اینکه جستجوی نشانهها در اینترنت آرامتان میکند یا نگرانترتان
در حال آمادهسازی…
با نامهای دیگر: تست سایبرکندریا · خودبیمارانگاری اینترنتی · تست جستجوی بیماری در اینترنت · پرسشنامه سایبرکندریا · CSS-12
CSS-12 دوازده جمله است و به هر کدام از «هرگز» تا «همیشه» جواب میدهید. خروجی یک جمعِ بین ۱۲ تا ۶۰ است، و کنارش چهار حوزه جداگانه دیده میشوند: کِشدار شدنِ جستجو، آشفتگیِ بعدش، بردنش پیشِ پزشک، و اینکه چقدر به بقیهی کارها میزند.
آن چهار حوزه نمره میگیرند ولی مرز ندارند، و این عمدی است: خودِ سازندگان گفتهاند این چهارتا را بهتنهایی به کار نبرید، چون تحلیلشان نشان داده هر چهار حوزه در نهایتان یک چیزِ واحد را میسازند. پس آنها فقط میگویند بار از کجا آمده، نه اینکه هرکدام درجهای دارند.
یک نکته دربارهی خودِ سؤالها که خواندنِ نتیجه را دقیقتر میکند: سهتا از دوازده جمله از مقدارِ خواندن میپرسند و سهتا از آشفتگیِ بعدش، و جمع به هر دو وزنِ برابر میدهد. یعنی کسی که زیاد میخواند و آرام است میتواند به همان عددی برسد که کسی که کم میخواند و هر بار به هم میریزد. صفحهی نتیجه اگر چنین چیزی ببیند جداگانه میگویدش.
این آزمون هیچ اختلالی را غربال نمیکند و مرزِ بالینی هم ندارد؛ سازندگانش صریح گفتهاند ابزارِ غربالگری نساختهاند. و مهمتر از آن: نمیگوید نباید دربارهی سلامتتان در اینترنت بخوانید. خواندنِ آگاهانه چیزِ خوبی است و مراجعه به پزشک هم نشانه نیست؛ اگر نشانهای نگرانتان کرده، رفتن کارِ درستی است و هیچ عددی در این صفحه آن تصمیم را عوض نمیکند.
چیزی که این ابزار را از آزمونهای اضطرابِ سلامت جدا میکند این است که سراغِ رفتار میرود، نه ترس. اضطرابِ سلامت یعنی نگرانی از بیمار بودن، با اینترنت یا بی اینترنت؛ این آزمون یک قدم جلوتر را میبیند: کاری که آن نگرانی در دنیای آنلاین راه میاندازد و بعد خودش نگرانی را بیشتر میکند. در پژوهشها این دو به هم نزدیکاند ولی یکی نیستند.
فرمِ بلندش ۳۳ سؤال داشت و یک بخشِ پنجم هم داشت دربارهی بیاعتمادی به پزشکان. در بازبینیهای مستقل معلوم شد آن بخش با بقیه جور درنمیآید و چیزِ دیگری میسنجد، پس در نسخهی کوتاه کنار گذاشته شد. همین یکی از دلیلهای انتخابِ این فرم بود: کوتاهتر است و بخشِ مشکلدارش را ندارد.
| نمره | تفسیر |
|---|---|
| ۱۲–۲۹ | جستجوی معمول |
| ۳۰–۴۱ | جستجوی پررنگ |
| ۴۲–۶۰ | الگویی که ارزشِ گفتوگو دارد |
این ابزار مرزِ بالینی ندارد، پس بازهها از نُرم نمیآیند؛ از کلماتِ خودِ گزینهها میآیند. جمعِ ۳۰ یعنی بهطورِ متوسط «گاهی» و جمعِ ۴۲ یعنی نزدیکِ «اغلب»، و مرزها همانجا گذاشته شدهاند. یک چیز را هم صریح بگوییم: در نمونههای بینالمللی میانگینِ جمعیت در پایینترین بازه میافتد، پس آن بازه گواهیِ سلامت نیست؛ جای اکثریت است.
سازندگانِ این ابزار هیچ مرزی منتشر نکردهاند؛ این بازهها از کلماتِ خودِ گزینهها ساخته شدهاند و برای سنجشاند، نه تشخیص.
ساختهی Eoin McElroy و Mark Shevlin و همکارانشان (۲۰۱۹) بهعنوانِ فرمِ کوتاهِ مقیاسِ ۳۳ سؤالیِ خودشان. چهار حوزه را میپوشاند: کِشدار شدنِ جستجو، آشفتگیِ بعدش، بردنش پیشِ پزشک، و اینکه چقدر به بقیهی کارها میزند. نسخهی فارسیاش روی ۵۶۶ دانشجوی ایرانی آزموده شده و همان ساختارِ چهارقسمتی را نشان داد (باقریان و منشئی، ۱۴۰۲).
نه، و این پرتکرارترین بدفهمیِ این آزمون است. چیزی که اینجا سنجیده میشود خودِ جستجو نیست — چرخهای است که جستجو راه میاندازد: نگرانی، سرچ، نگرانیِ بیشتر، سرچِ بیشتر. آدمی که یک بار میخواند و جوابش را میگیرد و میرود، در این آزمون نمرهی پایینی میگیرد هرچقدر هم که خوانده باشد. خواندنِ آگاهانهی سلامت چیزِ خوبی است؛ چیزی که این آزمون دنبالش میگردد آن جستجویی است که هیچوقت کافی نیست.
نه. این در هیچ کتابِ تشخیصی اختلال نیست و همین دلیلِ آن است که هیچ مرزِ بالینی هم ندارد — سازندگانش صریح گفتهاند ابزارِ غربالگری نساختهاند. بازههایی که اینجا میبینید از کلماتِ خودِ گزینهها میآیند: اینکه بهطورِ کلی جوابهایتان به «هرگز» نزدیکترند یا به «اغلب».
اضطرابِ سلامت یعنی ترسِ مداوم از بیمار بودن، با اینترنت یا بی اینترنت. این آزمون یک قدم جلوتر را میسنجد: رفتاری که آن ترس در دنیای آنلاین راه میاندازد و بعد خودش ترس را بیشتر میکند. در پژوهشها این دو به هم نزدیکاند ولی یکی نیستند — کسی هم که از قبل نگرانِ سلامتش نبوده میتواند بعد از یک ساعت سرچ آشفته شود.
چون یکی از چهار حوزهی این ابزار همین است، و باید صادقانه گفت که این حساسترین بخشش است. نکتهی مهم: مراجعه به پزشک کارِ درستی است و این آزمون آن را مشکل نمیداند. چیزی که این سه سؤال دنبالش میگردند مراجعهی **برخاسته از سرچ** است — رفتن با فهرستی از احتمالهایی که آنلاین خواندهاید، درخواستِ آزمایشی که اسمش را همانجا دیدهاید. اگر نشانهای دارید که نگرانتان کرده، به پزشک مراجعه کنید؛ نمرهی این آزمون هیچ ربطی به آن تصمیم ندارد.
سؤالِ منصفانهای است و جوابش این است: همان چیزی که این ابزار میسنجد، تفاوتِ بینِ جوابِ گرفتن و جوابِ نگرفتن است. پرسیدنِ سؤال از یک پزشک و گرفتنِ پاسخِ مشخص، نقطهی پایان دارد؛ آن چیزی که این آزمون اندازه میگیرد نقطهی پایان ندارد. اگر نتیجهتان بالا بود، این را بهعنوانِ دلیلی برای پرسیدنِ بیشتر نخوانید — بیشترِ فایدهاش در این است که بفهمید کِی جستجو دیگر جواب نمیدهد.
بله، و در پژوهشها با دورهها جابهجا میشود. معمولاً بعد از یک نشانهی تازه، یک خبرِ بد در اطرافیان، یا دورههای پرتنش بالا میرود. دو ماه فاصلهی معقولی برای دیدنِ تغییر است.
نامِ رسمیاش «مقیاس شدت سایبرکندریا، فرم کوتاه» است و در منابعِ انگلیسی CSS-12 نوشته میشود. اگر با «تست سایبرکندریا»، «پرسشنامه سایبرکندریا»، «خودبیمارانگاری اینترنتی» یا «تست جستجوی بیماری در اینترنت» به اینجا رسیدهاید، همین است. خودِ کلمهی سایبرکندریا هم تشخیص نیست و در هیچ کتابِ تشخیصی نیامده؛ اسمی است که پژوهشگران برای این الگوی رفتاری گذاشتهاند.
در حال آمادهسازی…