احتمالاً این قطع موقت آواسازی ناشی از یک برگشت گفتاری گذرا بعد از تجربه ترس است و در بیشتر موارد با احساس امنیت دوباره و رشد طبیعی مهارتها برمیگردد.
احتمال کمتر شامل مشکل شنوایی موقت یا کاهش پاسخدهی شنوایی است.
تشخیص قطعی به معاینه نیاز دارد؛ فعلاً جای نگرانی شدید نیست.
راهکارهای عملی:
- محیط آرام و پر از تماس چشمی و لبخند فراهم کنید و مرتب با صدای ملایم با نوزاد حرف بزنید.
- بازیهای تقلیدی صوتی انجام دهید: صدای ساده بسازید و منتظر تقلید کوتاه بمانید.
- صداهای مختلف (اسباببازی صدادار، زنگ ملایم) در اتاق ایجاد کنید تا واکنش شنوایی را ببینید و ثبت کنید.
- زمانبندی روزانه خواب و خوراک را منظم نگه دارید تا استرس کمتر شود.
علائم هشدار:
- از بین رفتن تماس چشمی یا لبخند اجتماعی.
- عدم واکنش مکرر به صداها یا اسم کودک.
- از دست دادن یا توقف سایر مهارتهای حرکتی یا خوراک.
تخصص پیشنهادی: متخصص اطفال
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.