علت بدبینی در رابطه عاطفی و راه‌های کوتاه‌مدت

با سلام و احترام
اعتماد پایه اساس یک رابطه است و بایستی دوطرفه باشد، اگر کنترلی روی این قضیه ندارید پیشنهاد می‌شود به روانشناس مراجعه کنید تا ارزیابی کامل تری صورت بگیرد.

سلام.
ممکنه مشکل مامان و مشکل شما هیچ ارتباطی بهم نداشته باشه، بهتره با دوستتون صحبت کنید و خواسته هاتون را از ایشان و رابطه ای که دارید مطرح کنید اگر دوست شما هم موافق بودن و خواسته تون رو قبول کردن بهتره به حرف هاشون اطمینان کنید.
با زور و چک کردن زیاد نمی‌شه ارتباط رو حفظ کرد معمولا نتیجه ی عکس میده.
اگر فکر‌های مزاحم در این مورد دارید بهتره به روانپزشک مراجعه کنید.

عزیزم اگه پارتنر شما همچین رفتاری باهات داشته باشه دچار چه حسی میشی؟ برای مصون موندن از آسیب مخصوصا در سن تو که 14 سالت هست حتما با روانشناس جلسات مشاوره داشته باش.

با سلام و احترام
از نظر رویکرد طرحوارهدرمانی، احتمالا شما طرحواره منفی گرایی/ بدبینی دارید، و ریشه این طرحواره به والدین و مخصوصا مادر شما ارتباط داره، بایستی برای درمان این طرحواره پیش، طرحواره درمانگر مراجعه بفرمایید تا مشکلتون تعدیل بشه.

با درود
احساسی که توصیف می‌کنید الزاما به معنای پارانویا نیست.
اینکه مدام فکر می‌کنید شریک عاطفیتان با فرد دیگری است، در حالی که شواهدی ندارید و برای اطمینان گرفتن مرتب درخواست تماس تصویری می‌کنید، می‌تواند بیشتر با اضطراب، ناایمنی در دلبستگی یا و سواس فکری مرتبط باشد.
اینکه خودتان میگویید «دست خودم نیست» نیز نشان می‌دهد این افکار برایتان آزاردهنده هستند، نه اینکه با اطمینان کامل به آنها باور داشته باشید.
توصیه می‌کنم برای ارزیابی دقیق بالینی به روانشناس مراجعه کنید تا مشخص شود این نگرانی‌ها ناشی از اضطراب، و سواس، سبک دلبستگی یا عوامل دیگر هستند.
هرچه زودتر روی این موضوع کار شود، هم رنج خودتان کمتر می‌شود و هم احتمال آسیب به رابطه کاهش پیدا می‌کند.

دوست عزیزم، با تمام وجود میتونم حس کنم که هم نگرانی مادرت و هم آشفتگی این رابطه جدید، چقدر ذهنت رو درگیر کرده.
مادرت که به روانشناس مراجعه کرده، یعنی قدم بزرگ و درستی برداشته، ولی درمان پارانویا زمان میبره و تو نباید اون اضطراب رو به رابطهات تزریق کنی.
راستش، وقتی مدام از پارتنرت میخوای تصویر بفرسته یا بهش شک میکنی، نه تنها اعتمادش رو از بین میبری، بلکه خودت هم بیشتر عذاب میکشی.
این رفتار ریشه در ترس‌های خودته، نه رفتار اون پسر.
بهتره یه گفتگوی صمیمی با اون داشته باشی و بگی: «میدونم که بی اعتمادی من اذیتت میکنه، ولی این و سواس از ترس‌های خودمه و دارم روش کار می‌کنم.
ازت میخوام صبور باشی.»
خودت هم چند جلسه مشاوره فردی برو تا ریشه این حس رو پیدا کنی و یاد بگیری بدون کنترل کردن، احساس امنیت کنی.
یادت باشه که مسئله مادرت رو از رابطه ات جدا کنی، چون این دو تا موضوع، دو تا راه حل جدا دارن.
تو هم میتونی به مادرت محبت کنی، هم توی رابطت با آرامش بیشتری قدم برداری.