حالِ کلی دو هفتهی اخیرتان — کوتاهترین تست ما
در حال آمادهسازی…
با نامهای دیگر: شاخص بهزیستی سازمان جهانی بهداشت · تست بهزیستی · تست حال روحی · تست شادکامی · WHO5
WHO-5 کوتاهترین ابزار معتبر سنجش سرزندگی است: فقط پنج جملهی مثبت دربارهی دو هفتهی اخیر، با نمرهی نهاییِ ۰ تا ۱۰۰.
ویژگی متمایز این آزمون آن است که هیچ سؤال منفی یا متمرکز بر بیماری در آن وجود ندارد. بهجای پرسیدن از نشانههای بیماری، از حضورِ چیزهای خوب میپرسد: سرِ حال بودن، آرامش، انرژی، خوابِ رضایتبخش و پر بودنِ روز از چیزهای جالب.
این تست افسردگی را غربال نمیکند و نمرهی پایینش بهتنهایی معنای بالینی ندارد. نمرهی زیر ۵۰ فقط یعنی «ارزشِ نگاهِ دقیقتر را دارد»؛ و آن نگاهِ دقیقتر کارِ PHQ-9 است.
به دلیل کوتاهیِ آزمون، تکرار آن بسیار آسان است؛ و ارزش اصلی این ابزار در همین ارزیابیهای مکرر نهفته است. یک نمرهی مجزا شاید گویای همه چیز نباشد، اما بررسی روند تغییرات آن در طول زمان، اطلاعات بسیار ارزشمندی به شما میدهد.
برای کسی که حالش بد نیست ولی خوب هم نیست، این آزمون کمک میکند تا آن حالتِ مبهم و خاکستری به شکلی دقیقتر ارزیابی شود.
| نمره | تفسیر |
|---|---|
| ۰–۱۲ | کمرمق |
| ۱۳–۲۵ | در محدودهی سالم |
نمرهی ۵۰ مرزِ متعارف است. معمولاً یک تغییرِ ۱۰ واحدی، نشاندهنده یک تغییر واقعی در حال شماست، نه صرفاً نوسانات روزانه.
این بازهها تفسیر رسمی ابزارند؛ و برای سنجشاند، نه تشخیص.
ساختهی سازمان جهانی بهداشت (۱۹۹۸)؛ کپیرایت نزد WHO و استفادهاش آزاد است. به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده و در ایران هم آزموده شده.
مرجع رسمی میگوید نمرهی خام زیر ۱۳ (زیر ۵۲٪) سرزندگیِ کمرمق است و ارزش دارد تست افسردگی را هم بدهید. این یک هشدار نیست، یک دعوت به نگاه دقیقتر است.
WHO-5 عمداً حالِ خوب را میسنجد نه علائم بیماری را — برای پایش منظم همه، نه فقط بیماران.
هر دو هفته کافی است. سؤالها دربارهی دو هفتهی گذشتهاند و زودتر از آن، تکرار فقط نوسانِ روزانه را نشان میدهد.
یعنی در این دو هفته حالت خوب بوده. این تست حالِ اخیر را میسنجد، نه رضایتِ کلی از زندگی — و مثل هر تستی که خودتان پرش میکنید، به روزی که پرش میکنید حساس است.
این شاخص را «شاخص بهزیستی سازمان جهانی بهداشت»، «تست بهزیستی»، «تست حال روحی» و گاهی «تست شادکامی» صدا میزنند؛ در منابع انگلیسی WHO5 نوشته میشود.
در حال آمادهسازی…