وقت شما بخیر عزیزم، شما هنوز تو شوک هستی و این سوالات و حالات منفی طبیعیه، نرمال هست که حس بدی رو تجربه میکنی و آرزوهاتو غیر قابل دسترسی میبینی اما ام اس قابل مدیریت هست ، روحیه ات رو نباز و ادامه بده
سلام دوست عزیز وقتی ما دچار یک مریضی مثل ms / سرطان یا هرمریضی که نیاز به درمان دارد میشیم نمیتونیم بپذیریم ترس از دست دادن آینده و حتی سلامتی خودمون هستم تمام امید و آرزوهامون خراب میشه این احساسات و رفتارها طبیعی هست و کاملا درکتون میکنم ولی اگر دنبال نرین شرایط جسمی و روحی شما بدتر میشه . در این شرایط نیاز به حمایت دارین و بهتره با روانشناس صحبت کنید .و درمان های جدیدی برای بیماری شما هست که در کنارش به هدف هاتون برسین
می فهمم که فهمیدن این موضوع چقدر می تواند تکان دهنده باشد. تو الان در سوگ از دست دادن بخشی از احساس سلامتی ات هستی و این واکنش کاملا طبیعی است. اما افراد زیادی با وجود ام اس سالها زندگی فعال دارند، کار میکنند، مهاجرت می کنند و ازدواج می کنند. بهتر است درمانت را به تعویق نیندازی؛ شروع درمان یکی از مهم ترین کارهایی است که در این شرایط در کنترل توست و می تواند حس امنیت بیشتری به تو بدهد.
با سلام ، MS ، بیماری است که قابل کنترل است افراد زیادی در جامعه این بیماری را دارند شما بدترین وشدیدترین حالتش را در نظر گرفته اید وفکر میکنید به این شکل است که توان هیچ حرکتی را ندارید اما اشتباه میکنید ! بیماری شما قابل کنترل است شما میتوانید درستان را بخوانید ازدواج کنید بچه دار شوید و هر برنامه وارزویی دارید انجام دهید فقط باید یکسری داروها را مصرف کنید فرض کنید شما دیابت یا فشار خونتان ارثی داشتید ودر 22 سالگیتان شروع میشد . چکار میکردید شما میخواهید پرستار شوید اصلی ترین وظیفه وکار یک پرستار دادن روحیه وامید به بیمار است با این روحیه ای که شما دارید چگونه میخواهید به سایرین فرضا بیماران در حال مرگ وهمراهان انها رفتار کنید ارام باشید برخی از هنرمندان مانند خانم اتنه فقیه نصیری بیماری شما را دارد واز وقتی فهمیده طبق مصاحبه های خودش پرکارتر شده تا از بدنش بیشتر کار بکشد وخیلی افراد دیگر درمان تان را شروع کنید وبرای اضطراب وافسردگیتان به روان شناس یا روان پزشکمراجعه کنید خانم پرستار یادتان باشد رشته های کادر درمان 80درصد امید و 20 درصد مابقی خدمات پزشکی است البته منظور این نیست که این بزرگواران کار کوچکی میکنند ! اما امید داشتن چیز دیگری است کارهایی میکند شگرف
سلام دوست عزیز؛ کاملا درک نی کنم . تشخیص ام اس برای خیلی ها در ابتدا با انکار، ترس و فروپاشی امید همراه می شود اما این مرحله بخشی از فرایند سازگاری است نه پایان زندگی. خوشبختانه با درمان های دارویی و توانبخشی، بسیاری از افراد مبتلا، زندگی فعال، تحصیل، کار و حتی مهاجرت را ادامه می دهند. آنچه الان شما را درگیر کرده بیشتر شوک روانی و سوگ از دست دادن تصور قبلی از خودتان است. حتنا به روانشناسمراجعه کنید. شروع روان درمانی تخصصی کمک می کند سوگ بیماری، ترس از آینده و افکار فاجعه ساز پردازش شود و دوباره احساس کنترل و معنا به زندگی شما برگردد. حتما کمک حرفه ای بگیرید
سلام عزیزم الان ذهنت در حال فاجعه سازی هست و ام اس رو بیماری خطرناک و لاعلاج تصور می کنه در حالیکه این طور نیست و ام اس هم مثل بیماری های دیگه قابل کنترل و گاهی درمان کامل هست نگران نباشید و به پزشک متخصصمراجعه کنید
سلام ، بیماری ms اغلب در خانم های جوان اتفاق می افتد. یکی از عوامل تعیین کننده برای آینده این بیماری، وجود اضطراب و افسردگی و نا امیدی هست. فردی که ms دارد و پیگیر درمانش هست و روحیه خوبی داره، در شرایط بهتری قرار میگیرد و احتمال کنترل بیماری بیشتر هست. الان شما حق دارید نگران باشید و لحظات سختی رو تجربه میکنید. بهتر هست زودتر درمان ms رو شروع کنید. با آرزوی سلامتی و شادی برای شما
با سلام . در شرایط استرس چندین راهکار متقابله ای و جود دارد 1-هیحان مدار یعنی با اطرافیانتان و دوستان درمیان بگذارید و دعا کنید و تلفن بزنید هز چه شبکه حمایتی بیشتر باشه بهتر بوده و حتی گریه کردن 2-مساله مدار از چندین پزشک مشورت می گیرم و با اقوام خودم تو شهر بزرگ هماهنگ میکنم برای ویزیت و بعد تصمیم می گیرم البته تا پذیریش صورت بگیرید چند مرحله باید طی شود تا پذیریش صورت گیرد و نیاز به زمان دارد. به روان شناسمراجعه نمایید
سلام وقتتون بخیر احتمالا احساس شما واکنش طبیعی به تشخیص اماس است: شوک، سوگواری برای آینده و اضطراب درباره نقشها و برنامهها. در بیشتر موارد با درمان مناسب، حمایت روانی و تنظیم زندگی میتوان کیفیت زندگی را حفظ کرد؛ تشخیص شما پایان ارزش زندگی نیست و بسیاری با اماس زندگی معنادار دارند.
احتمالاً احساس شما واکنش طبیعی به تشخیص اماس است: شوک، سوگواری برای آینده و اضطراب درباره نقشها و برنامهها. در بیشتر موارد با درمان مناسب، حمایت روانی و تنظیم زندگی میتوان کیفیت زندگی را حفظ کرد؛ تشخیص شما پایان ارزش زندگی نیست و بسیاری با اماس زندگی معنادار دارند. راهکارهای عملی: - با نورولوژیست برای برنامه درمانی و بررسی دارویی سریعاً هماهنگ کنید. - صحبت با روانشناس یا مشاور برای مدیریت غم، اضطراب و تصمیمگیریهای بزرگ. - تصمیمهای مهم مثل مهاجرت یا تغییر شغل را موقتاً به تعویق بیندازید تا وضعیت پزشکی و عاطفی ثابت شود. - کارهای روزانه را به بخشهای کوچک تقسیم و استراحتهای برنامهدار بگذارید؛ از گروههای حمایتی محلی یا بیمارستانی استفاده کنید. علائم هشدار: - ضعف ناگهانی یا مشکل شدید در راه رفتن یا تعادل. - کاهش شدید بینایی یا درد قابل توجه چشم. - افکار خودکشی یا ناتوانی در مراقبت از خود؛ در این موارد فوری به پزشک یا اورژانس مراجعه شود. تخصص پیشنهادی: نورولوژیست
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید. هویت و پروانه طبابت پزشکان پاسخدهنده از سازمان نظام پزشکی استعلام شده است — فرآیند تأیید هویت پزشکان.