانواده باید درمورد اختلال شما آگاهی داشته باشند و یا مواردی که باید بهشون توجه بشه رو به اونها آموزش بده
سلام. با توجه به مشکلات جدی که اختلال دوقطبی میتونه برای فرد و خانوادش درست کنه نگرانی والدینتون طبیعی هست لازمه با کارهای کوچیکتر و کمکم نگرانیشون رو کم کنید. پیروز باشید
تجربه شما نشان میدهد که خانواده شما نگران سلامتی شما هستند و این امر میتواند ناشی از دلسوزی و محبت آنها باشد، اما درک میکنم که این رفتارها گاهی اوقات محدودکننده و ناخوشایند است. برای مقابله با این مسئله، پیشنهاد میکنم رویکردی چندگانه داشته باشید: 1 آموزش: اطلاعات دقیق و مستند درباره اختلال دوقطبی به خانواده بدهید. ممکن است آنها تنها نگران دورههای مانیاکی یا افسردهگی شما باشند و ندانند که تحت درمان صحیح، میتوانید زندگی نسبتاً عادی داشته باشید. 2 مشاوره خانوادگی: در صورت امکان، جلساتی با حضور مشاور یا روانپزشک خود ترتیب دهید تا خانوادهتان بتوانند دید بهتری نسبت به وضعیت شما کسب کنند و یاد بگیرند چگونه حمایت مؤثرتری ارائه دهند. 3 استقلال شخصی: برای تقویت استقلال خود و اطمینان به خانوادهتان در مورد تواناییهای خود برای مدیریت سلامت خود، به طور مرتب گزارشی از وضعیت سلامت خود و رعایت دستورالعملهای پزشکی ارائه دهید. 4 حمایت گروهی: شرکت در گروههای حمایتی که افراد دیگر با اختلالات مشابه شرکت دارند، میتواند به شما کمک کند تا استراتژیهای مقابلهای بهتری کسب کنید و احتمالاً تجربیات خود را با خانواده به اشتراک بگذارید. به خاطر داشته باشید که این فرایند ممکن است زمانبر باشد و نیاز به صبر و پشتکار دارد.
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخدهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.
