سلام وقت بخیر، برادر من ۳ سال و نیمش هست، از ۲ سالگی لکنت زبون گرفته ولی خیلی شدید نیست، بچه باهوشیه نسبت به هم سن و سالای خودش، آهنگ ها رو سریع حفظ میکنه. بچه بازی دوسته مخصوصا بازی های چند نفره، اصلا خلوت پسند نیست. چند ماهه توی صحبت کردن اصلا تماس چشمی نمیگیره حتی با والدینم. اوتیسمه یا میتونه چیز دیگه ای باشه؟
15 دی 1404
پاسخ پزشکان
0
نداشتن تماس چشمی بهتنهایی نشانه اوتیسم نیست. با توجه به هوش خوب، بازی اجتماعی و تعامل، اوتیسم بعید است. این حالت میتواند ناشی از لکنت، اضطراب یا عادت رفتاری باشد؛ ارزیابی گفتاردرمانی کمککننده است.
سلام، با توجه به توضیح شما: * لکنت زبان از 2 سالگی * هوش و حافظه خوب، علاقه به بازیهای جمعی و تعامل با دیگران * اخیرا کاهش تماس چشمی حتی با والدین این وضعیت بهتنهایی برای تشخیص اوتیسم کافی نیست. لکنت، تغییر تماس چشمی یا اضطراب اجتماعی گاه میتواند به دلایل دیگر مثل اضطراب، خجالت، یا تغییر در محیط و رشد طبیعی باشد. با این حال، به دلیل تغییر در تماس چشمی و سابقه لکنت، ارزیابی توسط روانشناس کودک یا متخصص گفتاردرمانی توصیه میشود تا علت دقیق بررسی شود و در صورت نیاز مداخلات مناسب انجام شود.
سلام و وقت بخیر، داشتن مشکل در برقراری تماس چشمی میتواند یکی از نشانههای اوتیسم باشد، اما لزوما به این معنا نیست که هر کودکی که تماس چشمی ندارد حتماً مبتلا به اوتیسم است. تماس چشمی میتواند تحت تأثیر شرایط دیگری نیز قرار بگیرد مانند اضطراب، شرمگینی، یا حتی نوعی عقبنشینی رفتاری که با اشکالات زبانی همراه است. به نظر میرسد برادر شما در فعالیتهای گروهی علاقهمند است و در یادگیری نیز نشانههایی از تواناییهای خوب نشان داده است. این موضوعات ممکن است به نفع این فرضیه باشند که او مبتلا به اوتیسم نیست، با این حال، مشاهدات شما در مورد مشکلات تماس چشمی و لکنت زبان اهمیت دارند و باید جدی گرفته شوند. توصیه میشود با متخصص کودکانمشورت نمایید تا از طریق معاینههای دقیقتر و احتمالاً مشاورههای تخصصی به بررسی وضعیت برادرتان بپردازند. تخصصیترین ارزیابیها میتواند شامل معاینات بینایی، شنوایی و سایر ارزیابیهای رفتاری باشد تا دلایل دقیق تری برای مشکلات او شناسایی شود.
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.