در بیشتر موارد، آنژیوگرافی قلب در بیماران دچار نارسایی کلیه «قابل انجام» است، ولی باید با احتیاط و محاسبه دقیق ریسک انجام شود. ماده حاجب آنژیو میتواند موقتاً به کلیه فشار بیاورد، اما وقتی مشکل قلبی جدی باشد، عدم تشخیص و درمان به موقع معمولاً خطرناکتر از خود آنژیو است. راهکارهای عملی: ۱ قبل از آنژیو حتماً آخرین آزمایشهای کلیه (اوره، کراتینین، پتاسیم، eGFR) را به متخصص قلب و نفرولوژی نشان دهند تا در مورد میزان ریسک تصمیم بگیرند. ۲ معمولاً سرمتراپی قبل و بعد از آنژیو، و محدود کردن دوز ماده حاجب کمک میکند کلیه کمتر آسیب ببیند؛ این موضوع را از پزشک بخواهند در برگه دستور بنویسد. ۳ داروهایی مثل بعضی مسکنها یا قرصهای فشارخون خاص ممکن است قبل از آنژیو موقتاً قطع شوند؛ بدون خودسرانه قطع کردن، طبق نظر پزشک تنظیم شود. ۴ بعد از آنژیو، مصرف مایعات طبق دستور پزشک، کنترل ادرار و انجام آزمایش خون پیگیری شود. ۵ هر داروی گیاهی یا مکملی که میخورند را به پزشک اطلاع دهند، چون بعضیها روی کلیه اثر میگذارند. علائم هشدار: ۱ کاهش و اضح ادرار، تیره شدن شدید ادرار یا قطع ادرار بعد از آنژیو. ۲ تنگی نفس شدید، ورم ناگهانی پا و صورت، یا تپش قلب و درد قفسه سینه. ۳ تهوع و استفراغ مداوم، گیجی، خوابآلودگی غیرعادی یا تنگی نفس استراحت. تخصص پیشنهادی: متخصص قلب و عروق با مشاوره همزمان متخصص کلیه (نفرولوژی).
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.
