مادرم ۴۵ سالشونه و مبتلا ب دوقطبی هستن. دو ساله که تشخیص داده شده و قرص تجویز کردن براشون. مدام در طی این دو سال قرصاشو قطع میکنه و وقتی بهش میگیم بخور میگه چیزی که منو به هم میریزه رفتار شماست نه قرص نخوردن و لج میکنه. اشرایط خونمون استیبل نبود اصلا و الان یکم اوضاع بهتره منم همیشه سعی میکنم همراهش باشم و تمام تلاشمو میکنم که جو خونه آروم باشه ولی خودش قرص نمیخوره و بدتر میکنه.
17 آبان 1405
پاسخ پزشکان
خلاصه پاسخ پزشکبازبینیشده توسط پزشک تأییدشده
سلام . بهتر است توصیه به مصرف داروها از طرف فردی باشد که با ایشان رابطه بهتری دارند و از طرف رواندرمانگر و طی مراجعات منظم رابطه درمانی مناسب با پزشک و روانشناس داشته باشند تا پایبندی به درمان بهتر باشد.
— دکتر مهرناز رضوان فرد، متخصص اعصاب و روان - روانپزشک مشاهده پاسخ کامل
0
سلام. به نظر میرسه در خانواده شما چرخهای شکل گرفته که شما مسئولیت آرام نگهداشتن فضای خانه رو به عهده گرفتید و مادرتون هم گاهی ناراحتیها و تعارضهای خودش رو به رفتار اطرافیان نسبت میده. ممکنه اصرار و فشار شما برای مصرف دارو، مقاومت و حالت دفاعی ایشون رو بیشتر کنه. بهتره بهجای بحث و سرزنش، نگرانیها و دلایل قطع دارو رو با کمک روانپزشکش بررسی کنید. قطع مکرر دارو در دوقطبی خطر عود علائم رو افزایش میده. یادت یاشه شما مسول کنترل تمام اعضای خانواده نیستی
سلام . بهتر است توصیه به مصرف داروها از طرف فردی باشد که با ایشان رابطه بهتری دارند و از طرف رواندرمانگر و طی مراجعات منظم رابطه درمانی مناسب با پزشک و روانشناس داشته باشند تا پایبندی به درمان بهتر باشد.
سلام دوست عزیز بار مسئولیتی که برای آرام نگه داشتن فضای خانه به دوش میکشید بسیار سنگین است و در این مسیر حتما باید مراقب فرسودگی و سلامت روان خودتان هم باشید. از دیدگاه بالینی، قطع و وصل مکرر دارو در اختلال دوقطبی خطر جدی دارد؛ زیرا هر بار رها کردن درمان، سیستم عصبی را بیثباتتر میکند، فاصله بین دورههای عود را کوتاهتر میسازد و به مرور باعث مقاومت دارویی میشود، به طوری که داروهای قبلی دیگر به خوبی گذشته اثر نخواهند کرد. مقاومت مادرتان نیز صرفا لجبازی نیست؛ در این اختلال معمولا «بینش به بیماری» کاهش مییابد و وقتی اعضای خانواده مستقیما روی خوردن قرص اصرار میکنند، بیمار احساس میکند مقصر شناخته شده یا تحت کنترل است و برای حفظ استقلال خود گارد دفاعی میگیرد. برای خروج از این بنبست، وارد جنگ قدرت و تذکر مستقیم نشوید، بلکه ابتدا به ایشان حق بدهید که شرایط خانه پراسترس بوده و دارو را نه برای درمان بیماری، بلکه به عنوان کمکی برای خواب بهتر و افزایش تحمل خودشان در برابر همین فشارها مطرح کنید. همچنین بسیار کمککننده است که خودتان با روانپزشک معالج مشورت کنید تا در صورت امکان، رژیم دارویی را سادهتر کنند یا از اشکال دارویی با اثر طولانیمدت بهره ببرند و شما نیز در چند جلسه رواندرمانی، تکنیکهای ارتباط بدون تنش با بیمار دوقطبی را مرور کنید.
با درود در اختلال دوقطبی، قطع مکرر دارو بدون نظر روانپزشک میتواند باعث عود یا تشدید علائم شود. بهتر است بهجای بحث و اجبار، نگرانیتان را بدون سرزنش با مادرتان مطرح کنید و با روانپزشک معالج برای بررسی علت قطع دارو و عوارض احتمالی آن هماهنگ شوید. آرامش محیط خانواده کمککننده است، اما مسئولیت درمان نباید فقط بر دوش شما باشد. پیگیری منظم روانپزشکی و روانشناسی برای ایشان ضروری است.
سلام و عرص ادب احتمالا مادرتون توی شرایطی هستن که بینش درستی در مورد عوارض مصرف نکردن داروها نداره اگر اسرار کنی که مصرف کنه امکان داره لج بازی کنه بهتره از روانشناس بالینی کمک بگیرن
سلام. دوست عزیز؛ قطع مکرر دارو در اختلال دوقطبی می تواند احتمال عود دوره های بیماری و بی ثباتی خلق را افزایش دهد. توصیه اکید می کنم بدون سرزنش یا اجبار به مادرتان ، از روانپزشک معالج بخواهید با خود مادرتان درباره علت قطع دارو، عوارض احتمالی و راهکارهای ادامه درمان گفت وگو کند. اگر عوارض دارویی یا نارضایتی از درمان وجود دارد، باید با نظر روانپزشک اصلاح شود، نه با قطع خودسرانه دارو. همچنین خانواده درمانی متمرکز بر اختلال دوقطبی و آموزش روانی خانواده اهمیت زیادی دارد؛ زیرا به کاهش تنش، بهبود شیوه گفت وگو و افزایش همکاری بیمار با درمان کمک می کند. شما نیز لازم نیست تمام مسئولیت آرام نگه داشتن فضای خانه و درمان مادرتان را به تنهایی بر عهده بگیرید. اگر کاهش نیاز به خواب، تحریک پذیری شدید، رفتارهای پرخطر، آشفتگی جدی یا افکار خودکشی مشاهده می کنید، ارزیابی فوری روانپزشکی ضروری است.
احتمالاً علت اصلی قطع مکرر دارو، نداشتن بینش نسبت به نیاز به درمان یا تجربه عوارض جانبی است. در بیشتر موارد قطع ناگهانی دارو منجر به عود مانیا یا افسردگی و بیثباتی بیشتر میشود؛ جای نگرانی زیاد نیست اما باید برنامهریزی و حمایت شود. راهکارهای عملی: - گفتگو کوتاه و آرام با جملات همدلانه و بدون سرزنش و یادآوری ساده زمان مصرف. - تهیه جعبه دارو و یادآور تلفنی یا نوشتن برنامه روی تقویم و همراهی در مصرف اول صبح یا شب. - تماس با روانپزشک برای بررسی عوارض، تنظیم دوز یا جایگزینی دارو و ارائه توضیح روشن برای مادر. - استفاده از حمایت خانواده یا یک نفر مسئول دارو که بهطور ثابت پیگیری کند. علائم هشدار: - افکار یا صحبت درباره خودکشی یا اقدام به خودآسیبی. - تغییرات شدید رفتار مثل پرخاشگری زیاد، بیخوابی ممتد یا تصمیمهای بسیار مخاطرهآمیز. - ناتوانی در مراقبت از خود، کاهش شدید غذا/آب یا هذیان/توهم. تخصص پیشنهادی: روانپزشکی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخدهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.