سلام پسر۵ساله ای دارم که خیلی پرخاشگری میکنه اگر چیزی برخلاف میلش باشه وناراحت بشه خودشو میزنه چنگ تو صورتش میندازه وحتی منم که مادرشم رو میزنه میهواستم بدونم چطوری باید باهاش رفتار کنم که این رفتارش ترک بشه لطفا راهنماییم کنید؟
29 خرداد 1397 آخرین بروزرسانی: 27 اسفند 1398
پاسخ پزشکان
خلاصه پاسخ پزشکبازبینیشده توسط پزشک تأییدشده
سلام به نظر من به روانپزشک مراجعه کنید تا درصورتی که ایشان دچار اختلال خاصی باشند سریعتر تشخیص داده شود
— دکتر مهدی قاسمی، متخصص اعصاب و روان - روانپزشک و روانکاو مشاهده پاسخ کامل
0
با سلام انسان ازهمان بدو تولد بدنبال خودسودمندی و لذت جویی و البته نوعی خودمحوری است . وقتی عوامل و یا موانعی بر سر رسیدن به این اهداف بوجو بیاید کودک واکنش هایی از جمله خشم از خود نشان می دهد. با توجه به اینکه واقعیت دنیا چیز دیگری است و همه چیز در راستای رسیدن به اهداف به همان شکلی که می خواهیم پیش نمی رود لذا با این توصیف چنین رفتاری جای نگرانی ندارد ولی با این حال باید کودک را با دنیای واقعی آشنا کرد و گاهی اوقات خواسته های اورا به تعویق انداخت. شما برای چنین رفتارهایی که بنظرتان غیر معمول است با رویی خوش و مهربانی مانع شوید و تسلیم قشقرق های او نشوید. با این شکل او کم کم یاد می گیرد که رفتار های منابی را انجام دهد. پرخاشری اغلب نوعی یادگیری است که در کنش و واکنش های تربیتی اتفاق می افتد. شما البته باید به چگونگی رفتار های درون خانوادگی خود مانند رفتار شما همسرتان و اگر فرزندی دارید و سایر ویژگی های خلقی خودتان هم توجه کنید، گاهی اوقات پرخاشگری و یار رفتار دیگر کودک واکنشی است به رفتار های والدین و یا مراقبین او. البته توضیح بیشتر موضوع در اینجا امکان پذیر نیست.
سلام به شما. رفتارهای کودک معمولا با واکنشهای اطرافیان تقویت یا تخفیف می یابد. سعی کنید در چنین مواقعی واکنش هیجانی نشان ندهید و این رفتا را تا حد امکان و تا جایی که آسیبی به خود وارد نمی کند نادیده بگیرید و وقتی آرام شد به خواست او توجه نمایید.
با سلام و وقت بخیر و در تکمیل فرمایشات همکار مترم. بخش کودکان دشوار و پرخاشگری و قلدری کودکان را از کتاب چگونه با کودکم رفتار کنم نوشته گاربر ترجمه پرفسور سهامی را مطالعه بفرمایید.
احتمالاً این رفتار واکنشی به ناکامی یا ناتوانی در بیان احساسات و گاهی مشکل در تنظیم هیجان یا حساسیت حسی است؛ در بیشتر موارد با آموزش مهارتی و اصلاح رفتار والدین قابل کاهش است و جای نگرانی شدید در مراحل اولیه نیست. راهکارهای عملی: - حفظ خونسردی و کاهش توجه در لحظه حمله: با صدای آرام و کوتاه «ناراحتی شدی» فضا را امن و آرام کنید و از تنبیه فیزیکی بپرهیزید. - پیامدهای ساده و ثابت تعیین کنید: قانون کوتاه مثل «اگر زد، بازی ۲ دقیقه متوقف میشود» و پایبندی به آن. - آموزش بیان احساسات و جایگزینها: با کلمات ساده به او کمک کنید بگوید «عصبانیام» و آموختن روشهایی مثل فشردن بالش یا نفس عمیق. - تقویت رفتارهای خوب با تحسین و توجه مثبت بلافاصله پس از رفتار مناسب. - بررسی پایهای: خواب، گرسنگی، درد یا تغییرات محیط را تنظیم کنید. علائم هشدار: - خودزنی با شدت که باعث خونریزی یا زخم شود. - خشونت مستمر که سلامت کودک یا دیگران را به خطر اندازد. - افت چشمگیر بازی، ارتباط یا خواب و اشتها که ادامه یابد. تخصص پیشنهادی: روانپزشکی کودک و نوجوان
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخدهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.