آیا با تزریق روغن میشه از تخلیه چشم جلوگیری کرد؟

روغن سیلیکون در چشم به عنوان یک ماده پرکننده استفاده می‌شود که نقش آن حفظ فشار داخل چشمی و حمایت مکانیکی از شبکیه پس از جراحی است.
زمانی که چشم به علت کاهش شدید فشار دچار خطر آتروفی یا تخلیه شود، تزریق مجدد روغن می‌تواند جلوی پیشرفت این روند را بگیرد.
ماندگاری روغن در چشم می‌تواند ماه‌ها تا سال‌ها ادامه داشته باشد، بهویژه زمانی که هدف اصلی، حفظ ساختار فیزیکی چشم باشد نه بازگرداندن دید.
وقتی فشار داخل چشم پایین می‌آید، تغذیه بافت‌ها مختل می‌شود، در نتیجه اندازه چشم کاهش مییابد و اصطلاحا چشم شروع به جمع شدن می‌کند.
این وضعیت معمولا زمانی اتفاق می‌افتد که شبکیه آسیب دیده، مایع زجاجیه تخلیه شده، و بافت‌های داخلی چشم نتوانند فشار طبیعی را حفظ کنند.
در این حالت روغن مانند تکیهگاه فیزیکی عمل می‌کند تا شکل کره چشم را حفظ کند.
اگر روغن برداشته شود و ساختار‌های داخلی توانایی حفظ فشار را نداشته باشند، چشم به سرعت تحلیل می‌رود.
در مورد بینایی، اگر شبکیه در ناحیه مرکزی (ماکولا) جدا شده باشد و مدت زمان زیادی از این جداشدگی گذشته باشد، احتمال بازگشت بینایی بسیار کم می‌شود.
بهخصوص اگر عصب بینایی نیز آسیب دیده باشد یا خونرسانی مناسب به شبکیه صورت نگیرد، حتی با اتصال مجدد شبکیه هم دید برنمیگردد.
در برخی موارد، حتی با شبکیه چسبیده و ظاهرا موفق، دید ممکن است همچنان بسیار ضعیف یا در حد تشخیص نور باقی بماند.
روغن سیلیکون در چنین مواردی بیشتر نقش محافظ دارد تا درمانگر.
نگهداری روغن می‌تواند جلوی از بین رفتن کامل چشم را بگیرد.
البته ماندن طولانی مدت روغن می‌تواند مشکلاتی مثل افزایش فشار چشم (اگر زیاد باشد)، رسوب روغن در قرنیه، یا کدورت قرنیه ایجاد کند، ولی اگر دید از بین رفته باشد، تمرکز پزشکان بیشتر بر حفظ ظاهر چشم و پیشگیری از آتروفی است.
برخی بیماران با وجود بینایی بسیار ضعیف یا نبود دید کامل، چشم خود را بهصورت فیزیکی حفظ می‌کنند تا نیازی به تخلیه چشم نباشد.
در این شرایط، هدف درمان حفظ ساختار کره چشم است نه بازیابی عملکرد بینایی.
روغن می‌تواند تا مدت طولانی در چشم باقی بماند، ولی لازم است بهصورت دور‌های پیگیری انجام شود تا عوارض احتمالی آن کنترل گردد.
بازگشت بینایی در موارد جداشدگی گسترده شبکیه، بهویژه در مواردی که زمان زیادی گذشته باشد، معمولا ممکن نیست.
اما این موضوع به فاکتور‌های زیادی بستگی دارد از جمله محل جداشدگی، وضعیت عصب بینایی، سن بیمار و نحوه ترمیم جراحی اولیه.
در نوجوانان معمولا ظرفیت ترمیم بهتر از افراد مسن است، اما اگر دید حتی به نور هم واکنشی نداشته باشد، احتمال بهبودی خیلی کم است.
چشم ممکن است از نظر ظاهری حفظ شود، ولی عملکرد بینایی به حالت قبلی بازنگردد.