نحوه ی تاثیرگذاری پماد واژینال کلیندامایسین و کلوتریمازول چگونه است؟

در بیشتر موارد این دارو‌ها طوری طراحی شده‌اند که مستقیماً و شدید، pH واژن را قلیایی نکنند؛ اثر اصلی آن‌ها روی میکروب‌هاست، نه روی اسیدی یا قلیایی شدن مستقیم محیط.
در عفونت، خودِ بیماری معمولاً pH را تغییر می‌دهد و با بهبود عفونت، تعادل واژن تا حد زیادی برمی‌گردد.
راهکار‌های عملی:
۱ پماد کلیندامایسین: احتمالاً با کم‌کردن برخی باکتری‌ها، به‌طور غیرمستقیم می‌تواند تعادل میکروبی و کمی pH را تغییر دهد، ولی هدف اصلی، درمان عفونت باکتریال است.
۲ پماد کلوتریمازول: بیشتر روی قارچ‌ها (مثل کاندیدا) اثر می‌گذارد و معمولاً pH را به‌طور مستقیم قلیایی نمی‌کند؛ برعکس، با درمان عفونت قارچی، حس سوزش و خارش کم می‌شود.
۳ قرص مترونیدازول (خوراکی یا واژینال): روی باکتری‌های بی‌هوازی اثر دارد؛ ممکن است به‌طور غیرمستقیم pH را کمی جابه‌جا کند، اما تغییر اصلی به‌خاطر از بین رفتن عفونت است نه خود دارو.
۴ از شست‌وشوی مکرر داخل واژن با صابون یا دوش واژینال خودداری شود؛ این کار بیش از هر دارویی pH را به‌هم می‌زند.
علائم هشدار:
۱ درد شدید زیر شکم یا تب، همراه با ترشحات بدبو.
۲ خونریزی غیرعادی واژینال یا درد هنگام رابطه جنسی.
۳ سوزش و خارش شدید یا تورم که بعد از چند روز مصرف دارو بهتر نشود یا بدتر شود.
تخصص پیشنهادی:
متخصص زنان و زایمان