کسی که سالهای زیادی تیک عصبی و وسواس حاد داره امید به درمانش هست؟
باسلام.۱۴ساله که تیک عصبی ووسواس دارم .دکترروانپزشک، مغز واعصاب ونورولوژی هم رفتم و۸سال تحت نظردکترمحترم مغز واعصاب بودم ،لووکس،فلووکسام وپیموزایدوکلونازپام مصرف کرده ولی دراواخرخوابالودودچار ضعف شدیدو نارکولپس واختلال حافظه کوتاه مدت شده وباریتالین درمان شدم اماهمچنان درحالت تیک که دراین اواخردرگردن ودست خیلی شدید شه به سرمیبرم لطفا کمکم کنید.بانهایت احترام وسپاس.؟
29 شهریور 1395
پاسخ پزشکان
1
سلام به شما. تیک و و سواس قرابت زیادی با هم دارند و ریتالین باعث تشدید تیک می شود. و سواس اساسا یک اختلال با ماهیت اضطرابی است که به صورت یک تردید و سواسی ایجاد می شود و برای فرد حس یک خطر بالقوه را ایجاد می نماید که طبعا برای او تنش زا خواهد بود و فردی که به هر دلیلی توانایی تحملش در برابر تنش کاهش یافته باشد جهت رهایی از این تنش اقدامی انجام می دهد که همان عمل و سواسی است. این عمل باعث می شود که موقتا تنش فروکش کند. اما مجددا در موقعیت مشابه این تردید به سراغش خواهد آمد و فرد را و ادار به تکرار عمل و سواسی برای رهایی موقت از آن می کند و با هربار تکرار این موقعیت و انجام عمل و سواسی، فکر و سواسی قدرت بیشتری می گیرد و به مرور رشد می کند و فرد برای رهایی از تنشی که از آن حاصل می شود مجبور می شود اعمال و سواسی بیشتر و زودتری انجام دهد و حتی تا جایی برسد که این اعمال و سواسی را برای جلوگیری از روبرو شدن با تنش حاصل از فکر و سواسی بصورت یک سری آداب و اتوماتیک انجام می دهد. در این شرایط هر موقعیتی که منجر به تنش و نگرانی و اضطراب در این فرد شود می تواند توان مقاومتش در برابر تردید و سواسی را کاهش دهد و در نتیجه و سواس شدت بیشتری پیدا می کند. اما درمان اختلالات و سواسی شامل دو جز است. قدم اول درمان دارویی است که باعث می شود سطح کلی اضطراب فرد کاهش یابد و میزان تحمل او در برابر تنش بالا برود و آماده قدم بعدی شود که همان روان درمانی است. در روان درمانی فرد تحت نظر درمانگر قدم به قدم با و سواسهایش مواجه می شود و از پاسخ به آن خودداری می کند که این عمل طبیعتا برای او تنش زا خواهد بود. اما با اثراتی که درمان دارویی داشته میزان تنش زایی این مواجهه برای فرد قابل تحمل خواهد بود و مشاهده خواهد کرد که با تکرار این مواجهه و عدم پاسخ، این میزان تنش زایی به مرور کمتر و کمتر خواهد شد تا جایی که به شرایط عادی منتهی شود و مواجهه با تردیدهایی که در گذشته او را دچار تنش و و ادار به انجام اعمال و سواسی می نمود بسیار راحت و عادی خواهد گردید. این مراحل می بایست قدم به قدم و همزمان با درمان دارویی در مورد همه و سواسهای فرد انجام شود تا بهبودی کامل حاصل گردد.
با عرض سلام و وقت بخیر. علاوه بر دارو درمانی برای بهبود تیکها، روان درمانی نیز بسیار مهم و قابل توجه است. هدف از درمان، حذف کامل تیکها نیست، بلکه میخواهیم احساس ناراحتی فرد کاهش یابد و تیکها نیز تا حدی کنترل شود که تداخلی در زندگی فرد ایجاد نکند. آموزش آرمیدگی عضلانی، روشهای غلبه بر استرس و برخی تمارین اختصاصی رفتاری برای این اختلال در نظر گرفته میشود. برای درمان و سواس نیز، علاوه بر درمان دارویی میتوانید با پروتکل مواجهه و پیشگیری از پاسخ در غلبه بر رفتار آیینی و با تکنیکهای فراشناختی در مواجهه با افکار و سواسی بهبودی. در کنار مراجعه به متخصص مربوطه میتوانید کتاب اختلالات تیک راهنمای عملی برای خانوادهها و درمانگران (نوشته دکتر کوشا از نشر قطره) را مطالعه بفرمایید.
احتمالاً شما مبتلا به اختلال تیک مزمن همراه با و سواس هستید؛ در بیشتر موارد ترکیبی از بازنگری دارویی و درمانهای رفتاری میتواند علایم را کاهش دهد و جای ناامیدی نیست. علائم طولانیمدت نیاز به تنظیم دقیق درمان دارد و بسیاری از بیماران بهبود قابلتوجهی مییابند. راهکارهای عملی: - بازنگری کامل داروها و دوزها نزد روانپزشک آشنا با تیکها؛ عوارض خوابآلودگی و اختلال حافظه را دقیق گزارش کنید. - شروع یا ارجاع به درمانهای رفتاری تخصصی: آموزش مقابله با تیک (HRT) و مواجهه و پیشگیری پاسخ (ERP) برای و سواس. - برای تیکهای موضعی شدید گردن/دست، بررسی گزینههای موضعی مانند تزریق بوتاکس توسط متخصص حرکتی یانورولوژیست. - بهبود خواب، کاهش کافئین و محرکها، مدیریت استرس و ورزش منظم برای کاهش شدت تیکها. علائم هشدار: - تشدید ناگهانی یا تیکهایی که باعث آسیب فیزیکی به گردن یا دست میشوند. - بروز افکار یا رفتارهای خودآسیبرسان یا خودکشی. - خوابآلودگی فراوان، کاهش شدید عملکرد روزمره یا افت حافظهای که پیشرفت میکند. تخصص پیشنهادی: روانپزشکی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.