توی بحث پدر مادر همیشه پدر به بچه میگه تو مقصری ما بحث میکنیم؟

سلام
دوست عزیز نیاز به اطلاعات بیشتری برای تربیت فرزند و یادگیری و اصلاح سبک فرزند پروری دارید چون ناهماهنگی والدین در روش تربیتی باعث اختلاف والدین و بروز مشکلات تربیتی برای کودک می‌شود در ضمن مقصر دانستن فرزندزمینه احساس من خوب نیستم و کمبود عزت نفس را دراورقم می‌زند پس توصیه می‌شود حتما به روانشناس کودک مراجعه و همینطور کتاب‌های فرزندپروری را مطالعه کنید.

سلام.
بهتره درمواردی که موضوع بحث فرزندتون هست، جلوی کودک تون بحث کردن رو ادامه ندید و به زمان دیگه ای موکول کنید.
همچنین رابطه ایمن کودک و مادر، یه عامل محافظتی قوی برای فرزندتون می تونه باشه

سلام
واقعا متاسفم که این تجربه رو دارید.
احساس شما کاملا قابل درک و طبیعی است.
شنیدن چنین جملاتی از طرف همسرتان خطاب به کودک خردسالتان، می‌تواند عمیقا آزاردهنده باشد و نگرانی‌هایی جدی درباره آینده روانی فرزندتان ایجاد کند.
بگذارید مسئله را از جنبه‌های مختلف بررسی کنیم و ببینیم چه کار می‌توان کرد:
1 تحلیل رفتار همسرتان
جملاتی مثل «تقصیر توئه» یا «از وقتی تو اومدی بدتر شده» برای یک کودک 2 ساله:
· بسیار ترسناک و گیجکننده است: او هنوز توانایی درک رابطه علت و معلولی پیچیده را ندارد.
فقط حس می‌کند که موجودی دوستداشتنی (پدرش) از او عصبانی است و او باعث ناراحتی و دعوا‌ها شده.
این احساس گناه می‌تواند تا سال‌ها در ناخودآگاهش باقی بماند.
· آسیبزا است: این نوع سرزنش، پایه‌های امنیت عاطفی کودک را که باید در پناه والدین احساس آرامش کند، میلرزاند.
· نشان‌های از یک مشکل عمیقتر است: رفتار همسرتان نشان می‌دهد که او یا تحت فشار عصبی شدیدی است، یا مهارت‌های مدیریت خشم و حل تعارض را بلد نیست، و یا الگو‌های رفتاری نادرستی از دوران کودکی خود به ارث برده است.
او ناخودآگاه دارد تنش بین خودش و شما را به گردن فرزندتان میاندازد.
2 نقش شما در این شرایط
شما مادر هستید و اولین پناهگاه امن کودک.
لطفا خود را سرزنش نکنید.
· احساس گناه شما قابل درک است اما باید بدانید که شما مستقیما باعث این رفتار همسرتان نمی‌شوید.
شما مسئول رفتار او نیستید.
· واکنش شما در آن لحظه بسیار مهم است.
اگر در مقابل همسرتان سکوت کنید یا وارد بحث شوید، هر دو حالت می‌تواند برای کودک گیجکننده باشد.
بهترین کار در آن لحظه، محافظت عاطفی از کودک است.
3 چه کاری می‌توانید انجام دهید؟
قدم اول: صحبت در زمان مناسب
وقتی همه در آرامش هستید و کودک خواب است یا در اتاق دیگری مشغول بازی است، با همسرتان گفتگویی جدی و بدون قضاوت داشته باشید.
می‌توانید اینطور شروع کنید:
· «عزیزم، میخواستم در مورد احساسی که بعد از دعواهامون پیدا می‌کنم باهات حرف بزنم.»
· «وقتی بعد از بحثمون به [نام دخترتون] میگی که تقصیر اوست یا از وقتی اومده دعوا‌ها بیشتر شده، خیلی ناراحت و نگران میشم.»
· «میدونم که تو هم از دعوا‌ها ناراحتی و احتمالا حرفات از روی عصبانیت و ناامیدیه.
اما [نام دخترتون] فقط 2 سالشه و اصلا نمی‌فهمه منظورت چیه.
فقط ترس و غم تو صدات رو میفهمه و فکر میکنه اون بچه بدیه.»
· «این موضوع برای من به عنوان مادرش خیلی سنگینه و حس عذاب و جدان دارم.
دوست دارم بدونم آیا خودت فکر میکنی این حرف‌ها میتونه بهش آسیب بزنه؟ چطور میتونیم با هم کاری کنیم که دیگه این اتفاق نیفته؟»
هدف این است که او را درک کنید، اما قطعا به او بفهمانید که این رفتار برای سلامت روان کودکتان مضر است.
قدم دوم: واکنش لحظ‌های در برابر کودک
اگر باز هم چنین اتفاقی افتاد، بلافاصله و با آرامش کامل، کودک را در آغوش بگیرید و به او امنیت بدهید.
می‌توانید به همسرتان (با لحنی آرام و محکم) بگویید: «الان [نام دختر] ناراحته. بهتره بعدا در این مورد حرف بزنیم.» سپس کودک را از آن فضا دور کنید و برایش توضیح ساد‌های بدهید: «بابا عصبانی بود، اما تقصیر تو نبود.
بابا دوستت داره، من دوستت دارم.
دعوای بزرگتر‌ها ربطی به تو نداره.»
قدم سوم: پیشنهاد کمک تخصصی
اگر صحبت‌های شما تاثیرگذار نبود، پیشنهاد دهید که با هم به یک مشاور خانواده یا روانشناس کودک مراجعه کنید.
این را نه به عنوان اینکه «تو مریضی»، بلکه به عنوان «ما داریم برای بهتر شدن رابطهمون و آینده دخترمون تلاش میکنیم» مطرح کنید.
مشاور می‌تواند به همسرتان کمک کند ریشه خشم خود را پیدا کند و راه‌های درست ابراز احساسات را یاد بگیرد.
4 جمعبندی و پیام به شما
شما مادر خوبی هستید که نگران آینده فرزندتان هستید.
لطفا این احساس عذاب و جدان را کنار بگذارید.
این مشکل، مشکل شما و همسرتان است و هر دوی شما باید برای حل آن تلاش کنید، نه اینکه یکی دیگری را مقصر بداند.
رفتار همسرتان نادرست و آسیبزاست، اما او هم احتمالا تحت فشار است و الگوی درستی بلد نیست.
با گفتگویی مملو از همدلی اما قاطع، می‌توانید اولین گام را برای تغییر این روند بردارید.
آینده روانی فرزندتان به این بستگی دارد که پدر و مادرش بتوانند اختلافاتشان را به صورت بالغانه و بدون قربانی کردن او حل کنند.
شما می‌توانید این تغییر را شروع کنید.

سلام.
باید و اضح برای همسرتون توضیح بدین این رفتارمناسب.
نیست سعی کنین بحث را کمتر کنین از مشاور کمک بگیرین

درود.
جای نگرانی نیست.
حتما مشاوره بگیرید.
با همسرتان صحبت کنید

سلام
وقت بخیر
حتما از یک روان شناس مجرب کمک بگیرید؛ و با همسرتون همدلانه تر گفت و شنود کنید.
موفق باشید

درود بر شما.
اختلاف نظر شما ربطی به کودک 2ساله نداره و موجب احساسات منفی در کودک می‌شه، بهتره جلوی کودک بحث و مشاجره نداشته باشید و در جایی صحبت کنید که کودک حضور نداره و اگه جلوی کودک با هم بحث کردین بهتره کودک شاهد آشتی شما هم باشه،

سلام
دوست عزیز؛
احساسی که داری کاملا قابل درکه چون نسبت دادن دعوا‌ها به کودک حتی در این سن کم می تونه روی احساس امنیت و عزت نفسش اثر بسیار منفی بذاره و احساس گناه ناهشیار را در او ایجاد کنه.
بهتره این موضوع در فضای آرام با همسرت مطرح بشه و برای اصلاح الگوی تعاملی و مهارت‌های فرزندپروری، حتما به روانشناس مراجعه کنید.
چون مداخله زودهنگام از تثبیت آسیب‌های عاطفی در کودک پیشگیری می کند

سلام
منم باهاتون موافقم روی روان فرد تاثیر میزاره.
برای پیشگیری از این مسائل با همسرتون صحبت کنین هر دو تاتون یک نظر واحد درمورد فرزند پروری داشته باشین، تربیت دوگانه هم باعث مشکلات زیادی می‌شه.
درمورد سبک فرزندپروری مقتدرانه هم مطالعه کنین و اگر به توافق نرسیدین کمک گرفتن از روانشناس خیلی میتونه بهتون کمک کنه.

سلام
بله قطعا تاثیر گذاره و به مرور احساس ارزشمندی و عزت نفس کودکتون رو تحتالشعاع خودش قرار میده، جهت بهبود روابط والد_فرزند و اصلاح سبک فرزندپروری حتما با روانشناس در ارتباط باشید

سلام.
دعوا و صدای بلند تاثیر روانی جدی روی کودک مخصوصا سن زیر پنج سال میزاره چون توان فکر و تحلیل و استفاده از مکانیزم اای دفاعی رو نداره، بهترین کاری که می تونید برای سلامت روان کودکتون انجام بدید اینه که موارد اختلافی رو حتما با روانشناس در میون بزارید و با کمک اون به یک نظر واحد برسید.
پیروز باشید

سلام
رفتار همسرتان صحبت با کودک 2 ساله با لحن تند و نسبت دادن مشکلات بزرگسالان به او اشتباه است و می‌تواند روی اعتمادبهنفس و احساس امنیت کودک تاثیر منفی بگذارد.
این موضوع خطای شما نیست، بلکه یک رفتار نامناسب از طرف والد دیگر است؛ شما هم حق دارید ناراحت شوید و احساس گناه نکنید.
* تلاش کنید بحث‌ها را دور از کودک انجام دهید.
* بعد از بحث، با کودک آرامش برقرار کنید و توضیح دهید همه چیز خوب است، تا حس امنیتش حفظ شود.
* اگر لازم شد، مشاوره زوجی می‌تواند کمک کند تا اختلافات بدون آسیب رساندن به کودک حل شود.

سلام
وقتتون بخیر
احتمالا پدر با این جملات در حال تخلیه استرس یا کاستن از احساس مسئولیت ناشی از مشکلات زوجی است؛ در بیشتر موارد کودک دو ساله مقصود بزرگسالان را به شکل کامل درک نمی‌کند اما شنیدن این حرف‌ها می‌تواند برای شما و در آینده برای کودک آزاردهنده باشد.