آیا لجبازی فرزند پرت کردن اشیا درمانی دارد؟

با سلام
انسان ازهمان بدو تولد بدنبال خودسودمندی و لذت جویی و البته نوعی خودمحوری است . وقتی عوامل و یا موانعی بر سر رسیدن به این اهداف بوجو بیاید کودک واکنش‌هایی از جمله خشم از خود نشان می دهد.
با توجه به اینکه واقعیت دنیا چیز دیگری است و همه چیز در راستای رسیدن به اهداف به همان شکلی که می خواهیم پیش نمی رود
لذا با این توصیف چنین رفتاری جای نگرانی ندارد ولی با این حال باید کودک را با دنیای واقعی آشنا کرد و گاهی اوقات خواسته‌های اورا به تعویق انداخت.
شما برای چنین رفتار‌هایی که بنظرتان غیر معمول است با رویی خوش و مهربانی مانع شوید و تسلیم قشقرق‌های او نشوید.
با این شکل او کم کم یاد می گیرد که رفتار‌های منابی را انجام دهد.
البته توضیح بیشتر موضوع در اینجا امکان پذیر نیست.
موفق باشید

فرزندان لجباز، مدیرانی دیکتاتور و خودبین!!!
قطعا پیش آمده که شما هم در زندگی شغلی و یا در ارتباط‌های جمعی و اجتماعی، با افرادی برخورد کنید که حرف حرف خودشان است، اینان برای اثبات حقانیت، درست بودن عقاید و نظریات خود، حتی اگر اشتباه فکر کنند، گوش و چشم خود را بسته و تنها حرف خود را می زنند، برایشان مهم نیست که دیگران چه نظر یا تحلیلی ارائه می دهند و ممکن است راه بهتر و کامل تر و مناسب تری غیر از راه انتخابی توسط خودشان وجود داشته باشد، چیزی که بیشتر از هر چیز برای آنها مهم است این است که دیگران مهر تایید بر حرف آنها بزنند.
هیچ می دانید این افراد چه شرایطی را در کودکی سپری کرده اند؟
این‌ها همان کودکانی هستند که توسط والدینشان کمتر تشویق شده اند، بیشتر ایراد‌ها و مشکلاتشان به آنها گوشزد شده و همواره مورد قضاوت پدر و مادر قرار گرفته اند، مدام با دیگران مقایسه شده اند و توانایی هاشان توسط پدر و مادر نه دیده شده و نه تایید شده و نه جدی گرفته شده است.
این‌ها به مرور زمان با تحلیل‌های کودکانه خود یاد گرفته اند که برای اثبات خود شیوه لجبازی و حرف گوش ندادن به پدر و مادر را پیش بگیرند و این روش کم کم در آنها ریشه دوانده و آنها را تبدیل به انسان‌هایی خودسر، رزم جو و دیکتاتور کرده و در ارتباط‌های فردی، خانوادگی، کاری و اجتماعی همواره در صدد اثبات حقانیت و موجودیت خود می باشند.
کودکان امروز مدیران، محققان، صاحبان اندیشه و صاحب منصبان فردا هستند.
در آموزش کودکان خود نهایت دقت، حوصله و و سواس را به خرج دهیم.

با سلام
رفتار پرخاشگرانه اگر در حد جیغ زدن، پرت کردن و گریه کردن باشد باید به طور مستمر نادیده گرفته شود تا رفتار پرخاشگرانه خاموش شود.
البته به شرطی که پرت کردن اشیا در حدی نباشد که به کسی آسیب بزند.
البته نادیده گرفتن به این معنا نیست که فرزندمون رو نادیده بگیریم بلکه فقط رفتار پرخاشگرانه رو نادیده می گیریم تا خاموش شود.

سلام
به شما.
رفتار‌های کودک معمولا با واکنش‌های اطرافیان تقویت یا تخفیف می یابد.
سعی کنید در چنین مواقعی واکنش هیجانی نشان ندهید و این رفتا را تا حد امکان و تا جایی که آسیبی به خود وارد نمی کند نادیده بگیرید و وقتی آرام شد به خواست او توجه نمایید.